Column

'In dreigende tijden liever Trump als president'

Wat als het oorlog wordt, dacht ik in de tandartsstoel ineens. De assistente had mijn ontstoken verstandskies verdoofd, het tandvlees rondom alvast wat losgesneden, het wachten was op de tandarts, een reusachtige man. Echt oorlog, bedoelde ik, serieus, met kernwapens - wie kon je dan het beste hebben als Amerikaanse president?

Peter Middendorp
'Trump en Poetin zijn kameraden op het eerste oog. Vrienden sturen elkaar geen kernraketten.' Beeld afp
'Trump en Poetin zijn kameraden op het eerste oog. Vrienden sturen elkaar geen kernraketten.'Beeld afp

Wie een steentje in zijn schoen heeft, is alleen nog dat steentje, zei Lao Tse terecht, maar met kiespijn word je de schoen, de ruimte om de pijn. Alsof de pijn er al was. Alsof je aan een reeds bestaande pijn bent vastgegroeid. Eerst is er kiespijn, dan komt de rest. Voorzichtig kan de rest de kiespijn naar de tandarts dragen.

Een president wil geen kernoorlog veroorzaken. Maar als het eenmaal zover is, wil hij ook weer niet als laatste hebben gedrukt. Dus als het spannend wordt, echt spannend - aan beide zijden houdt men de hand al boven de knop - kun je beter een president hebben die het hoofd een beetje koel kan houden.

Maar er kleeft wel veel oorlog aan Hillary Clinton. Erg veel, te veel. Met haar haal je bij voorbaat een wereld van oorlog en vijandschap in huis. Irak, Libië, Syrië. En ze is nog niet eens goed in oorlog ook, dat maakt haar nog ongeschikter. In haar hele, van oorlog vergeven leven heeft zij nog nooit een gelukkige hand van bommen gooien gehad.

De laatste keer dat een verstandskies werd getrokken, vertelde mijn moeder vooraf in de wachtkamer dat haar buurjongen vroeger na eenzelfde ingreep 's nachts in zijn bed was doodgebloed. 'Welke?', vroeg ik. 'Ja', zei ze. 'Die ken jij dus niet.'

Nu zei de assistente: 'Soms wipt de tandarts 'm er zo uit, maar soms wordt het ook echt een...'

'Een slagveld?', riep ik. 'Een bloedbad?'

Ze keek me even heel intens aan. 'Ja,' zei ze. 'Maar echt.'

Het werd me steeds duidelijker. In dreigende tijden kon je veel beter Trump hebben als president. Trump maakt alleen ruzie met zwakke landen. Hij heeft geen vijanden in de wereld - hij en Poetin zijn kameraden op het eerste oog. Vrienden sturen elkaar geen kernraketten. Die maken afspraken in een oogwenk, sluiten verdragen, sneller dan je 'Molotov-Ribbentrop' hebt gezegd.

Onder het gras van de typische mannenvriendschap schuilt wel vaak een addertje; een licht ontvlambaar sentiment, al meteen vanaf het beklinken. Zo hard, intens en hartstochtelijk sommige mannen elkaar op de schouders slaan, slaan ze elkaar de volgende keer ook op hun bek. Om elkaar vervolgens, als het tenminste niet de laatste was, de volgende dag weer in de armen te vallen.

Maar als Poetin nu als eerste op de knop drukt, dacht ik ineens, hoeveel tijd heeft Trump dan nog om te reageren? Door een deur achter mij trad de tandarts de ruimte binnen, ik merkte zijn entree op aan het afnemende licht. Kon Trump in dat korte tijdsbestek die hele nucleaire code wel tijdig ophoesten? Kon hij het überhaupt? Verdomme, dacht ik - de assistente greep mijn hand - hoe lang was dat kreng helemaal?

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden