Column

In het voetbal komen de Chinezen met hun geld

Nadat hij vorige week in Scheveningen een award in ontvangst had genomen, sprak Louis van Gaal met enkele journalisten over zijn toekomst. Hij somde de clubs op die hij had getraind, memoreerde zijn twee periodes als bondscoach en kwam tot de conclusie dat alleen China zo'n beetje overbleef.

Chinese fans zwaaien met vlaggen tijdens een kwalificatiewedstrijd van het nationale team voor het WK 2018. Beeld afp

Hij had een aanbod op zak om het Chinese voetbal te reorganiseren. Dat klinkt als een uitdaging. China is een groot land waar bijna 1,4 miljard mensen wonen. President Xi Jinping wil dat China zich plaatst voor het WK, daarna het toernooi zelf organiseert en uiteindelijk wint. De tijd dringt. Het driestappenplan moet in 2030 zijn voltooid.

Het zal nog een hele klus worden. Op de ranglijst van de wereldvoetbalbond staat China op de 81ste plaats, achter bijvoorbeeld de vakantie-eilanden Jamaica, Curaçao, Kaapverdië en St. Kitts en Nevis. Daarmee is de conclusie gerechtvaardigd dat het Chinese voetbal niet veel voorstelt en nog een lange weg te gaan heeft.

Volgens Van Gaal is een jaarsalaris van 50 miljoen euro in China geen probleem. Eerder was het bedrag bekend geworden dat Cristiano Ronaldo per jaar in China kon verdienen: 100 miljoen. Hij sloeg het aanbod af. Van Gaal deed hetzelfde. Truus vindt niet dat ik naar China moet gaan, zei hij. Hij luistert niet altijd naar zijn vrouw, maar nu wel.

Dertig jaar geleden interviewde ik voor het Haarlems Dagblad twee voetballers, Hans Werdekker en René Hendriks. Ze hadden met het Nederlands amateurelftal een trip door China achter de rug.

Ze konden nauwelijks bevatten wat hun was overkomen. China was groot, met de hygiëne was het niet best gesteld, in het verkeer gedroeg iedereen zich als een malloot en - grootste tegenvaller - er bleek in het hele land geen babi pangang of foe yong hai te worden geserveerd. Het was eens maar nooit meer.

Daarna hoorde ik, als het over voetbal ging, een paar decennia lang niets meer over China, behalve als Arie Haan daar weer eens iets geks had beleefd.

Er is veel veranderd. In een jaarrapport meldde wereldvoetbalbond FIFA vrijdag dat Chinese clubs in 2016 420 miljoen euro aan buitenlandse transfers hebben uitgegeven. Dat bedrag is zeven keer zo hoog als het transfertotaal in 2013.

Voetballers en trainers vinden China plotseling een ontzettend interessant voetballand. Het is een droombestemming, die stimuleert tot het uitrekenen van het weeksalaris, omdat dat nog enigszins voorstelbaar is.

Oscar (Shanghai SIPG): 450 duizend euro per week. Hulk (Shanghai SIPG): 390 duizend euro. Axel Witsel (Tianjin Quanjian): 346 duizend euro. En de grappigste: Carlos Tévez (Shanghai Shenhua): 720 duizend euro. Zelfs een voetballer die bij Ajax mislukte en tot grote opluchting van de supporters in de winterstop van de hand werd gedaan, Nemanja Gudelj, strijkt bij zijn club Tianjin Teda bijna een ton per week op.

Daarnaast komt het Chinese geld met bakken tegelijk op een andere manier in Europa terecht. Donderdag werd bekend dat Southampton voor een deel in handen komt van het Chinese Lander Sports. Ook Aston Villa, West Bromwich Albion, Birmingham City en Wolverhampton Wanderers zijn deels in handen gekomen van Chinezen.

Chinese bedrijven en miljonairs staken al meer dan 3 miljard dollar in het Engelse voetbal en namen belangen in onder meer Atletico Madrid en AC Milan. Nederland komt er bekaaid vanaf. Wij moeten het doen met Hui Wang, de weldoener van ADO Den Haag, die vrijdag met zijn 2,5 miljoen over de brug kwam, op een moment dat de stad hem al helemaal zat was.

Waarom de Chinezen het voetbal opkopen is mij trouwens niet helemaal duidelijk, maar we gaan nog veel van ze horen. Niet iedereen is even enthousiast. Op de korte vraag 'China?' zei Frank de Boer, trainer zonder club, onlangs: 'Mwoah.' Dat begreep ik wel.

Paul Onkenhout is redacteur van de Volkskrant.
Reageren? p.onkenhout@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden