'In België ben ik tegenwoordig, allez, dé rapper'

Het valt niet mee, een veelbelovende maar piepjonge rapper te zijn. Festivals willen allemaal Woodie Smalls (20) op hun podia. Komt-ie thuis, vraagt z'n moeder of-ie even z'n kamer kan opruimen. Wie is deze hiphopbelofte?

Woodie Smalls. Beeld Linda Stulic

Tien minuten nadat zijn optreden had moeten beginnen, stopt het huurbusje met daarin Woodie Smalls (20) naast het podium. Eerst stapt hij zelf uit, gevolgd door de verzameling jeugdvrienden die gaat waar Woodie Smalls staat, en omgekeerd. Vanmiddag waren ze met z'n allen vissen in Antwerpen. Daarna stonden ze een eeuwigheid in de file. Nu zijn ze aanbeland op Gladiolen, het jaarlijkse festival in het Belgische dorp Olen.

Woodie Smalls is er aangekondigd als 'de meest beloftevolle jonge Belgische hiphopper', op smaak gebracht met een zin die hij voortdurend over zichzelf leest: 'Fans van Tyler, The Creator, Joey Bada$$ of Jay-Z met een vleugje Pharrell Williams zullen smullen van de straffe rhymes en sappige beats van Woodie Smalls!' Niks vervelends aan. Hij houdt van het rauwe geluid, de wilde hersenspinsels en eigenzinnigheid van vooral die eerste rapper.

Sylvestre Salumu, zoals Woodie Smalls heet, komt niet van ver. Hij is 60 kilometer verderop geboren en opgegroeid, in de kleine stad Sint-Niklaas. Nog geen jaar geleden werd zijn muziek opgepikt door platenlabel Sony en lanceerde hij zijn eerste single, Champion Sound, met een video op YouTube. De populaire Belgische radiozender Studio Brussel besloot onmiddellijk van hem te houden. In september volgde het album Soft Parade. Op de hoes een foto van Salumu die een tros gekleurde ballonnen vasthoudt.

Het feest was begonnen. In januari trad hij op bij Eurosonic in Groningen, een maand later was zijn hit About the Dutch te horen in de muziekminuut van De Wereld Draait Door. Deze zomer wordt een goede zomer, nu Woodie Smalls geboekt is voor zo'n beetje alle grote festivals in Nederland en België: Best Kept Secret, Woo Hah!, Les Ardentes, Dour, Lowlands, Pukkelpop.

Na de show in Olen zit het hele gezelschap in de sporthal vermomd als backstage achter een bord waterzooi. Manager Tim kijkt naar Salumu en zegt: 'Zo hard als het gaat met Sylvestre, zo heb ik het nog nooit meegemaakt.' In één woord, het vaakst gebezigde woord van de artiest zelf: 'crazy'.

De mensen die hem prijzen, zeggen dat zijn geluid doet denken aan de beste hiphop uit de jaren negentig, dat hij opvalt omdat hij zo internationaal klinkt. Voor een gewone jongen uit Sint-Niklaas, moet je daar dan achter denken. Zijn teksten zijn Engels, altijd geweest, zijn Amerikaanse tongval klinkt natuurlijk en soepel. Op het oog en gehoor zou deze Belg overal vandaan kunnen komen. Salumu bedoelt het niet pocherig, het klinkt zelfs een beetje onbeholpen uit zijn mond: 'In België ben ik tegenwoordig, allez, dé rapper.'

Tegenpolen

Een andere geliefde rapper uit België is Tourist LeMC, die zich, met zijn poëtische teksten, ook kleinkunstenaar noemt. Hij stond al in het voorprogramma van Typhoon in de Heineken Music Hall en deze zomer speelt hij, net als Woodie Smalls, op Lowlands. De twee klinken als elkaars tegenpolen. Tourist LeMC, pseudoniem van Johannes Faes, staat onder contract bij het Nederlandse label TopNotch. Hij rapt in het Antwerps, vaak over het leven in Seefhoek, de wijk waar hij is opgegroeid. Het maakt dat hij dikwijls 'stadstroubadour' van Antwerpen wordt genoemd.

Als je het hem vraagt, is de hiphopscene in België nagenoeg dood, hij ziet nergens concurrentie. 'Weet je wie ik zie als een concurrent? Rejjie Snow, een Ierse jongen van mijn leeftijd. Jullie hebben in Nederland ook niet veel Engelstalige rappers. Iedereen reageert geshockeerd als ik zeg dat ik niet naar Nederlandse hiphop luister, maar ik bedoel daar verder niks mee. No disrespect, Nederlandstalige hiphop is het gewoon niet voor mij.'

Ook in gesprekken schakelt hij soms ineens over op de taal van zijn podiumpersoonlijkheid, niet vies van grootsprakerige hiphopclichés. Dat is niet zomaar. Er is voor hem een belangrijk verschil tussen Nederlands en Engels praten, vertelt hij: 'Confidence.' Begrijp hem niet verkeerd, het is volgens hem niet zo dat hij de wannabe-Amerikaan wil uithangen. 'Ik spreek gewoon supergraag Engels en voel me daar zekerder bij.'

Thuis is het anders. Salumu woont bij zijn Franstalige ouders, met zijn grote broer en twee jongere zussen. Van origine komen zijn vader en moeder uit Congo. Zelf is hij daar nog nooit geweest. 'Ik ga wel eens gaan.' Elke show eindigt in de slaapkamer met blauwe muren, waar sinds kort posters van hemzelf aan de muur hangen. 'Ik lig nog altijd in een stapelbed met mijn broer. Hij boven, ik onder.'

Liever dan over thuis vertelt Salumu over zijn reis naar Amerika, waar hij in maart dit jaar optrad op showcasefestival South by Southwest in Austin, Texas. Alle vrienden gingen mee, ze plakten er een paar dagen New York aan vast en spraken de hele dag Engels met elkaar.

Hij ontmoette er een meisje over wie hij een nummer schreef, Stella. 'Ik zat op het trapje voor onze Airbnb. Opeens kwam zij eraan, met haar familie. Stella was in New York voor het trouwfeest van haar vader. Een dag later zaten wij buiten te smoken en vroeg ze of ze bij ons mocht komen zitten: 'Can I smoke with you guys?' Ik zei: 'You should give me your phone number, we should hang out.' She came to the house, we were drinkin', talkin' and then we had sex.' Ik vond haar prachtig. Zij praat evenveel als ik, is net zo gek. Maar ja, zij woont in de States, ik in België.'

Dan wenkt manager Tim. Ze moeten door, naar het volgende optreden in een jeugdcentrum in Beveren. Salumu vertrekt zonder dag te zeggen, achter zijn vrienden aan. Een week en een dag later zijn ze er opnieuw allemaal bij, als Woodie Smalls in het Utrechtse poppodium Ekko het voorprogramma is van de Amerikaanse rapper Antwon.

Dat vertrekken zonder doei zeggen lijkt geen desinteresse. Eerder de ongemakkelijke houding van een vriendelijke, nog-net-niet-helemaal volwassene die niet om media-aandacht heeft gevraagd. Hij wil gewoon optreden, plezier maken met vrienden.

'Ik moet mijn buddy's meenemen naar shows', zegt hij. 'Alles wordt veel leuker als zij erbij zijn. Het moet vooral leuk zijn.' Ze zijn in dezelfde buurt geboren. Later zaten ze op dezelfde middelbare school. Salumu rondde vorig jaar de opleiding handel af aan het tso, vergelijkbaar met een Nederlands vwo-diploma. Niemand uit zijn klas wist dat hij bezig was met muziek. 'Dat was iets van mezelf. Na school gingen we basketballen of zaten we in de studio van onze vriend Stefano, die vandaag niet mee kon naar Utrecht. In zijn studio heb ik ook mijn album opgenomen.'

Als kind ging hij graag op bezoek bij zijn rappende en zingende oom Devevelue Devesta, die ook een studio in huis had. Devesta inspireerde zijn neef, zette hem voor de microfoon en zag als eerste dat het goed was. Op zijn 15de stopte Salumu er even mee. Zijn ouders vonden dat school onder de muziek begon te lijden, maar zelf had hij er ook zo zijn bedenkingen bij. 'Het werkte niet, want het leidde nergens toe, er gebeurde niets. Ik heb gemerkt dat ik optredens nodig heb om aan de gang te blijven.'

Woodie Smalls: 'Vorige week zijn we met zijn allen gaan minigolfen. Dat heb ik als kind nooit gedaan.' Beeld Linda Stulic

Hij heeft serieuze bedoelingen met zijn toekomst als muzikant. 'Het is een crazy idee dat andere mensen net zoveel plezier hebben van mijn muziek als ikzelf. Deze zomer sta ik veel op festivals. Daarna ga ik alle kleine zalen kapotspelen. Dan de iets grotere, en then I'm out. België is zó klein. Ik wil proberen op te treden in andere Europese landen, in Duitsland, Engeland. Ik heb het geluk dat het goed begonnen is, met Nederland en Frankrijk.'

Ook wil hij snel verhuizen, naar een eigen appartement voor hem en een vriend. Waar het huis moet staan weten ze nog niet. In elk geval op een rustige plek. 'Mijn huis gaat crazy zijn, I'm about to take home bitches. Dat gaat nu niet echt. Maar ik ga my moms sowieso hard missen.'

Zij geeft hem thuis de ruimte, zegt hij, omdat ze snapt dat er veel aan de hand is. Maar het kan zo niet veel langer, het contrast is te groot geworden. 'Het is te raar om eerst voor duizend mensen op te treden en dan thuis te horen dat ik mijn kamer moet opruimen.'

In het nummer What If rapt hij over het ontbreken van zelfvertrouwen, over niet weten wat het met je moet worden. 'What if I don't make it here? What if they don't see me now? What if I fail? They want me to fail.' Werken voor een baas en elke dag hetzelfde doen is niks voor hem, zegt hij, dat wezen die paar weken in de autoramenfabriek en het baantje als vakkenvuller bij Albert Heijn wel uit.

De teksten van Woodie Smalls gaan over het leven van Sylvestre Salumu, het leven van zijn vrienden, maar ook over het leven van een rapper die de wereld ziet en het gemaakt heeft; iemand die hij wilde zijn en die hij nu dreigt te worden. 'Vorige week zijn we met zijn allen gaan minigolfen. Dat heb ik als kind nooit gedaan. Binnenkort gaan we op vakantie naar Barcelona. Ik doe alles wat ik vroeger niet deed, want nu heb ik geld. Het is lang geleden dat ik negatieve, donkere teksten heb geschreven. Ik wil ook helemaal niet die gast met een 'fuck tomorrow'-attitude zijn. I'm happy as shit.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden