IN DE BAN VAN DE RING

Komende vrijdag trouwen de Britse kroonprins Charles en Lady Camilla Parker Bowles in Windsor. In de herkansing, zoals veel anderen in het land met het hoogste scheidingspercentage van Europa....

Door Peter de Waard

Adam bood een welkomstdrankje aan, maar alle volgende consumpties moesten zelf worden betaald. Als Nederlander denk je er niet snel aan een goed gevulde portemonnee mee te moeten nemen naar een huwelijk waarvoor je bent uitgenodigd.

Het valt te betwijfelen of prins Constantijn, acteur Rowan Atkinson en de andere gasten die vrijdag voor het huwelijk van prins Charles en Camilla Parker Bowles zijn uitgenodigd ook hun eigen drankjes moeten betalen, maar in het geval van gewone huwelijken moet daar serieus rekening mee worden gehouden. Populaire huwelijkslocaties verbieden zelfs dat bruid en bruidegom de barrekening voldoen, omdat gasten zich dan niet kunnen inhouden, massaal dronken worden en zelfs met elkaar op de vuist kunnen gaan.

Een maand geleden trouwde Adam -een 38-jarige timmerman -met de 40-jarige Debbie, een receptioniste. Voor haar was het een tweede huwelijk, voor hem het eerste. Een van de vijf trouwerijen gaat in Engeland tussen partners die voor de tweede keer trouwen. Het feest vond in de pub plaats en eindigde zelfs met de traditionele quiznight, die dit keer naast de normale vragen over cricket, politiek en beroemdheden ook een aantal vragen over het huwelijk ('hoe noem je een vijfjarige, een vijftienjarige en een dertigjarige bruiloft?') bevatte.

Dat weinigen de antwoorden kenden (respectievelijk hout, porselein en parel), is geen verrassing. Liefst 95 procent van de Engelse vrouwen en 91 procent van de Engelse mannen is voor zijn 50-ste jaar tenminste een keer getrouwd, maar de parelen bruiloft halen ze tegenwoordig steeds minder vaak. Zelfs het katoenen huwelijksfeest -één jaar -is al een hele prestatie geworden.

Vreemdgaan Het land heeft het hoogste scheidingspercentage van Europa. Misschien is het niet vreemd voor een land waarvan de staatsgodsdienst gebaseerd is op het feit dat de koning ooit wilde scheiden, maar het is wel merkwaardig voor een volk dat zich zo over de eigen moraal op de borst klopt en er zo graag schande van spreekt als iemand anders vreemd gaat.

Wie in Engeland woont, vraagt zich af waarom de beide seksen hier überhaupt nog een band voor het leven sluiten. In geen land ter wereld lijken mannen en vrouwen zich in elkaars gezelschap zo slecht op hun gemak te voelen. Mannen praten liever onderling over voetbal en vrouwen drinken liever thee met elkaar dan dat ze bij kaarslicht met de andere sekse zijn opgescheept. Het meest populaire gespreksonderwerp, na het weer, is het met veel humor bekritiseren van het andere geslacht. Dat gaat iedereen in een exclusief gezelschap van de eigen sekse wat makkelijker af.

In City-etablissementen die voor het grootste deel door mannen worden gefrequenteerd, hangen posters van echtscheidingsadvocaten met het opschrift: Ditch the b i t ch (Dump het kreng) en de damestoiletten van de bars en bodega's in de buurt van winkelstraten zijn opgesierd met posters van huilende half ontklede vrouwen op bed die roepen All men are bastards (Alle mannen zijn schoften).

Wie op vrijdag-of zaterdagavond in een Londense uitgaanswijk wandelt, begrijpt waarom niemand daar erg van opkijkt. Aan de ene kant van de weg scheldt een groep dronken jongens een groep meisjes aan de overkant uit voor goat, troat en twat. De meisjes beantwoorden het met een even omvangrijke scheldkanonnade: wanker, asshole, shithead en twit. Een kwartier later gaan de jongens echter samen met de meisjes naar de club. En een halfjaar later is een van de jongens met een van de meisjes getrouwd.

Terwijl in elk ander land mensen die elkaar begeren de ander complimenteren, worden in Engeland avances gemaakt door elkaar te beledigen. Het is geen wonder dat Engelse meisjes op vakantie zo vaak vallen voor de hoffelijkheid van buitenlandse jongens.

Buitenlanders zijn altijd verwonderd hoe Britten erin slagen een partner van de andere sekse te vinden. De Amerikaanse relatie-adviseuse Hadley Freedman omschreef de Britse romantiek als volgt: 'Een man en vrouw in beschonken toestand ontmoeten elkaar op een bepaalde gelegenheid. Ze besluiten met elkaar uit te gaan, wat resulteert in een getrouwd stel dat alle tijd samen moet besteden.'

Engelsen hebben een partner van het andere geslacht nodig, omdat ze seks en kinderen willen hebben. Maar het zoeken daarnaar is een zure plicht in plaats van een verleidelijke uitdaging. Terwijl Nederlanders een zorgvuldige selectie maken van hun levenspartner en desnoods eerst een tijdje proef draaien door te gaan samenwonen, pakken de Britten de eerste de beste in de hoop zich niet meer op het heikele veroveringspad te moeten begeven. 'Je moet niet schrikken als een Engelse jongen je al na twee afspraakjes ten huwelijk vraagt', vertelt een Nederlands meisje dat hier al enige tijd woont. Veel huwelijken zijn in dit land ook gedwongen. Jaarlijks worden 45 duizend meisjes onder de 18 jaar al zwanger – 23 per duizend tieners tegen nog geen tien per duizend in Nederland.

De jonge en voorbarige huwelijken zijn vaak tot mislukken gedoemd. Huwelijkstrouw staat toch al niet hoog in het vaandel. In jonge huwelijken gaat het al een van de drie keer mis. Liefst 22 procent van de vrouwen zegt hun man wel eens ontrouw te zijn. Vooral werkende vrouwen van boven de 40 jaar zoeken een nieuwe seksuele uitdaging. 'Overspel, ik kan het niet helpen, het zit in onze genen' , vertelde een net gescheiden Britse vrouw mij een keer.

In geen ander land raken zoveel politici betrokken in seksschandalen. Prostitutiebezoek en vreemdgaan – en vooral het liegen daarover – zijn de belangrijkste reden van ministers om af te treden.

Mogelijk heeft ook het klassensysteem ermee te maken dat zoveel huwelijken mislukken. Weliswaar worden huwelijken niet meer gearrangeerd, maar vaak bemoeien ouders zich nog wel met de partnerkeuze. Zo zou koningin Elizabeth haar oudste zoon Lady Diana Spencer hebben opgedrongen.

Marry up – trouwen met iemand van een hogere klasse – is de ultieme uitdaging voor zowel de jongeren als hun ouders. Intellectuelen uit de working class zijn soms ook gefascineerd door rebel-achtige upper middle class-meisjes. Op hun beurt hebben zij de behoefte het generatieconflict uit te spelen en hun ouders te shockeren door een affaire met een blue collar f abrieksarbeider die volgens de door DH Lawrence in Lady Chatterley's Lover gecreëerde mythe niet alleen gespierder maar ook virieler zijn dan de white collar kantoorwerker uit de hogere klassen.

Maar meestal zijn die relaties geen lang leven beschoren. Seks mag klasseloos zijn, in de praktijk trouwen Britten bijna altijd met iemand van hun eigen klasse. De uitzonderingen zijn vooral te vinden in de boeken van Barbara Cartland en PG Wodehouse waarin de graaf op de serveerster valt en de gravin op de tuinman en later samen heel gelukkig worden. Britten willen echter liever respectabel zijn dan gelukkig – wat ook Charles uiteindelijk is opgebroken.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden