In het virtuele universum van de opiniepeiler is Baudet succesvoller dan Wilders

Thierry Baudet werd maandagavond verkozen tot politicus van het jaar. De haringtest van EenVandaag.

Lodewijk Asscher zei het zo: 'Ik heb een beetje een dubbel gevoel bij peilingen gekregen.' Daar moest Pieter Jan Hagens, master of ceremony bij EenVandaags politieke jaaroverzicht, een beetje om lachen.

Minder dan een week geleden werd bij Jinek Emiel Roemer uitgeluid. Tien minuten lang ging het over beeld, over zichtbaarheid, over peilingen, over een virtuele voorsprong en dan toch niet winnen. Over idealen, wetsvoorstellen, inhoudelijke prestaties ging het vrijwel niet. Daarna was professioneel maatschappijthermometeraflezer Gijs Rademaker aan de beurt. Gijs is van het EenVandaag-opiniepanel. Het hele jaar door peilt Gijs zich een ongeluk en aan de Jinek-tafel mocht hij zijn terugkerende finest hour inluiden: de Politicus van het Jaar-verkiezing.

Waarom die verkiezing bestaat, weet niemand. Nou ja, omdat ze kijkers trekt. Het is EenVandaags haringtest.

Maandagavond was de uitslag. Thierry Baudet won. Het volk had gesproken.

'De mensen zijn de baas van het opiniepanel', legde Rademaker dit weekend in Het Parool uit. De mediavariant van: ik word ook maar gestuurd.

In het virtuele universum van de opiniepeiler is Baudet succesvoller dan Wilders. Die fictie wordt zo vaak herhaald tot hij werkelijkheid lijkt, terwijl de PVV de tweede partij is en FvD nog niet half zo groot als de Partij voor de Dieren. Maar in die feiten is geen medium geïnteresseerd. Die kennen we al, die staan vast. Sáái. De virtuele werkelijkheid fluctueert tenminste dagelijks, het is nieuws dat nieuws genereert, net zo lang tot de feiten zich aan dat nieuws aanpassen. Aandacht is al langer synoniem voor succes en succes levert nou eenmaal aandacht op. In die vicieuze mediacirkel draaien politici met graagte mee - misschien zijn zij, bij de gratie Talkshows, wel de volgende selffulfilling prophecy.

Liever dan over wat er gebeurt, wordt er op tv gepalaverd over wat er zou kunnen gebeuren, ooit. De actualiteit van overmorgen. Eenvoudiger, en veel spannender bovendien. Onnozeler en zinlozer ook, trouwens. Elk uur een peiling, elke regeringsperiode één lange campagne, elk compromis een nederlaag en de politieke duiders zijn de voetbalanalytici die in de rust vast de tweede helft nabeschouwen.

De tijd die overblijft, wordt gedood met ruis, met gestamel voor een plots voorgehouden microfoon, met clownsschoenen en vleugelliggen, omkranst door begrippen als 'fris' (Klaver), 'humoristisch' (Dijkhoff) en 'welsprekend' (Baudet). Wat die inhouden, en wát er gezegd wordt of - ik zeg maar iets geks - of er daadwerkelijk iets wordt bewerkstelligd, daar wordt over gezwegen.

Over Khadija Arib, als Kamervoorzitter een van de kanshebbers op de Gijs Rademaker-Bokaal, werd weinig anders opgemerkt dan dat ze 'boven de partijen stond'. Ja, dat is haar functie. Al voegde Gijs er nog een quootje van één anoniem opiniepanellid aan toe, dat vond dat Arib maar de nieuwe premier moest worden. Tja.

Er werd besmuikt om Asscher gegiecheld, maandag, toen hij iets kritisch zei over de peilingen. Toch heeft hij zelden zo'n gelijk gehad.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.