In Henks strottenhoofd huisde verzet

Sorry

Staande voor de badkamerspiegel sprak de minister zichzelf moed in. Je bent in Afghanistan en op Bonaire geweest, dit kun je ook. Eerst de s, dan een rondje met de mond, de tong laten rollen, tot slot de mondhoeken richting de oren. Willen is kunnen, Henk. Hoor, het gaat al.

Het ging niet. In zijn strottenhoofd huisde verzet.

Er zaten inmiddels dertien advocaten op het dossier Excuses Maken Zonder Excuses Te Maken. Ze hadden zich grondig gedocumenteerd. Slavenhandel, Rawagede, pils met Vladimir Poetin. Er valt zo verschrikkelijk veel te betreuren, maar iedereen weet hoe dat gaat: geef de excuuseisers een vinger, de suggestie van berouw, en ze kleden je uit.

Omzichtigheid is derhalve geboden, luidde het advies van de dertien advocaten. Onder het kopje 'Driemaal raden wie niet gaat betalen' hadden ze de opties voor hem geïnventariseerd.

Het spijt mij dat u dat zo heeft beleefd: altijd goed.

Ik betreur de ontstane commotie/beeldvorming/onrust: solide, veilige optie.

Wij erkennen dat u leed is aangedaan: glad ijs, altijd de lijdende vorm aanhouden, in het midden laten wie de veroorzaker van voornoemd leed zou kunnen zijn.

Ik betreur de ontstane situatie: kan, mits geserreerd gebracht, want betreuren suggereert berouw zonder dat daar consequenties aan zijn verbonden.

Het spijt mij: ook dat kan, mits met voorwaarden omkleed. Als in: het spijt mij als mens.

Ik bied mijn excuses aan: bloedlink, niet doen. Excuses suggereren aansprakelijkheid. Voor je het weet sta je miljarden aan schadevergoeding te gireren naar slachtoffers. En slachtoffers zijn net zwerfkatten. Wanneer iemand begint met schoteltjes melk uitdelen, stromen ze toe, in onbeheersbare hoeveelheden, van heinde en ver, gealarmeerd door de kattenpersdienst. Het vervolg: de roep om een ambtelijke Dienst die de echte verschoppelingen scheidt van de gelukzoekers, een haperend computersysteem, een verkeerd vink-je, en andermaal ophef.

Het liefst zou hij het anders aanpakken. Zoals die keer dat hij in Groningen was, lang geleden. Het was zo'n zaaltje, en er was een man met een boos verhaal over de politie die hem tijdens een anti-aardbevingsprotest in een klem had gehouden, de lat hardhandig tegen zijn keel had gedrukt. Toen had de minister geantwoord: 'Dan zult u het daar wel naar hebben gemaakt.'

Van zijn dertien advocaten mocht hij dat soort dingen niet meer zeggen. Niet sinds dat rapport. Daarin staat hoe opeenvolgende machthebbers hun achterwerk hebben afgeveegd met de zorgen en de noden van het Groningse volk. En hoe zij altijd hard en langdurig moesten lachen als iemand opperde dat de grond waarschijnlijk steeds harder zou gaan beven, met instortende huizen als gevolg en dat het wachten was op de eerste Groninger die onder een omvallende boekenkast kwam.

De minister stond voor de badkamerspiegel. Nog één keer las hij de tekst van de dertien advocaten. 'Ik erken dat er onvoldoende oog is geweest voor de veiligheid van de mensen. Lijdende vorm aanhouden, Henk, in het midden laten door wie. Ik betreur dat het zo gegaan is, Houd het vaag, Henk, het spijt me zeer dat er onvoldoende aandacht is geweest voor die veiligheidsbelangen.'

Later die dag zou hij de tekst zonder haperen uitspreken op tv. Meteen daarop zou hij suggereren dat minder Gronings gas meer Russisch gas kan betekenen. Zoete wraak.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.