In Poznan werd een oude belofte ingelost

Belofte maakt schuld. Maar soms beloof je iets omdat je je laat meevoeren door de emoties en je de consequenties van je toezegging niet kunt overzien....

Marije Randewijk

Zo ging het toen de zware roeiers van de Holland Acht afscheid namen van hun stuurman Chun Wei Cheung. De ‘veteraan’ stond in 2004 aan de basis van de groep die later Team Emke zou gaan heten. Hij was de man die zich liet overhalen de jonge honden te temmen.

Cheung overleed op 14 oktober 2006 aan leverkanker, 34 jaar jong en amper anderhalve maand na het teleurstellend verlopen WK in het Britse Eton. De zoon van Hongkong-Chinezen liet zijn ploeggenoten beloven dat ze zijn droom, een olympisch optreden in Peking, zouden realiseren. Dat deden ze. Misschien wel zonder zich echt te realiseren wat ze toezegden.

Vergeten deden ze het niet. De roeiers die destijds aan zijn sterfbed stonden, herinnerden elkaar uren voor de allesbeslissende kwalificatiewedstrijd in Poznan aan hun oude belofte. Ze zouden de Spelen gaan halen, dat moest gewoon. Het traject waaraan ze samen begonnen, moest worden afgemaakt. Ook zonder hem.

Het verdriet over het verlies vaart in de boot mee. Het gemis liet zich vooral in woelige tijden voelen. Steeds minder mannen van het eerste uur overleefden. Maar de vier leden van de Holland Acht die hem niet persoonlijk kenden, zwegen in Polen wijselijk toen coach Dave McGowan stuurman Peter Wiersum in de voorbespreking de opdracht gaf om op 1500 meter de herinnering aan Chun levend te houden.

Het was een afgesproken commando. Als Wiersum er zelf het initiatief toe had genomen, zou het mogelijk een averechts effect hebben gehad. Daarvoor zit de pijn te diep. Zo kon het. Er was maar één manier het verlies in positieve energie om te zetten. In een tijd waarin het water hen aan de lippen stond, werden alle krachtbronnen aangeboord.

Tot Wiersum, stuurman van Proteus-Eretes, drong de emotionele impact van het commando nauwelijks door. Hij was te geconcentreerd met de uitvoering van zijn taak bezig. Het besef kwam later pas. Na de indrukwekkende zegetocht op het Malta Meer ontroerde het hem pas echt dat hij met de groep van een van zijn voorbeelden ‘aan de gang’ mocht.

In diens voetsporen trad hij in Poznan naar eigen zeggen niet. Niels van den Bovenkamp en Hergen Meijer waren hem bij Team Emke al voorgegaan. Hen werd de erfenis om uiteenlopende redenen te veel. Wiersum heeft geen tijd er zijn hoofd over te breken.

Hij is waarschijnlijk de enige sporter die tot 2 juni nooit over Peking droomde of sprak. Op die dag kreeg hij een telefoontje van de assistent-coach van de Holland Acht. Of hij wilde nadenken over een optreden als stuurman in het vlaggenschip? Wiersum had er geen seconde voor nodig.

Hij zou oorspronkelijk eind juli de lichte mannenacht bij de WK voor niet-olympische nummers aan een tweede titel helpen. Vorig jaar deed hij dat ook al in München. Daarna stond een vakantie in Zwitserland of Oostenrijk gepland.

De roeiwedstrijden in Peking zou hij op televisie zien. En misschien ook niet. De Spelen van Londen in 2012 waren zijn doel. Het is even niet belangrijk meer. Hij heeft nu anderen op koers van hun belofte gehouden. Een stuurman heeft niet meer wensen.

Marije Randewijk

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden