'In dit tehuis sluit ik mijn ogen'

Hoe gezellig is het nog in het bejaardentehuis nu steeds vaker kamers leegstaan en instellingen noodgedwongen hun deuren sluiten? Heel gezellig, zeggen ze in zorgcentrum Vredenburch. Maar meneer en mevrouw Van Zuijlen blijven toch liever thuis wonen.

RIJSWIJK - Yogaleraar Sjaak Rieker (84) merkt het elke maandag tijdens de les. 'De nieuwe bewoners zijn er steeds slechter aan toe.' Zitten op de grond was er sowieso al niet bij, 'terwijl dat eigenlijk wel hoort bij yoga'. Maar ook op een stoel zijn de oefeningen voor steeds meer bewoners te zwaar.


Het is koffieochtend in het Rijswijkse woonzorgcentrum Vredenburch. De vaste bezoekers zijn bezorgd over berichten van tehuizen die moeten sluiten. 'Dat zou heel erg zijn, ik wil hier niet weg', zegt mevrouw Souer (85). Mevrouw De Koning (80) kijkt verschrikt op. 'Ik zit ten onrechte op de afdeling voor demente bejaarden, die spoken 's nachts over de gang. Maar toch wil ik absoluut niet naar een andere kamer. Verhuizen vind ik nog veel erger.'


Sluiting is voor Vredenburch absoluut niet aan de orde, zegt directeur Marja van Leeuwen, die een verdieping hoger kantoor houdt. 'Dat is op sommige plekken in het land wel zo. Daar krijgen ze te weinig nieuwe bewoners binnen om gebouwen te kunnen blijven betalen. Maar deze buurt vergrijst hard, dus er zijn nog altijd genoeg mensen die zo veel zorg nodig hebben dat ze aanspraak maken op een plaats in het woonzorgcentrum.'


De nieuwe regels houden Van Leeuwen vooral op een andere manier bezig. Hoe krijg ze het, samen met andere zorgverleners, de gemeente en woningcorporaties, voor elkaar om ouderen in de buurt gelukkig zelfstandig te laten wonen? Het bejaardentehuis is daarbij belangrijk. Het is steeds meer een centrum in de wijk geworden waar veel omwonenden geregeld binnenwandelen.


Zo ook yogaleraar Rieker. Hij heeft drie jaar geleden met zijn vrouw Lenny Staal (68) een aanleunwoning naast het tehuis bemachtigd. In hun oude huis kon hij door knieproblemen de trap niet meer op. 'We wonen nu gezellig samen en het is een veilig idee dat we naast een tehuis wonen waar een ziekenboeg is. Daar kan ik heen als ik iets onder de leden heb.'


Maar het belangrijkste voor Rieker en zijn vrouw is de ontmoetingsplek. Ze werken er allebei als vrijwilliger, hebben er een vaste groep mensen leren kennen met wie ze altijd een praatje maken. 'Je zoekt elkaar hier op, dat moet blijven.'


Eenzaamheid is ook volgens directeur Van Leeuwen het grootste risico van het nieuwe beleid. 'Bijna iedereen zegt dat hij zo veel mogelijk zelfstandig wil blijven, zo zie ik mijn eigen oude dag ook voor me.' Maar voor veel mensen blijkt die zelfstandigheid toch niet zo'n feest, ziet Van Leeuwen in de praktijk. 'Als er drie keer per dag even iemand binnenkomt om je te verzorgen en je zit de rest van de dag uit het raam te kijken, wil je misschien toch iets anders.' Dan is het volgens haar beter om met gelijkgestemden in een verzorgingstehuis te wonen.


Daar denkt mevrouw Souer net zo over. Zij zit al meer dan tien jaar in Vredenburch. 'Ik woonde eerst in Zwolle maar ik ben een echte Haagse, dus toen mijn man was overleden en ik een herseninfarct kreeg, ben ik weer deze kant op verhuisd.'


Veel familie heeft ze niet meer in Den Haag. Maar ze begrijpt de mensen er beter en heeft in het tehuis veel nieuwe vrienden gemaakt. 'Ik zit elke avond aan 'de eerste tafel' met een vaste groep mensen. We hebben het gezellig met elkaar.'


Souer zou niet anders meer willen. 'Het is de bedoeling dat ik hier mijn ogen dichtdoe.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.