In Radar wordt zelden gelachen

Dus daar haalt Radar zijn boodschappen: bij de Volkskrant. De prijsbewuste consumentenrubriek van AVROTROS ontleende maandagavond twee onderwerpen uit deze krant.

Het ging uitgebreid over zorgverzekeraars en het verzamelen van privacygevoelige informatie over psychiatrische hulp aan cliënten - de opening van de krant van gisteren. Het werd afgesloten met de aankondiging van Kamervragen. De vertrouwde pleister op de wonde van menig consumentenleed.

Een onderzoeker van bureau Questionmark mocht vertellen over de prijsvraag voor nieuwe namen voor 'foute' producten, een soort omgekeerde fairtrade-naam. Het 'treurmerk', 'plofkatoen' - leve de kracht van het woord. U kende het al uit de krant van afgelopen zaterdag.

Dat de Stichting Loterijverlies maandag een kort geding had aangespannen tegen Radar, was een mooie reden weer eens te kijken en het consumentenvertrouwen nog eens te peilen.

Dat is standaard nogal laag bij Radar. In de felwitte nering van Radar zit nog altijd een handvol zwijgend publiek, deels betrokkenen bij de te behandelen onderwerpen. Burgers die zich de kaas niet van het brood laten eten. In Radar wordt dan ook zelden gelachen.

Op de achtergrond zit steevast het telefoonpanel. Redacteuren die tijdens de uitzending opzichtig zitten te bellen en druk op laptops tikken. Nooit zit een redacteur even werkloos voor zich uit te staren.

Natuurlijk zitten zij niet met hun moeder te bellen of op hun laptop een potje patience te spelen. Nee, zodra de strenge Antoinette Hertsenberg de kijker waarschuwt voor de demonen van de consumptiemaatschappij, belt die spontaan zijn favoriete rubriek om zich te beklagen over de spijker die hij zojuist had aangetroffen in de pot pindakaas.

Pièce de résistance was een eenvoudige consumentenvraag voor deelnemers aan de Staatsloterij: 'Heeft het zin je aan te sluiten bij de Stichting Loterijverlies?'

Spelers waren immers jarenlang bedot door de loterij, die onverkochte loten liet meedoen in de trekking. De Stichting Loterijverlies belooft een collectief proces, maar daarvoor moesten deelnemers wel 35 euro neertellen, plus 20 procent van de eventueel terugontvangen inleg.

De initiatiefnemer, Ferdy Roet, houdt van zijn kansspelletje, maar niet van Radar. Hij spande een kort geding aan. Roet zat 'helemaal niet te wachten op meningen', noch op een item dat hem afschilderde als oplichter.

Verkeerd gegokt: bij de rechter rolde het balletje de andere kant op. De kijker won.

Dat de Staatsloterij een criminele organisatie is, was al bekend. Nu waarschuwde Radar de leden van die organisatie, de gokkers, voor het nieuwe paard waarop ze nu weer gewed hadden: de stichting Loterijverlies.

Een advocaat en een hoogleraar schatten de kans heel laag in dat de stichting iets voor elkaar zou krijgen. Net zoals in RTL Nieuws vijf van de zes geraadpleegde advocaten zeiden.

Tussendoor deed Antoinette Hertsenberg oproepen aan de kijker. Doe mee met het Consumentenpanel. 'Deelname is gratis!' Abonneer u op de nieuwsbrief - 'Gratis!'

Na een uur Radar was de argwaan vanzelf gewekt in het wakkere consumentenbrein: gratis bestaat niet. Toch maar eens over bellen met het telefoonpanel.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden