In 'Frank en Stein' is dubbelheid troef

JEUGDTHEATER

Amsterdam Ook een monster kan eenzaam zijn. Hij ziet er zo afzichtelijk uit, dat niemand hem wil omarmen. En zijn daden pakken zo desastreus uit, dat iedereen hem vervloekt en verjaagt. Dus voelt hij zich alleen. René Groothof geeft in de nieuwe familievoorstelling Frank en Stein het legendarische monster uit de bekende roman Frankenstein van Mary Shelley (en zijn filmische evenknie) precies die twijfelachtige dubbelheid mee.


Hij maakt er een afzichtelijk wezen van, gehuld in vodden. Een groen uitgeslagen figuur, die met krakende stem cynisch commentaar levert op zijn eigen schepping door dokter Frank. Maar die tegelijkertijd jankt en huilt als een geslagen hond en zijn schepper sluw verleidt tot de creatie van een vrouw, mogelijk net zo monsterlijk als hij ( Stein genaamd).


Oscar Siegelaar geeft als zoekende, prutsende en eerzuchtige dokter Frank eerlijk tegenspel aan zijn schepsel. Ook bij hem schemert dubbelheid door: vanwege de vroege dood van zijn moeder droomt hij over de maakbaarheid van nieuw leven en voelt zich geweldig als zijn experiment met resten van lijken nog lukt ook. Maar tegelijkertijd deinst hij terug voor de onvoorziene gevolgen. Die zijn niet mis. In deze voorstelling voor kinderen vanaf 6 jaar schrikken de makers er niet voor terug de kwaadaardigheid een theatergezicht te geven: er wordt een fietsende kleuter (lees: een skippybal) door Stein vermoord, hij scheurt de bruid van dokter Frank (lees: een jurk van witte zakjes) doormidden en hij belandt als bloederig stuk stof op de behandeltafel.


Toch is de voorstelling niet onoverbrugbaar angstaanjagend. Beide acteurs maken genoeg ruimte voor de universele behoefte aan liefde en vriendschap. Samen zwerven ze over het ijzig witte podium, bezaaid met in cellofaan verpakte kliko's, dat de poolvlakte verbeeldt.


Jammer is dat regisseur Marcel Sijm in deze eerste grote zaalvoorstelling van Stipproducties kiest voor de muzikale begeleiding van The Hungry Gods. Deze nogal blikkerige band klinkt even rauw als timide. De onervarenheid met muziektheater speelt de muzikanten parten. En de ijle stem van de zangeres vormt geen partij voor die van Groothof en Siegelaar. Gelukkig blijft de bewerking van Suzanne van Lohuizen overeind: 'Ben ik dan geen mens maar een bouwpakket?', vraagt Stein zich retorisch af.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden