In plaats van het Feyenoord-logo een twijfelende Christus op je rug

Tekenen met het lichaam als medium: Sander van der Zee laat een schilderij uit het Dordrechts Museum op zijn rug tatoeëren....

DORDRECHT Tientallen mensen in een achterzaal van het Dordrechts Museum houden hun adem in wanneer de naald van tatoeëerder Elias Papadopoulos begint te zoemen. Op het podium in het midden van de zaal trok de 37-jarige Sander van der Zee zojuist zijn blouse uit. Hij schudde wat handen en zwaaide naar familieleden. ‘Hoe zal dat voelen?’, vraagt een van de toegestroomde belangstellenden. ‘Ik vind het enig’, zegt een oudere vrouw enthousiast.

Van der Zee reageerde onlangs op een oproep in dagblad De Dordtenaar, waarin vier kandidaten werden gezocht die een schilderij uit het Dordrechts Museum op hun lijf willen laten tatoeëren, naar een idee van de kunstenaar Jan Kryszons (36), die een opdracht om het tableau vivant – het levende schilderij – nieuw leven in te blazen bijzonder letterlijk nam.

Vooraf was Van der Zee zich niet bewust van alle aandacht die het project plotseling oplevert. Kranten, televisiestations; als hij dat vooraf had geweten, had hij er nog eens goed over nagedacht, lacht hij. ‘Maar ik verbind mijn leven nu letterlijk aan het museum. Ik ben nu wel echt ambassadeur van de stad – iets dat ik eigenlijk altijd al heb gevoeld. Dordrecht is mij zo eigen dat je soms vergeet hoe mooi het hier is.’

Fijne bijkomstigheid voor hem en de drie overige kandidaten: ze hoeven nooit meer voor een Dordts museumbezoekje te betalen.

Een videocamera aan een hefboom brengt de tatoeagesessie sierlijk in beeld. Langzaam zien de toeschouwers hoe het schilderij Christus van Ary Scheffer, een in Dordrecht geboren 19de-eeuwse romantische schilder die in Parijs bekendheid verwierf, vorm krijgt.

Van der Zee: ‘Het mooie is dat het een atypische Christusfiguur is. Je ziet hem een dag voor zijn kruisiging met een vragende, twijfelende blik in zijn ogen en hoort hem denken: wat wil Vader van mij?’

Precies dat is de motivatie waarnaar kunstenaar Kryszons zocht terwijl hij geschikte kandidaten selecteerde voor zijn project. ‘Achter bijna elke tatoeage zit een verhaal – iets heel persoonlijks vaak. Een heel ander verhaal dan dat van een kunsthistoricus bijvoorbeeld.’

Van der Zee: ‘Voor mij betekent deze tatoeage inderdaad iets anders dan voor iemand die veel van de schildertechniek weet. Met een tatoeage laat je zien wie je bent, waar je vandaan komt. Daar gaat het om.’

Verbouwing
Het Dordrechts Museum sloot medio 2007 zijn deuren voor een verbouwing. Sindsdien werd onder de naam Tussenstop een aantal opvallende projecten buiten de museummuren georganiseerd. De daken van enkele huizen werden bijvoorbeeld opgesierd met uitvergrote schilderijen, alleen zichtbaar vanaf de Grote Kerk. In winkels en restaurants hingen in daarvoor speciaal ontworpen kasten even echte schilderijen uit het museum.

‘Het museum wil kunst zichtbaar maken en zichtbaar houden’, zegt Jan Kryszons. Moniek Peters (62), conservator van het Dordrechts Museum, wil met de projecten ‘een creatieve invulling geven aan een museum dat momenteel niet echt bestaat.’

Kryszons’ project is Tussenstop nummer 26. De Duitse kunstenaar beseft dat hij hiermee een discussie kan aanwakkeren over het artistieke aspect van de tatoeage. Bovendien hoopt hij op deze manier een ‘breed spectrum’ aan geïnteresseerden te bereiken.

Peters beaamt: ‘Als museum willen we er voor meer groepen zijn dan alleen de vijftigers en kunstliefhebbers.’ Over de kunstzinnige waarde van de tatoeage zegt ze: ‘Het is een soort nieuwe reproductievorm. Tekenen met het lichaam als medium.’

Eén keer eerder overwoog Van der Zee een tatoeage te nemen. Als fervent supporter van Feyenoord lag het logo van de Rotterdamse voetbalclub voor de hand – al zette hij op jonge leeftijd nooit de stap naar de tatoeagestudio. ‘De afbeelding die ik nu neem, is overigens niet iets heel anders dan Feyenoord’, zegt Van der Zee. ‘Je zou kunnen zeggen dat ik de ene religie door de andere religie heb vervangen.’

Rug
Spijt denkt hij niet te krijgen. ‘De tattoo zit op m’n rug, dus ik zie het toch niet. Maar misschien dat mijn vrouw daar straks toch anders over denkt, haha.’ En mocht een van zijn kinderen een tatoeage willen? Van der Zee: ‘Ik zou tegen ze zeggen: denk er nog eens goed over na.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden