In de aanval tegen de vernieuwingsdrift

Geen sport die door eigengereide bobo's zo vaak in de steigers wordt gezet als het aloude tafeltennis. Vroeger waren de tafels altijd groen van kleur....

Van onze verslaggever Martien Schurink

Overal ter wereld wordt de vormgever van deze hersenspinsels, ITTF-baas Adam Sharara, geprezen om zijn inventiviteit, zijn vernieuwingsdrang, zijn vastbeslotenheid om het flitsende spel van bat en bal nog flitsender te maken. Maar in Nederland zal hij nooit een fanclub krijgen. Dat zal een zekere André Louwen, pingponger te Hilversum en in zijn vrije tijd voorzitter van de reglementencommissie van de nationale bond der pingpongers, persoonlijk verhoeden.

Sharara's pogingen om zijn wel zeer persoonlijke stempel te drukken op het spel der spelen vallen overal goed, gelet op de stilzwijgende instemming alom met zijn spelregelaanpassingen, maar vallen zeker niet goed in Hilversum. In het clubhuis van Victoria, een bloeiende derde-divisieclub in Hilversum dankzij Louwens specifieke talent, kraait het oproer. En ook elders in pingpongland wordt niet alles gepruimd wat Sharara heeft voorgekookt, want het oproer wordt onderhand breed gesteund.

Internationaal is de aan Sharara's denkhoofd ontsproten puntentelling al ingevoerd en sinds september van dit jaar wordt er in de Nederlandse eredivisie niet langer tot 21 geteld maar tot elf. Per 1 januari gaan alle andere landelijke divisies voor de bijl. Alleen in de afdelingen mag nog worden geëenentwintigd, maar hoelang nog?

Als het aan Louwen ligt tot in alle eeuwigheid. Hij wil dat de bond subiet op haar schreden terugkeert en het pingpong weer teruggeeft aan zijn beoefenaars, want dat is het wat hem steekt: dat het hoofdbestuur van de NTTB onvoorwaardelijk instemt met de vernieuwingsdrift van Sharara zonder zijn achterban te raadplegen.

Louwen vindt die houding niet alleen ondemocratisch, maar ook slaafs. De reglementenkenner denkt bijna zeker te weten dat de NTTB het recht heeft te bepalen hoe geteld wordt, tot de elf of tot de 21. 'Dat is, voorzover mijn kennis strekt, volkomen aan de NTTB. Maar mijn grootste grief is toch wel dat de leden niet is gevraagd naar hun mening. Er is dan ook geen sprake van enige democratische legitimatie. Het is ons eenvoudig door de strot geduwd, zonder enige vorm van overleg, zonder inspraak, zonder enige waarschuwing vooraf. Ik ben als voorzitter van de reglementencommissie toevallig goed ingegevoerd en weet wat ons allemaal bedreigt, maar het zou me zeer verbazen als er in dit land vijftig pingpongers zijn die weten dat er een ingrijpende verandering van de spelregels ophanden is.'

Zijn weerzin tegen de nieuwerwetsigheden van Sharara bereikte een climax toen onlangs televisiebeelden van de Dutch Open tot hem kwamen. 'Ik viel pardoes in de vrouwenfinale en pas na verloop van enige minuten drong het tot me door dat de finalistes onderworpen waren aan de zogenoemde tijdregel. Een aloude regel die ooit werd bedacht om twee prikkers het leven zuur te maken. Maar die twee dames van de Dutch Open waren toch helemaal geen prikkers? Kennelijk had de eerste game van de finale te lang geduurd. Ik was boos en verdrietig tegelijk en dit flitste door mijn hoofd: voor wie in vredesnaam is dit nu eigenlijk nog leuk?

Is het tafeltennisspel sinds de verkorting van de games tot elf nu wel zo flitsend als Sharara voor ogen moet hebben gestaan? Louwen weet zeker van niet. 'Het nieuwe systeem herbergt de belofte van meer spanningsmomenten, maar de praktijk wijst uit dat het aantal dooie spelmomenten tijdens een partij alleen maar toeneemt doordat je vaker van games wisselt en vaker in conclaaf kunt met de coach aan de zijlijn.'

Een ander pregnant bezwaar van Louwen is dat het korte tijdsbeslag van een game en het wisselen van service om de twee rally's het veel moeilijker maken om het juiste wedstrijdritme te pakken te krijgen. 'Ons toch al zenuwachtige spelletje wordt om volstrekt onduidelijke redenen alleen nog maar zenuwachtiger gemaakt.'

Deze en andere grieven heeft Louwen in een gepeperde brief, die onder een honderdtal competitiespelers is verspreid, kenbaar gemaakt aan de bond. Alom in den lande heeft hij strijdmakkers gevonden die met hem van mening zijn dat het 'gelazer van de bobo's met ons spelletje' moet ophouden en die niet zullen nalaten de bond te bestoken met protestbrieven. Veertig medestanders hebben meteen gereageerd en hun medewerking aan de actie toegezegd. Dat zijn er veel meer dan 21.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden