In Los Angeles, in New York, overal dragen hardlopers het Boston-shirt

LOS ANGELES - Rennen in het geel-blauwe finishershirt van de Boston Marathon is normaal gesproken een nonchalant statement: kijk, ik heb de marathon der marathons gelopen.


Dinsdag waren de Boston-kleuren op de stranden van Los Angeles, in de parken van New York en overal in de VS te zien. Hardlopers toonden er solidariteit mee. Want het had ieder van hen kunnen zijn bij de eindstreep in Boston, waar ze dat bijzondere mengsel van zelfgekozen pijn en triomf hebben gedeeld met de duizenden enthousiastelingen aan de kant.


De meest toegankelijke en populaire sport in de VS viert op de derde maandag van april ('Marathon Monday') een hoogtepunt. 'Het is een gigantisch feest', zegt Gordon Roble (35), een dierenarts uit New York.


Roble is een fanatieke loper, die opgroeide in Boston. Als kind genoot hij al van Patriots' Day. De hele stad heeft vrij. Een half miljoen mensen komen kijken naar de marathon. Overal zijn barbecues, livemuziek en highfivende kinderen.


De oudste moderne marathon, die sinds 1897 wordt gelopen, is de heilige graal voor duurlopers uit de hele wereld. De heuvelachtige race is zo bijzonder omdat je alleen mee kunt doen door je te kwalificeren - wat niet eenvoudig is - of door geld in te zamelen voor een goed doel. Geen andere marathon maakt een vergelijkbaar enthousiasme los, dat weet iedereen die 'Boston' heeft meegemaakt.


Het zijn altijd gespannen vragen op Marathon Monday: haalt loper X zijn doel? Is loper Y in orde? Leeft loper Z nog? Maandag kreeg die laatste, figuurlijke vraag een rauwe, letterlijke betekenis. Maar nadat bijna iedereen zich gemeld had via Facebook - 'we are okay' - werd duidelijk dat de lopers deden wat lopers altijd doen. Ze hielpen elkaar, zonder aarzeling.


Al gauw gingen op de runningblogs verhalen rond die niet verrasten. Uitgeputte finishers die doorliepen naar het ziekenhuis om bloed te geven. Medisch getrainde marathonlopers die kalm tourniquets aanlegden. Bostonians die hun deuren openden om aangeslagen lopers en bezoekers op te vangen.


Running brengt het beste in mensen naar boven. Bondig verwoordde president Obama gisteren de reactie op 'het kwaad' in Boston: 'Onzelfzuchtig. Met mededogen. Niet bang.' Zo omschreef hij eigenlijk het collectieve karakter van de diverse loopwereld.


Is deze open, door en door democratische sport voor altijd veranderd? 'Moet je kijken hoe moeilijk het is om sinds 11/9 aan boord van een vliegtuig te komen,' zegt Gordon Roble. 'Hoe moet dat nu bij de megamarathons?' Maar The New York Times kondigde aan dat ze er over een jaar gewoon weer zullen zijn - dat ze nog harder zullen lopen en juichen.


In die krant en andere media kreeg een oudere loper in een oranje shirt, Bill Iffrig, aandacht. Hij was maandag bij de eerste explosie omgevallen. Maar de man had zijn marathon afgemaakt nadat hij, omringd door agenten, was gefotografeerd. De foto (zie rechts) werd het beeld van de aanslag - ze zal ook het volgende nummer van tijdschrift Sports Illustrated sieren. Zo werd de afgetrainde 78-jarige, 45 marathons op zijn naam, een symbool van het vermogen om pijn en teleurstelling, werkelijke en ingebeelde grenzen te hanteren; een vermogen dat Amerikanen en hardlopers eigen is.


Dinsdagochtend liep in Los Angeles een jogger in geelblauw Boston-shirt op straat, en groette een collegajogger. Zij zwaaide terug, en riep iets dat in de harde wind maar net te horen was: 'Run happy.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden