In Atjeh is veel gedaan, maar ook heel veel nog niet

De rode, gele, blauwe en zwarte tenten van de door de tsunami dakloos gemaakte burgers verlenen een valse vrolijkheid aan de modder en de verwoesting die Banda Atjeh in het hart hebben getroffen....

Van onze verslaggeefster Marianne Boissevain

Er is een reusachtig nieuw strand gebaand, waar alle rijstvelden zijn weggespoeld en waar geen huisje of palmboom meer overeind staat, vaalbruin en onherbergzaam.

Het vliegtuig uit Jakarta voert nieuwe hulpverleners aan. Een groepje artsen uit Maleisië; een als een jonge soap-arts ogende, bijbellezende Amerikaan met een stethoscoop opzichtig om zijn nek, die doden komt bergen; een stel luidruchtige, maar efficiënt overkomende Australiërs. En een cameraploeg uit Malta.

En dan zijn er de Atjeeërs uit Jakarta, sjouwend met kartonnen dozen vol levensmiddelen. Als de DC-10 over het rampgebied vliegt, beginnen ze ineens hard te lachen om dezelfde Candid Camerafilmpjes die Garuda op het traject naar Medan ook al had vertoond. Op het vliegveld van Banda Aceh worden ze door hun familie verwelkomd zoals dat hoort: formeel, en letterlijk op een afstand - maar menigeen staan de tranen in de ogen.

Langs de weg van het vliegveld naar de stad wordt een stapel volle plastic zakken in een gigantisch massagraf geschoven. Toch zit even verderop aan dezelfde weg een familie voor hun huis te staren naar een dode die nog altijd niet is weggehaald.

Er is sinds 26 december veel gedaan. Het puinruimen is goed op gang gekomen. Her en der liggen bergen verwrongen metaal, en ook het wrakhout van de weggespoelde huisjes wordt zorgvuldig apartgelegd.

Maar alle inspanningen van de Indonesiërs en de rest van de wereld ten spijt zijn er ook nu nog, tweeënhalve week na de ramp, veel slachtoffers die geen enkele hulp hebben gekregen. Dat zijn de daklozen die zijn opgenomen door familie, of die via-via bij particulieren onderdak hebben gevonden. Het zijn mensen die nergens zijn geregistreerd, niemand weet hoeveel het er zijn en niemand weet waar ze zitten.

Voor de hulpverlening zijn deze slachtoffers onbereikbaar. En dat is een probleem waarvoor nog steeds geen oplossing is gevonden.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden