Column

In de Sint Pieter zag ik een pandemonium van naakt toeristenvlees

De Sint Pieter in Rome.Beeld anp

Ik wás al eens al eens in Rome geweest, met huisgenoot P., want we gingen trouwen en wilden die toch altijd wat onzekere onderneming laten zegenen door de toenmalige paus van dienst. Zijne Heiligheid bleek de beroerdste niet: voor 25 gulden kregen we een document vol goudverf, bloemetjes, de goedige maar onmiskenbaar Roomse tronie van Johannes Paulus II zelf, plus de elegant gekalligrafeerde wens dat ons huwelijk een abbondanza di divine grazie (overvloed van goddelijke genade) mocht kennen. We hebben hem laten inlijsten en hij hangt nu al vele jaren heel mooi boven de trap (die zegening dus, niet de paus).

Nu, 23 jaar later, wilde ik Rome nóg wel eens zien, want van de eerste keer kon ik me alleen herinneren dat het er erg warm was en dat er belachelijk veel oude gebouwen stonden. Dat bleek allemaal nog steeds zo: niet voor niets noemt men Rome de Eeuwige Stad. Huisgenoot P. had ik, al die goddelijke genade ten spijt, thuisgelaten: van hem had ik stellig in die drie dagen al die honderden kerken niet alleen nogmaals van binnen én buiten moeten bekijken, maar ook stuk voor stuk moeten beklimmen, in die hitte. Ik was met mijn veel jongere zusje, dat gewoon, net als ik, de namiddagen in een koele, verduisterde kamer wilde doorbrengen om languit Netflix te kijken, ook verder nergens moeilijk over deed en af en toe verhelderende kanttekeningen plaatste als: 'Daar is het Pantheon. Het is vast erg oud'.

Wij hadden het, kortom, prima naar de zin, maar een paar heilige highlights wilden we toch wel meepakken. De lange wachtrijen in de brandende zon kon je tegen royale betaling omzeilen door je bij een tourgroep aan te sluiten, waarna je óók lang moest wachten in de brandende zon, maar dan vergezeld van een kordate Italiaanse vrouw die vanaf het Sint Pietersplein met een stokje de slaapkamer van de paus aanwees.

Er was trouwens een probleem met mijn jurk, vond de gids. Die reikte nét niet tot mijn Hollandse knieën. Zo kon ik straks de Sint Pieter niet in. Ze zette het op een breedsprakig onderhandelen met een verkoper, waarna ik een zedige omslagdoek aanschafte.

De rondleiding duurde vele uren. Eenmaal in de Sixtijnse Kapel constateerden we afgepeigerd dat hij sprekend leek op de koektrommels, en uiteindelijk, bij de Sint Pieter, konden we van uitputting amper meer lopen.

Zelfgenoegzaam knoopte ik de doek om mijn middel en strompelde aldus zedig bedekt het heiligdom in. Wat viel daar te zien? Een pandemonium van naakt toeristenvlees. Blote jurkjes. Hot pants. Minirokjes tot amper over de bil ('multi phyl ti corti rocci').

Stelletje smeerlappen.

s.witteman@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden