'In de Tweede Kamer mag veel meer gehuild worden'

De tranen van Karin Adelmund: ooit werden ze bespot, nu plots geprezen. Sommige politici moeten op volle waardering wachten tot na hun dood....

Wie wil niet weten hoe er op zijn begrafenis gesproken zalworden? André van der Louw en Karin Adelmund kregen deze weekde gelegenheid. Wat ze van boven zagen, zal hen tevreden hebbengesteld. In de politiek moet je soms op volle waardering wachtentot na je dood.

Bij de PvdA kon Van der Louw het schudden na zijn vermeendecouppoging in 1991. Maar naast de kist maakte de partij eenknieval. 'Niets anders dan een goedbedoelde poging de partij uithet slop te halen', oordeelde PvdA-voorzitter Koole achteraf. Teweinig waardering had Van der Louw gekregen, betoogden desprekers eensgezind.

Een dag eerder bleken zelfs de ooit zo bespotte tranen van Adelmund uitgegroeid tot een teken van menselijkheid enbetrokkenheid in de politiek . 'Prachtig en belangrijk', zeiFelix Rottenberg bij haar uitvaart.

In een Kamerdebat over kansarme allochtone kinderen in 1999schoot de staatssecretaris vol. Onredelijk of niet, het is hétmoment waarmee ze de parlementaire tv-geschiedenis in gaat. 'Hetis zo vaak uitgezonden', onderkende ze haar lot al jaren geleden,'dat het lijkt alsof ik in deze zaal niets anders doe danhuilen'.

Maar ze kon toen niet bevroeden dat er door de sprekers bijhaar eigen uitvaart in louter positieve bewoordingen op zouworden teruggekeken. Destijds overheerste in politiek en perstoch vooral het cynisme. 'Adelmund moet niet huilen, maarleiding geven', kon ze lezen op de opiniepagina van NRCHandelsblad. 'Het wil er niet in dat die tranen oprecht zijn',liet de Onderwijsbond CNV weten. D66 merkte in de Volkskrantfijntjes op dat het natuurlijk iedereen kon overkomen, 'maaropeens is er wel het beeld van een staatssecretaris die niet alte stevig in haar schoenen staat'.

Dat ging zo nog een tijdje door, totdat Adelmund bij eeninterview een pak met spontane steunbetuigingen uit het land optafel legde: 'Ons vertrouwen in de politiek is een stuk grotergeworden door het menselijke gezicht dat u in de Kamer liet zien.Bedankt!'; 'Klasse dat uithuilen van je. Maar wel opnieuwbeginnen hè.'; 'Met deze brief willen wij u een hart onderde riem steken. Ga zo door.'

Den Haag kijkt anders tegen de wereld aan dan de mensen diehet bestuurt, dat was ook al zo voor Gerd Leers en AlexanderPechtold het zeiden. Adelmunds broer Frits kon bij de kist zijnopwinding over de mores van de Haagse kaasstolp nog steeds nietde baas. De cynici in de politiek en in de pers hadden niets vanzijn zus begrepen. 'Haar emotie was juist haar grootste kracht,omdat het zo ontzettend oprecht was', zei hij, en deed eenoproep: 'In de Tweede Kamer mag juist meer gehuild worden. Ergebeurt daar genoeg om van te janken.'

Ergens achterin de zaal begon iemand te klappen. Na een korteaarzeling ('hoort dat wel, klappen bij een begrafenis?') haaktede rest van het gezelschap demonstratief aan: het enige applausin anderhalf uur tijd.

Als zelfs de uitvaart van een Haagse insider uitmondt in eenklein protest tégen Den Haag - hoe groot moet de onvrede overde politiek dan wel niet zijn?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden