In het wilde weg

'Een pad, een wandelpad, daar weet ik niets van'

Caspar Janssen

Nee, een kaart hebben we niet nodig. We rijden van Amsterdam naar Austerlitz, op de Utrechtse Heuvelrug, en lopen daar gewoon een wandelpad op. Zo moeilijk kan dat niet zijn. Wandelroutes vermijden, dat is pas moeilijk.

En als er onverhoopt toch niks is, dan struinen we gewoon door het bos. In het wilde weg.
Een klein uur later parkeren we in Austerlitz, en we vinden al gauw een pad. Rechtdoor gaat het, door saai, doodstil dennenbos. Rechtsaf, nog eens rechtsaf en dan staan we weer tussen de huizen. En bij de auto. Dat was een wandeling van vijf minuten. Een hondenuitlaatroute eigenlijk.

Niet getreurd. We rijden terug naar de provinciale weg. Daar zagen we eerder een parkeerplaats, waar M. al meteen had willen stoppen. We parkeren en proberen een paar paden die het gebied in lopen. Het is hier niet interessant. Lelijk naaldbos vooral. En veel mensen. Zij gaan naar de Pyramide van Austerlitz, daar is een speeltuin, een partycentrum, een café-restaurant, een lunapark en nog veel meer.

Maar voor een fikse wandeling door gevarieerd (loof)bos- en heidegebied, met kans op een vogel hier en daar, een roffelende specht, een reetje misschien, een konijn of eekhoorn, zitten we hier niet goed. Schatten we zo in. En struinen vinden we opeens ook niet zo’n goed idee.

Want wat is de lol van het strompelen door bramenstruiken of het struikelen in de deprimerende donkerte van dicht dennenbos?
We bestuderen een kaart van een voorbijganger en kiezen een wandeling die een paar kilometer verderop begint.

In de auto zegt M.: ‘Ik ben een beetje moe. Van het in de auto zitten vooral.’

Ik druk het gaspedaal stevig in om zo snel mogelijk het startpunt van onze wandelroute te bereiken. We rijden verkeerd, we draaien om en vinden camping De Kwakeling, waar we, als we het goed hebben begrepen, moeten parkeren. De camping is bijna verlaten en welke richting we ook oplopen, een gemarkeerde wandelroute zien we nergens.

‘Een pad? Een wandelpad?’, zegt een man die zijn auto aan het repareren is. ‘Nee, daar weet ik niks van.’ Hij buigt zich weer over de motor en toont ons zijn bilspleet.

We sjokken terug naar de parkeerplaats. Het is al laat en het wordt wat frisjes bovendien.
In de auto, terug naar Amsterdam, hangt ruzie in de lucht.
Thuis zoek en vind ik een Staatsbosbeheerkaart van de Utrechtse Heuvelrug. Maar liefst 49 gemarkeerde wandelroutes staan er tot in detail op uitgetekend. En wij maar zoeken naar de ingang.

Dodelijk vermoeiend, zo’n dagje natuur.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden