In de Algarve zijn mannen nog échte mannen: daar voel ik me thuis

In de Algarve zijn mannen nog echte kerels. Waar is de Hollandse zeebonk gebleven?

Nederland is gedegenereerd tot een natie van huilebalken, zielepieten, sneeuwvlokjes en schlemielen. Zet de treurbuis aan en er stampvoet gegarandeerd een optocht van menselijk tekort en leed door de huiskamer. Het land is een eindeloze marathonuitzending van Rondom tien geworden, alleen zijn de gebruikelijke nooddruftigen vervangen door sociale rechtvaardigheidskrijgers en aanverwante artikelen. En maar janken en jeremiëren. Het lijkt wel of iedereen verplicht een bos uien rond de nek draagt.

Vroeger was alles beter. Kijk maar eens naar een foto van het Nederlands elftal uit 1974 of 1978. Bloeddorstige gladiatoren. Nu: een zooitje ziekelijke, verwende aanstellers. Dansmariekes met tatoeages en enge kapsels die nog geen deuk in een pakje boter kunnen trappen. Arie Boomsma boezemt meer ontzag in.

Regelmatig zie ik in de Algarve vissers met Barry Hulshoff-bakkebaarden. Zeebonken met houten poten die achteloos een klodder tabakssap op straat kwatten. Mannen zijn hier nog echte kerels, al scharrelt bij de pisbak naast de vismarkt in Olhão een Braziliaans binair geslachtsmodel dat twintig eurootjes vraagt voor vleselijke diensten.

Zo klein als mijn stadje is, zo groot is zijn reputatie als hoerenhoofdstad van Portugal. Vroeger visten de mannen hier op kabeljauw en bij voorkeur bacalhau in de Noordelijke IJszee, ver weg van de echtelijke sponde. Als de kat van huis is, dansen de muizen op tafel, met massaprostitutie als gevolg, zo is mij uitgelegd door Olhanensers. Een goed verhaal check ik nooit kapot.

Propvol saudade keek ik van de week op YouTube naar The Lonely Dorymen, een schitterende documentaire van George Sluizer over Portugese pescadores bacalhoeiros, in 1967 gemaakt in opdracht van National Geographic.

Ik ben opgegroeid met De Scheepsjongens van Bontekoe, Engelandvaarders van K. Norel en uiteraard Schateiland. Wie leest Het Boek der admiralen; zeeslagen en heldendaden van beroemde mannen van K. Hajee nog? Waar zijn de mannen van stavast en Jan de Witt gebleven?

Soms waan ik mij weer Ketelbinkie, in een drollenvanger en een stoere schipperstrui, gebreid door mama. Als ik bezopen ben en mijn trui mis, draai ik het adagio van Spartacus, een ballet van Aram Chatsjatoerjan en tevens het openingsthema van de The Onedin Line. Daarna dep ik mijn zilte tranen en kijk ik ter opmontering naar Scheepskamelen van Jiskefet, die ontroerende hommage aan de Hollandse zeeman, vol visserslatijn en onomatopeïsche begrippen als kneukeren, roegen, raggel, hompert en het rakken van de neug.

In de Algarve is het graças a Deus nog helemaal vroeger qua echte mannen. Hier ben ik thuis.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden