In het zwembad

Bij ons in de wijk is er nog een. Zo'n ouderwets sportfondsenbad waar de tijd geen grip op heeft gekregen. Met een spartaans, veel te koud binnen- en buitenbassin, een ligveldje, een van stoeptegels aangelegd terrasje met Ola-parasols, en desinfecterende voetenbadjes, kleedhokjes en gemeenschappelijke doucheruimtes waarin je nog heel ouderwets een chloorvergiftiging kunt oplopen. Ik breng er de laatste dagen van de schoolvakantie nog een poosje door met mijn jongste zoon van 8, die wel weet dat hij zich er zelf of met toevallig aanwezige vriendjes zal moeten vermaken, aangezien zijn vader er nou eenmaal niet meer toe te bewegen is om daar zelf ook te water te gaan en bijvoorbeeld een bommetje of een zweefduik aan hem voor te doen.


Ik schaam me ervoor, voor die halsstarrigheid, en ik weet donders goed dat zijn moeder het me niet in dank zal afnemen (of erger). Maar ik kan het evengoed niet. Ik hoor van meer mannelijke 40- en 50-plussers dat ze het, met hun eerste, tweede of zelfs derde leg, moeilijk hebben in zwembaden, pretparken, speel- en dierentuinen en op andere klassieke dagtochtjes. En allemaal voelen ze zich er ten diepste schuldig over. Want, zoals moeders terecht aanvoeren: hoe moeilijk is het nou helemaal om je een middagje als de leukste vader van de wereld te laten gelden? Hup, samen in de rij in voor de duikplank, voor de schommels of voor de overdekte jungletocht door een woud van doorgeschoten kamerplanten (als in de vensterbank van je oude moeder) in Burgers Zoo om je van je beste, pro-actieve kant te laten zien!


We doen het heus wel, soms, of voor ons eigen idee vaak genoeg. Maar op de een of andere manier slagen we er toch niet altijd in om het in dit opzicht beter te doen dan onze eigen jarenvijftigvaders, van wie velen ook al niet spectaculair goed waren in het entertainen van hun kinderen. 'Narcisten!', roepen de vinnigste, doorgaans veel jongere mama's met wie we na een eerdere relatie nog wat meer nakomelingen op de wereld hebben gezet. Of, in een iets mildere variant: 'Kun je dan niet één keer over je reserves heen stappen en er de lol van inzien?!'


Nou, heel eerlijk gezegd: niet dus, met alle schuldgevoelens en onmacht die erbij horen. In Burgers Zoo vond ik dat deze zomer het moeilijkst. Al die tienduizenden mensen die door hun pocketcamera, en door de man of vrouw achter zich, worden voortgedreven langs schamele kooien, terraria en afrasteringen waarachter weinig of niets te zien is. Het vette en anderszins schamele eten dat je er in de 'restaurants' of vergelijkbare 'horecapunten' krijgt voorgezet. De eenzaamheid van de opgesloten dieren zelf - je moet in zo'n dierentuin wel héél erg in je rol als enthousiaste ouder gaan zitten om je kind alsnog de dag (een dag) van zijn leven te bezorgen. Sorry hoor. Ik liep er daar heus niet met een gezicht als een oorwurm en als een autist. Maar toch. Ik kan er als vader en als mens niet anders dan wanhopig van worden. Schiet er gerust op.


In niet al te moderne zwemparadijzen ben ik, althans op zo'n stoeptegelterrasje aan de kant en niet op een handdoekje op het ligveld, al een stuk meer op m'n gemak. Zoontje B. geniet gelukkig ook zonder dat zijn vader per se naast hem tussen de mensen dobbert en zich breed maakt. En een band voelen we toch wel: wat is er heerlijker en geruststellender dan een vader die met een rulle badhanddoek en een ijsje aan het watertrapje staat als je zojuist liefst tien tellen kopje onder bent gegaan en nu glunderend van trots de complimenten en een conotop als ereprijs in ontvangst mag nemen?


Enfin, ik hoop echt maar dat hij het als zodanig ervaart en het zich later dienovereenkomstig herinnert. Het lukt mij tenslotte ook nog altijd wanneer ik aan mijn eigen vader en zijn niet al te nadrukkelijke aanwezigheid in mijn jeugd denk. Het was goed zo, pa. Je deed je best. Weet je, ik ben zelfs ons bezoekje aan de Keukenhof niet eens vergeten.


w.dejong@volkskrant.nl


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden