In de huifkar

De goeroe met de paardenstaart werd Pieter Baalbergen, één brok warmte en energie, ook wel genoemd...

DOOR PETER BRUSSE

Pieter Baalbergen, op 23 april op 50-jarige leeftijd overleden, stond bekend als de paardenfluisteraar, de goeroe met de paardenstaart, de poppenspeler, de tovenaar met de cowboyhoed en de zachte ogen, de reiziger die met de huifkar jarenlang over de wereld zwierf, fluit en harp speelde en één was met dier en natuur. Hij gaf cursussen in het communiceren met paarden, sprak over de ‘paardenlichaamstaal’ en vertelde dat wie zijn paard wil leren kennen eerst bij zich zelf te rade moet gaan. ‘Ik dacht’, zei een onthutst cursiste ‘dat mijn paard lastig was, maar ik geloof nu dat ik beter zelf in therapie kan gaan.’

Hij werd in Heemstede geboren en groeide op in Hoorn. Zijn vader was leraar op de klokkenmakersschool en zocht met het gezin stille plekjes om naar de vogels te luisteren en te kijken. Pieter en zijn broer Jan-Egbert waren altijd buiten en speelden met pijl en boog op de gemeentelijke vuilnisbelt, waar zij zich schatgravers waanden. Een morgenster is Pieter altijd gebleven. Mooie spullen vond hij op straat.

Op de toneelschool kon hij zijn draai niet vinden. Hij zocht naar een eigen vorm van expressie, schreef surrealistische parabels over moeder aarde en speelde op het toneel samen met poppen die hij zelf maakte. Hij hield ook van het middeleeuwse wagenspel. Eens reed hij voor dag en dauw met paard en wagen van Hoorn naar Medemblik. Op de bok zag hij de zon opkomen en de natuur ontwaken. Die tocht langs het IJsselmeer maakte zo’n indruk dat hij besloot te gaan reizen. Hij bouwde met zijn toenmalige vriendin Julia een huifkar, nam menles, kocht twee paarden en vertrok begin jaren tachtig richting Zuid-Europa. ‘Zeven jaar reizen, 24 uur per dag leven met paarden was een onbeschrijfelijke ervaring. Rustig reizend vervaagde de tijd en leefden we in een oneindig hier en nu. Twee mensen, twee paarden, een hond en een zwarte kraai.’

Zij traden op in afgelegen dorpjes, kregen nu eens te eten, werden dan weer verketterd, leerden van een Hongaar sieraden maken en raakten bevriend met de zigeuners. Tussen Pieter en de twee fjordenpaarden Yka en Warlika, groeide een ‘hechte band, een natuurlijke eenheid. Soms reageerden zij al voor ik een bewust signaal gaf. Ik was hun natuurlijke leider.’

Eind jaren tachtig kwam een einde aan het nomadenbestaan, Julia ging haar eigen weg en Pieter wilde zijn ervaringen met anderen delen, op toneel, in de natuur. Vrienden, verbaasd over zijn bijzondere contact met paarden, vroegen om training en onderricht. Hij ontwikkelde ideeën en werd beschouwd als een van de pioniers van natural horsemanship, de school die het paard in zijn natuurlijke omgeving bestudeert. Hij wilde geen paarden temmen of domineren, maar bood liefde en vertrouwen. ‘Stil bij elkaar staan, een beetje aan elkaar snuffelen en snuiven. Daar gaat het om bij paarden.’

Hij begon begin jaren negentig clinics met zijn vriendin Thirza, en organiseerde zware trektochten door Noord-Afrika en de Pyreneeën. Ook wilde paarden kwamen naar hem toe en liepen met hem mee. ‘Het paard is een kuddedier en zoekt bij het leiddier veiligheid en vriendschap.’ Hij was één brok warmte en energie, werd aanbeden door paardenmeisjes en in de harde wereld van alledag vonden sommigen hem wat zweverig.

Hij raakte uitgeput, werd ziek en legde het moede hoofd te rusten. Zijn as zal te midden van de paarden in de Pyreneeën worden uitgestrooid.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden