‘In Guatemala hebben we nog tijd voor elkaar’

In de bergen even buiten Lanquin, Guatemala, zijn twee timmermannen druk met elkaar in overleg. Dat doen ze in Quekchi, de Mayataal die hier door de lokale bevolking gesproken wordt....

Nadat hij in Nederland het atheneum had afgerond, vertrok Ansems voor vijf maanden naar Zuid-Amerika om rond te reizen. Eenmaal terug begon hij aan de opleiding tot sportleraar in Tilburg, maar stopte daar na een paar maanden al mee. Ansems: ‘Ik wilde liever iets met cultuur en antropologie gaan doen. Ook zag ik het niet zitten me nog eens vier jaar aan Nederland te binden.’

Een tijd van simpele baantjes volgde. ‘Ik deed van alles, van steigerbouw tot simpel magazijnwerk. Ik wilde geld sparen, weg kunnen.’

Een tweede reis volgde, ditmaal naar Centraal-Amerika. In Antigua in Guatemala volgde hij Spaanse lessen en runde hij een half jaar een Spaanse talenschool. Hier leerde Ansems hoe het bedrijfsleven van Guatemala in elkaar steekt. Daarna vertrok hij naar het afgelegen dorp Lanquin. ‘Ik wilde niks doen en een boek schrijven’, vertelt Ansems. ‘Maar de eigenaar van hostel El Retiro Lodge in Lanquin vroeg me of ik voor een paar maanden zijn bedrijf wilde runnen.’

Die paar maanden werden uiteindelijk drie jaar en hij werd zelfs mede-eigenaar. Tot het moment dat hij zelf een stuk grond kon kopen.

Ansems zit op een stoel voor zijn huis en draait een shagje. ‘De beheerder van El Retiro wilde niet investeren in de infrastructuur van zijn lodge. Toen begon ik te denken: als deze plek van mij was, zouden het water en de elektriciteit wél altijd werken.’

Dagelijks arriveren er in Lanquin tientallen toeristen die het dorp als verblijfsplaats kiezen om van daaruit natuurreservaat Semuc Champey te bezoeken. Maar aan die vraag kan nu nauwelijks worden voldaan. Ansems: ‘El Retiro biedt onderdak aan zo’n zeventig man en moet dagelijks groepen wegsturen omdat hij vol zit.’

Ansems wil meer zijn dan een hotel alleen. ‘Ik kan op die 28 duizend vierkante meter die ik hier heb wel honderd bungalows kwijt, maar dat wil ik helemaal niet. Ik ben liever zelfvoorzienend.’ Zo wil hij macadamia- en fruitbomen planten en een kruidentuin aanleggen. Ook komt er een restaurant en een bakkerij. Ansems wijst naar de steenoven die bijna klaar is. ‘Daar bakken we straks onze eigen broden en pizza’s.’

Hij huurt dorpsbewoners in voor het timmerwerk en maakte al kennis met de Guatemalteekse mañana, mañana-mentaliteit. Ansems: ‘Als punctuele Nederlander kun je je maar beter aanpassen, want veranderen kun je het niet.’

Ansems is nuchter over zijn emigratie. ‘Ik heb nooit echt in het pensioenplaatje geloofd’, zegt hij schouderophalend. ‘Veertig jaar werken om vervolgens te denken: is dit het nou?’ Nederland missen doet hij niet. ‘Ik heb er geen zin in: huisje, boompje beestje, een hypotheek, creditcard en meer van dat soort onzin’, somt hij op. ‘Hier in Guatemala hebben de mensen nog tijd voor elkaar.’

Marlous van Merkenstein

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden