Analyse Golf

In de herrijzenis van Tiger Woods zag Amerika zijn gebutste droom terug

Tiger Woods na zijn winnende putt op de Masters, Amerika's belangrijkste golftoernooi. Het was de eerste keer in elf jaar tijd dat de door affaires en blessures achtervolgde golfer een grote wedstrijd won. Beeld AFP

Er is nog hoop, er is nog genade – de herrijzenis van golfer Tiger Woods was maandag een verhaal van religieus-Amerikaanse proporties. Vanuit het hele land stroomden de felicitaties toe naar de gevallen held die weer is opgestaan met een gedenkwaardige overwinning zondag op de Masters, het belangrijkste golftoernooi van het jaar. Hij bestaat dus nog, de gebutste Amerikaanse Droom. Met een beetje doorzettingsvermogen komt iedereen er weer bovenop.

De bewondering voor de 43-jarige golfer, die elf jaar geleden voor het laatst een grote wedstrijd won maar daarna zichzelf tegenkwam met zijn affaires en blessures, oversteeg voor even de alledaagse politieke tweespalt. ‘Wat een fantastische levens-comeback voor een echt geweldige kerel!’, twitterde president en golfpartner Donald Trump. En oud-president Barack Obama: ‘Gefeliciteerd Tiger! Zo terugkomen na alle hoogtepunten en dieptepunten is een getuigschrift van uitzonderlijkheid, vastberadenheid en doorzettingsvermogen.’

Je moet de woorden eigenlijk in het Engels lezen. Grit, was een van de woorden die Obama gebruikte. Het heeft het gruizige van soldaten die zich door een zandstorm vechten, van boeren tijdens een droogte of serveersters die aangekoekte borden schoonschrobben in een morsig wegrestaurant. De tanden op elkaar, dan volgt de verlossing.

Opvallend genoeg werden Woods’ ‘jaren in de wildernis’ daarbij omschreven als een soort noodlot, niet als iets waarvoor hij zelf verantwoordelijk is geweest. The New York Times noemde de overwinning maandag een ‘comeback na persoonlijke en professionele tegenslag’. Alsof de affaires met tientallen vrouwen (soms tegelijkertijd) die zijn huwelijk op de klippen lieten lopen een soort natuurramp waren geweest. Alsof de persoonlijke trainers die ontslag namen dat niet deden omdat Woods zich steeds onmogelijker maakte. Tegenslag. De held had het overwonnen.

Woods was 22 jaar geleden al een mythe, toen hij zijn eerste Masters-toernooi won. De zwarte jongen uit San Diego wist met zijn talent en uiterlijk een sport sexy te maken die tot dan toe werd geassocieerd met middelbare mannen in saaie countryclubs, bastions van de witte buitenwijkelite die door Woods werden bestormd en ingenomen. Hij werd een van de boegbeelden van Nike en werd hoog op het schild gehesen – zijn vader vergeleek hem met een Gandhi en Mandela, en dat werd nog serieus genomen ook.

Het was allemaal een uitgekiend plan: vader Earl zette hem als baby al in zijn kinderstoel in de garage, waar Tiger elke dag twee uur moest kijken hoe zijn vader balletjes sloeg. Zijn moeder was een tijgermoeder (al bestond dat woord nog niet) die hem jarenlang verplicht liet golfen. ‘Genadeloos, dat was de mentaliteit waarmee Tiger werd grootgebracht’, zei zijn biograaf Jeff Benedict vorig jaar tegen deze krant. ‘Ze hebben hem zo hard en monomaan gemaakt dat zijn talent tot buitengewone bloei kwam. Er zijn heel veel ouders in dit land die ook willen dat hun kinderen uitblinken in sport, zodat ze een beurs krijgen voor de universiteit. Maar die hebben niet wat de ouders van Tiger hadden.’

Het was die hardheid die Woods tot een hufter maakten. Hij was onbeschoft en onaardig, zelfs tegen zijn vrienden, hij was een narcist die nooit behulpzaam was en niemand dankte die hem hielp. Volgens Benedict was dat de onvermijdelijke andere kant van de medaille. ‘Ik denk dat Tiger Woods niet geweest zou zijn wie hij is – de grootste golfer en een van de grootste atleten aller tijden - zonder dat hele pakket. Het is alles of niets.’

En zo sloeg zijn vrouw Elin hem op Thankgiving 2009 met een golfclub het huis uit, nadat ze had ontdekt dat een van zijn minnaressen hem sms-jes stuurde. Woods belandde dagenlang onafgebroken in de tabloids, die de ene affaire na de andere onthulden, onderging operaties wegens zijn rugpijn en belandde acht jaar later op het dieptepunt van zijn carrière, toen hij werd opgepakt wegens rijden onder invloed.

Maar hij betuigde spijt, pakte de draad weer of en heeft nu met de triomf zondag ook definitief zijn ‘persoonlijke demonen’ (The Washington Post) overwonnen. Serena Williams, Stephen Curry, Tom Brady: alle grote sporters juichten hem maandag toe (‘Dit is Grootheid als geen ander’, aldus Williams). Nike, dat hem overigens nooit heeft laten vallen, maakte er meteen een reclamespotje van. Het is het geluk van een sporter: die kan met een overwinning ook vergiffenis krijgen voor alle zonden in zijn persoonlijke leven. Het is de vraag of dat voor een soldaat, een boer of serveerster ook geldt.

 Greg Lemond

In 1986 won Greg Lemond als eerste niet-Europese renner de Tour de France. Negen maanden later raakte de Amerikaan bij een jachtongeluk dodelijk gewond. Hij werd door meer dan zestig kogels geraakt en verloor liters bloed. Pas in 1989 keerde hij terug in de Tour. Het duel met de Franse favoriet Laurent Fignon besliste hij op de laatste koersdag in een tijdrit: hij won zijn tweede Tour met 8 seconden voorsprong.

Muhammad Ali

De ongeslagen wereldkampioen zwaargewicht stond pas aan het begon van zijn loopbaan toen hij in 1966 weigerde om met het Amerikaanse leger te gaan vechten in Vietnam. Muhammad Ali raakte zijn titel kwijt, mocht drie jaar niet boksen en wist uiteindelijk pas in 1971 weer te vechten om de wereldtitel. Dat duel ging nog verloren, maar Ali wist later tot driemaal toe wereldkampioen te worden. Hij staat te boek als de beste bokser aller tijden.

Roger Federer

Na vijf jaar zonder grandslamtitel, en tien jaar zonder zege op Rafael Nadal in een grandslamfinale, sloeg Roger Federer toe. Hij won in 2017, 35 jaar oud, de Australian Open in vijf zinderende sets van zijn Spaanse aartsrivaal. Het bleek de opmaat tot meer zeges: Wimbledon een half jaar later en in 2018 nogmaals Australian Open. Hij werd opnieuw de nummer één van de wereld, als oudste speler aller tijden.

Michael Phelps

Na vier Olympische Spelen en 18 gouden medailles was Michael Phelps het zwemmen beu. Hij besloot te stoppen, 27 jaar oud. Wat hij aan moest met zijn leven was hem minder duidelijk. Een voorzichtige terugkeer naar het zwembad mondde uit in een schorsing van zes maanden wegens wangedrag: hij was achter het stuur aangetroffen met te veel alcohol op. Na die waarschuwing pakte hij zijn rentree wel serieus aan. In Rio de Janeiro (2016) bekroonde hij zijn comeback met vijf gouden plakken. Hij is de succesvolste olympiër aller tijden.

Kim Clijsters

Vanwege chronische blessures zag Kim Clijsters zich genoodzaakt om als 23-jarige het toptennis vaarwel te zeggen. De Belgische tennisster trouwde, kreeg een kind en herstelde van haar slopende jaren op de baan. Twee jaar later waagde ze zich voorzichtig aan een rentree. Ze won de US Open, het derde toernooi waaraan ze meedeed, en speelde nog vele jaren met succes. Ze werd als eerste moeder nummer één van de wereld.

Johan Cruijff

In 1978, op 31-jarige leeftijd, zwaaide Johan Cruijff af na een glansrijke loopbaan bij Ajax en Barcelona. Na een financieel debacle, waarbij hij een groot deel van zijn vermogen verloor, besloot Cruijff zijn oude stiel op te pakken. Na omzwervingen langs diverse clubs in Amerika en Spanje keerde hij in 1981 terug in Nederland. Hij leidde Ajax naar twee landstitels voordat hij vanwege zijn salariseisen werd afgedankt. Hij nam wraak door als 37-jarige met Feyenoord landskampioen te worden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.