Column

In het tuincentrum moet ik meestal poepen

Iedereen is daas en content

 

Een van de beste comedians van Nederland, Ronald Goedemondt, vertelde mij een keer (of ik las het in een interview, dat kan ook. Dat heb ik wel vaker, dat ik niet precies meer weet of ik iets heb gelezen, of gezien op tv, of dat ik het zelf heb verzonnen. Hetgeen best lastig is als je een weetjesman bent. Dan zeg ik bijvoorbeeld dat er in Nieuw-Zeeland vijf keer meer schapen zijn dan mensen, maar hoe weet ik dat nou zo precies? Waarom niet zes keer of drie keer? In dit geval herinner ik me toevallig dat het me is verteld door een echte Nieuw-Zeelander die ik in Indonesië ontmoette, maar dat is ook alweer twintig jaar geleden, dus het kan zomaar een verzonnen herinnering zijn.

Zit u trouwens ook nog steeds te wachten op het verlossende tweede, afsluitende haakje? Ik heb een hekel aan lange lappen tekst tussen haakjes. Ik lees het liever helemaal niet, want het is niet-relevante informatie, en ik verlies de draad van het verhaal en de structuur van de zin die ik vóór het haakje aan het lezen was. Maar ja, dan moet ik dus weer een moment vinden om rustig het tussenhaakjesverhaal te lezen. Bovendien zijn er boeken, vooral in de wat oudere literatuur, waar er hele alinea's, soms zelfs hele bladzijden tussen haakjes staan. Als je die overslaat, maak je eigenlijk het werk van de schrijver kapot; die heeft dat tenslotte niet voor niks allemaal opgeschreven. Als je dat in een boek aantreft, sla het meteen dicht en zoek een ander boek, tussenhaakjesverhalen leveren te veel dilemma's op voor de lezer. Met andere woorden: wie dit leest is gek.)

dat hij soms naar het tuincentrum gaat om te schrijven. Hij ervaart daar dan een enorme boosheid op al die truttigheid om hem heen, en dat inspireert hem. Het gekke is, ik ga ook wel eens naar het tuincentrum om precies de tegenovergestelde reden: ik ervaar er juist een enorme rust en huiselijkheid, een soort melancholie. Ik moet er meestal poepen. Ik had ooit een vriendin die hetzelfde had met boekwinkels, dat ze meteen moest poepen als ze binnenkwam. Schijnt bij de Freudianen iets te maken te hebben met verlangen naar je jeugd. Freud was een waardeloze wetenschapper, maar hier en daar struikelde hij over iets wat ik wel kloppend vind voelen.

Aan het tafeltje naast mij zitten twee oude dametjes gezellig samen te zwijgen. Iets verderop zit een oudere man schaamteloos naar me te loeren. Het staat ook wel erg raar, een laptop in de koffiecorner van een tuincentrum. Maar ik ben gelukkig. Het is rustig, de regen tikt op het dak, en overal om mij heen staat alles in het tevreden burgerschap. Ik denk dat dat het is wat Ronald boos maakt en mij gelukkig: de totale afwezigheid van dromen en ambitie hier. Iedereen is daas en content. Ik geloof niet in leven na de dood, maar als het bestaat, zou het voor mij zoiets als dit zijn. Een beetje doelloos rondhangen, zonder verlangens of angsten.

Een van de mevrouwen had een hondje in haar winkelwagen. Die heeft ze er zojuist uitgehaald en neergezet bij het rek waar mensen hun dienbladen in zetten. Hij likt er het vaatwerk helemaal schoon, en zij kijkt toe.

Reageren? t.vanluyn@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.