Opinie

'In mijn droom weigert Maurice de Hond het peilen van racistische wensen'

Ik weet niet wat ik met de wetenschap van Maurice de Hond, dat 43 procent van de Nederlanders 'minder Marokkanen' wil, aan moet, schrijft Ferdows Kazemi. 'Wat zeg ik tegen mijn dochter? Sorry lieverd, jij en ik met een getinte huid die later dan andere Nederlanders hier gekomen zijn, moeten ophoepelen?'

Pro-Wilders demonstranten in het centrum. Aanleiding voor het protest is de anti-Wilders demonstratie van een week ervoor, waarbij burgemeester Hubert Bruls aangifte deed tegen de PVV-leider naar aanleiding van zijn uitspraken over MarokkanenBeeld anp

Na 21 jaar in vrijheid geleefd te hebben, verlang ik naar taboes. Nee, niet naar alle taboes. Ik ben bijvoorbeeld dolblij dat ik geen hoofddoek hoef te dragen, en me wel in korte rokjes en broeken mag vertonen. Ik vind het erg handig dat ik de pakjes maandverband gerust op de band kan leggen in de supermarkt zonder me te hoeven schamen voor mijn vrouwelijkheid. Ik vind het geruststellend dat ik niet hoef te waken over de maagdelijkheid van mijn dochter en haar niet hoef te behoeden voor schaamte en schande. Ik ben gelukkig dat ik openlijk voor homoseksualiteit opkom, zonder daarvoor de nare consequenties hoef te ondervinden.

Ik geniet ervan dat ik niet dagelijks geconfronteerd word met voorschriften uit religieuze boeken. Ik voel me prettig dat ik me bevrijd heb van God en zijn huizen, zonder dat ik daar al te veel voor hoef te boeten. Ik voel een enorme verlichting dat ik mijn dochter niet hoef te beschermen tegen de indoctrinatie van een theocratisch systeem, dat haar eerder angsten dan bevrijding bezorgt. Ik ben dankbaar dat ik niet hoef te leven in een islamitisch systeem waar andersdenkenden gearresteerd, gemarteld en geëxecuteerd kunnen worden. Als minnaar van het vrije woord ben ik de gelukkige die het ook mag promoten.

Perverse ideeën
Desondanks verlang ik naar taboes. Niet opgelegd van buitenaf, maar intrinsiek. Een soort geweten dat mensen ervan weerhoudt beroepsmatige of vriendschappelijke relaties aan te gaan met degenen die perverse ideeën verspreiden. Een soort principe dat soms in de speelfilms voorkomt. Bijvoorbeeld die film waarin de Amerikaanse hoofdrolspeler weigert om de gezant van de Nazistaat in de VS een hand te geven, lang voordat het ware gezicht van Hitler voor iedereen bekend was.

Maurice de HondBeeld anp

Ik ben een dromerige vrouw. In mijn droom legt Maurice de Hond een taboe op het peilen van racistische wensen. In mijn droom zegt De Hond tegen zijn opdrachtgevers dat feiten vastleggen zijn beroep is, maar dat hij dat niet voor degenen doet die daarmee racisme willen promoten. In mijn droom treedt de wetenschapper slechts in dienst van degenen die zich dienstbaar maken aan de mensheid. Ja, ik ben een dromer, met intrinsieke taboes. Dat ben ik altijd al geweest, realiseer ik me nu. Daarom ontvluchtte ik mijn moederland. Daarom hunkerde ik naar vrijheid.

'Minder Marokkanen'
En ik weet nu niet wat ik met de wetenschap van De Hond, dat 43 procent van de Nederlanders 'minder Marokkanen' wil, aan moet. Ik ben gewend om de werkelijkheid te ontvluchten. Ik ondermijnde ooit de macht van de meerderheid. En daardoor moest ik de onderdrukking van de theologen met hun miljoenen aanhang ontvluchtten. Wie denkt dat niemand in mijn moederland iets moet hebben van ayatollahs, heeft ongelijk. Wie denkt dat de arrestaties, martelingen en executies van de tegenstanders van de ayatollahs de afkeuring van een overgrote meerderheid hadden, vergist zich.

In de jaren '80 werden duizenden onschuldige andersdenkenden geëxecuteerd door het islamitische regime omdat ze de vijanden van God en de islam zouden zijn. De meerderheid juichte het toe. Ayatollahs hebben altijd hun perverse daden gerechtvaardigd, door te benadrukken dat het de wens van het volk is. Zij zouden slechts de vertolker van die wens zijn. Don't shoot the messenger, is altijd hun boodschap geweest. Dezelfde boodschap hoor ik de laatste jaren dagelijks in Nederland. Mensen als De Hond leggen die zelfs met cijfers vast.

Een volgende immigratie?
Ik probeer de intenties van De Hond te begrijpen, al blijf ik erbij dat ik nooit een dergelijk opdracht aangenomen zou hebben. Prima, hij heeft mijn ogen geopend voor de werkelijkheid. Wilders is geen haatzaaier, maar slechts de boodschapper. Wat nu? Moet ik bang zijn voor mijn toekomst als immigrant, omdat Wilders de racistische boodschap van miljoenen mensen overbrengt? Moet ik mijn gezin al voorbereiden op een volgende immigratie? Zal mijn echtgenoot ook strafbaar zijn omdat hij met iemand van een ander ras gemeenschap gehad heeft?

Wat zal er met onze dochter gebeuren? Zij is zelfs geen halfbloed. Haar bloed is honderd procent import. Zij is van een getint ras, net als ik. Het doet er niet toe dat zij door haar bloedeigen moeder op het sterfbed aan mij werd toevertrouwd, om haar te behoeden voor de ellende die vrouwen in Iran door moeten maken. Wat zal ik tegen mijn dochter zeggen? Sorry lieverd, de cijfers van Maurice De Hond tonen aan dat 43 procent van de Nederlanders racisme koestert en aangezien jij en ik met een getinte huid later dan andere Nederlanders hier gekomen zijn, moeten wij ophoepelen? Is dat de boodschap van 'the messenger'? Enge boodschap, nog enger dan de boodschapper zelf!

Ferdows Kazemi is schrijfster van de roman 'De ongewenste zoon' en columniste voor Volkskrant.nl. Volg haar op Twitter: @FerdowsKazemi

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden