In een groot huis valt nu eenmaal meer te regelen

Als 'vrouw van de baas' heeft Jacqueline Staartjes (54) zo haar eigen verantwoordelijkheden. Zelf zegt ze altijd: 'Mama is voor de mooi, papa voor de rekeningen.' Al die jaren dat 'papa' Gerry Staartjes de 'company', Holland Chemical International, leidde, had zij thuis in Laren zo haar eigen belangrijke taken....

'Ik zeg altijd tegen Gerry: het moet allemaal in verhouding. Als je zo'n mooi huis hebt, en zo'n tuin, dan kun je er geen Ikea-meubeltjes in zetten. Het moet een geheel zijn. Zoals je ook een koekje bij de koffie moet kunnen aanbieden.'

In dat perfectionisme kan ze ver gaan. Zo moest de familie Staartjes onlangs een nieuwe, grotere brievenbus. Want sinds haar man begin dit jaar afscheid nam van zijn succesvolle handelsonderneming, werden er per dag opeens 'wel zes kranten' bezorgd. Hun eigen handy-man was gaan kijken bij de brievenbusverkoper in Laren en kwam terug met het, naar zijn stellige overtuiging, grootste model. Nog veel te klein in de ogen van Jacqueline Staartjes.

'Dan kan ik het niet laten om het zelf nog eens uit te zoeken.' En wat bleek? 'Ik vond brievenbussen met zulke gleuven', zegt ze, en ze geeft met haar handen de maat aan.

Een dergelijke ervaring had ze met de televisie bij het inpandige zwembad.

'Ik wilde een televisie die je met afstandsbediening uit de kast omhoog kon laten komen. Dat hadden we ook toen we in New York woonden. Maar onze aannemer kon in Nederland niemand vinden die dat kon. Ik had me daar net bij neergelegd toen ik op televisie een uitzending zag over Donald Trump. Die vertelde dat hij op zijn boot een televisie had die automatisch uit de kast kon komen. En die boot had hij laten maken in Friesland. Onze aannemer heeft toen meteen contact gelegd met die werf.'

Het resultaat wil ze best even demonstreren. Ze loopt voor naar beneden, naar het zwembad met sauna en zonnebank en ja, na een druk op een knop komt er in de buurt van het zitje een televisie uit een kast omhoog.

De hele benedenverdieping is trouwens een illustratie van haar perfectionisme, maar ook van haar betrokkenheid bij het welzijn van haar man. Toen zijn definitieve thuiskomst zich aankondigde, was haar eerste gedachte dat hij daar een eigen plek moest hebben waarin hij zich goed zou voelen en nog zou kunnen werken. Dus zag ze er persoonlijk op toe dat de architect een ontwerp ontwikkelde dat aan haar wensen en die van haar man voldeed. Nu heeft Gerry Staartjes een prachtig kantoor met openslaande deuren naar het benedengedeelte van de tuin. Een ruimte met een bescheiden bibliotheek, een keukentje, een ijsmaker en, nabij, het speciaal onder de rozentuin uitgegraven zwembad.

Tijdens het hele wordingsproces van haar mans domein zorgde Jacqueline ervoor dat ze nadrukkelijk aanwezig was. Want, verklaart ze, 'ik ben niet iemand die tegen de architect zegt: maak er maar wat leuks van, ik ga op vakantie.' Nee, ik wil kijken of het gebeurt zoals ik het wil. En ik wil er zijn om beslissingen te nemen als iets niet kan of lukt. Zo heb ik het ook gedaan toen we dit huis betrokken. We kwamen uit New York en we hebben een halfjaar in het Amstel Hotel gewoond terwijl ons huis verbouwd werd. Ik ging toen iedere dag heen en weer. Ik was enorm betrokken bij de verbouwing en later ook bij de inrichting, ik wilde daar mijn eigen stempel op drukken. Nu nog zoek ik de spullen voor ons huis zelf uit. Ik ben een antiekcursus gaan doen en ik loop sindsdien veilingen af.'

Bij de rol van directeursvrouw komt overigens nog wel meer kijken. Vanaf het moment dat Gerry Staartjes haar, ruim twintig jaar geleden, overhaalde haar baan op te zeggen en naar Bogota in Colombia over te komen, stortte Jacqueline zich vol overgave op haar representatieve 'functie' en op het creëren van een stabiele thuisbasis voor haar man. Al direct was ze meer dan alleen de 'vrouw van'. 'Ik hoorde van Gerry allerlei namen van mensen van de company, en ik wilde de gezichten erbij zien. Om nuttig te zijn, wilde ik zelf een mening vormen over mensen, want ik hoorde de verhalen altijd alleen van de kant van Gerry.'

Ook later, toen het echtpaar voor de helft op de Bermuda-eilanden woonde en voor de helft in New York, bleef Jacqueline Staartjes werk maken van haar representatieve taken. Zo verrichte ze allerlei ceremoniële handelingen, overal ter wereld. Ze liet een chemicaliëntanker te water, ze doopte een schip in Japan en ze opende de Moerdijk-vestiging van HCI. En ze was altijd de perfecte gastvrouw als een directeursechtpaar uit een ander land op bezoek kwam. Dan zorgde ze dat haar collega-vrouw-van-de-baas een op haar wensen toegesneden programma voorgeschoteld kreeg. Dat betekende vaak: twee dagen shoppen, musea bezoeken en dineren in New York.

Eenmaal terug in Nederland, begin jaren tachtig, kreeg ze de verantwoordelijkheid voor hun Larense villa erbij en, niet veel later, ook de zorg voor hun zoon Alexander. Al met al een behoorlijk gevuld leven, zegt ze, tot op de dag van vandaag. En al heeft ze personeel ter ondersteuning, soms gaat het bestaan toch gepaard met veel stress. Dan is het 'hollen of stilstaan'; er is iets met het huis aan de hand, ze heeft een lunchafspraak met een vriendin, haar zieke hond Diwa moet naar de dierenarts, er is een veiling of ze heeft een andere sociale verplichting.

'Alles komt dan opeens tegelijk.' Vooral in het onderhoud van het huis gaat veel tijd zitten, heeft ze in de loop der jaren gemerkt. 'Dat gaat altijd maar door. Net op het moment dat je denkt: nu loopt het allemaal, gebeurt er weer wat. In een groot huis valt nu eenmaal veel meer te regelen dan in een tweekamerflatje. We hebben nu bijvoorbeeld de loodgieters over de vloer. We hebben net een nieuw dak op het huis en nu krijgen we nieuwe dakgoten. Maar er moet ook weer geschilderd worden. Dus dan zeg ik: nou, schilders, de dakgotenmensen gaan hier steigers neerzetten, daar moeten jullie gebruik van maken.' Met dat soort dingen ben ik bezig. Daarom zeg ik: ik heb hier eigenlijk mijn eigen, kleine bedrijfje.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.