In Iran is voor vrouwen lachen verboden

NERGENS ter wereld worden momenteel de rechten van vrouwen zo zwaar geschonden als in Iran. Onder het fundamentalistische regime van de mullah's is Iran het enige land ter wereld waar de leiders er ook officieel en openlijk toe oproepen....

Wie de Iraanse kranten leest - die allemaal onder zware censuur staan van het ministerie van Informatie en andere veiligheidsorganen - ziet allerlei berichten over steniging, arrestatie en openbare bestraffing van vrouwen.

'Mevrouw Bamani Fekri werd wegens overspel veroordeeld tot de doodstraf, het uitsteken van twee ogen vóór de executie, alsmede het betalen van 100 gram goud. De verdachte pleegde zelfmoord nadat zij het vonnis had vernomen.'

Een ander bericht: 'Een zeventienjarig meisje werd tijdens het telefoneren door een pasdar (revolutionaire gardist) uit de telefooncel gehaald en vervolgens doodgeschoten. De hoofddoek van het meisje was een beetje afgezakt waardoor een aantal van haar haren zichtbaar was geworden. Voor de pasdar was dit aanleiding haar te doden.'

Dit zijn maar twee voorbeelden uit twee willekeurige kranten. Er zijn honderden andere gevallen te noemen. Dit barbarisme is voor de geciviliseerde wereld onvoorstelbaar, maar vormt in Iran een onderdeel van de ideologie en de wetgeving van het fundamentalistische regime.

De meest opvallende karakteristiek van het regime is de vrouwenonderdrukking. Het Iraanse islamitisch fundamentalisme is anti-vrouw.

Rafsanjani, president van Iran: 'Gelijkheid en rechtvaardigheid betekent niet dat elke wet in gelijke mate voor mannen en vrouwen moet gelden. Het verschil in ledematen, lengte, stem, groei, kracht en standvastigheid tegenover ziektes en problemen, toont aan dat mannen sterker zijn.'

'Mannen hebben grotere hersens. Mannen kunnen beter redeneren en beschikken over een betere logica. Vrouwen zijn emotioneel. Met al deze verschillen moet bij het geven van verantwoordelijkheden rekening worden gehouden.'

De voorzitter van de commissie van Justitie van het Iraanse parlement beschrijft de rol van de vrouw als volgt: 'Tevreden stellen (seksueel) van haar man, kinderen baren en opvoeden, en ten slotte zorgen voor rust in het huis als de man thuis komt.'

Discriminatie en onderwerping van vrouwen vormen de hoeksteen van de ideologie van de fundamentalisten. Met kledingvoorschriften, en het systematisch bestraffen van het niet nakomen van deze voorschriften met zweepslagen en stenigingen, willen de mullah's hun macht laten gelden over het gehele maatschappelijke verkeer.

Artikel 102 van het wetboek van strafrecht stelt: 'Vrouwen die de kledingvoorschriften niet eerbiedigen krijgen 74 zweepslagen.' Een wet van 1994 verbiedt het de vrouwen in het openbaar te lachen!

Geconfronteerd met deze onderdrukking kunnen de vrouwen geen kant op. De cijfers over zelfmoord onder vrouwen spreken boekdelen. Een rapport uit november l994 van een parlementaire delegatie van het Engelse parlement meldt: 'In het afgelopen jaar hebben in de provincie Khorassan (in het oosten van Iran) 3600 mensen zelfmoord gepleegd, waaronder 2530 vrouwen.'

Niet alle vrouwen hebben zich neergelegd bij deze onderdrukking. Ze zijn de rol niet vergeten die zij hebben gespeeld bij het ten val brengen van het regime van de sjah. Tegenwoordig ontvluchten ze massaal Iran om zich aan te sluiten bij het verzet. Vrouwen vervullen daarin inmiddels een vooraanstaande rol, ook in de gewapende arm van het verzet, het Nationale Bevrijdingsleger van Iran (NLA).

Het verzet, verenigd in de Nationale Raad van Verzet, is een coalitie van 235 politieke persoonlijkheden en organisaties. Dit parlement heeft Maryam Radjavi tot president gekozen. Wat haar bijzonder maakt, is dat zij als islamitische vrouw in de strijd voor de bevrijding en tegen het fundamentalisme, het symbool is geworden van de Iraanse vrouw - en misschien zelfs wel van alle islamitische vrouwen.

Nederland heeft altijd een vooraanstaande positie ingenomen als het ging om de aanpak van vraagstukken als ontwikkelingssamenwerking en mensenrechten. Het Nederlandse parlement zou bewogen moeten worden op te komen voor de rechten van de Iraanse vrouw.

Het zou een enorme steun betekenen wanneer Nederlandse vrouwenorganisaties stappen zouden ondernemen om de onderdrukking van de Iraanse vrouwen op de agenda van de internationale vrouwenconferentie in Peking te plaatsen. Westerse vrouwen zouden even stil kunnen staan bij de tragedie die de Iraanse vrouwen treft. Zij en hun bondgenoten in het verzet schreeuwen om solidariteit.

Ehsan Kermani

De auteur is voorzitter van de Vereniging van Iraanse academici in Nederland.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.