REPORTAGESTUDENTENCOMPLEX UILENSTEDE

In Amstelveense studentenwijk Uilenstede heb je rebellen en gehoorzamen

Een student houdt zichzelf fit op het terrein van woningcomplex Uilenstede.Beeld Guus Dubbelman / de Volkskrant

Veel bewoners van studentenhuizen wonen op een kluitje. Dichter op elkaar dan 1,5 meter, maar het is dan ook net een gezin of familie. Toch? Daar denkt de politie veelal anders over. En ook onder de bewoners zijn er bedenkingen. ‘Bij mij staat de keuken te vol.’

Het is half één als studentenwijk Uilenstede in Amstelveen ontwaakt. De zon schijnt. De jongen op de eerste verdieping die zijn dekbed uitslaat, de studenten die ontbijten op hun terrasje. Normaal zouden ze op het grasveld tussen de flatgebouwen zitten, maar daar staat sinds kort een lichtgevend bord: ‘BLIJF BINNEN! HOUD ANDERHALVE METER AFSTAND! BOETE = €390.’

Denise de Kant (22) en Maroeska Verzaal (22) zijn twee van de weinige studenten die zich deze middag wel buiten hun huis hebben gewaagd. Ze zitten tegenover elkaar aan een picknicktafel en halen hun zelfgebakken pannenkoeken door de suikerstroop. Wanneer een politiebusje een paar meter verderop stopt, kijken ze op. De agent achter het stuur rolt zijn raampje naar beneden. ‘Jullie houden goed afstand, meiden!’, roept hij.

De politie patrouilleert regelmatig op de campus sinds een groep van zeventien studenten op 9 april boetes kreeg omdat ze ’s avonds buiten aten. Helpt het strenge optreden? De grasvelden lijken rustig, maar volgens bewoners is een paar dagen geleden nog een eenheid – een verzameling van veertien kamers – beboet. Ze waren buiten elkaars haar aan het knippen.

Studentenhuizen in heel Nederland worstelen sinds de intelligente lockdown met de manier waarop de overheid naar ze kijkt. Ze worden volgens landelijk beleid van de politie niet gezien als huishoudens, en zouden dus binnen en buiten te allen tijde afstand van elkaar moeten houden. Regelmatig worden er waarschuwingen en boetes uitgedeeld.

Lokale politieke partijen als Student en Stad in Groningen, en Stip in Delft, vinden dat onterecht. Ook studentenbelangenorganisaties als het Utrechtse Vidius protesteren. In een open brief schrijven ze: ‘Het is vreemd dat studenten die binnenshuis noodgedwongen bij elkaar op de lip zitten, beboet worden als ze samen in de tuin gaan zitten.’

Studenten genieten van de lente op gepaste afstand. Binnen is het een stuk lastiger om anderhalve meter afstand te houden, zeggen de bewoners van Uilenstede.Beeld Guus Dubbelman / de Volkskrant

Gekken

Denise en Maroeska zijn het deels met de standpunten in de open brief van Vidius eens. Het is onterecht dat studenten binnen hun studentenhuizen in overtreding zijn als ze geen anderhalve meter afstand houden. ‘De gangen zijn niet eens anderhalve meter breed. We delen de keuken, in sommige gebouwen delen ze ook de badkamer. Je kunt moeilijk gaan koken in shifts. Met veertien huisgenoten moet je dan om vier uur beginnen.’ Buiten afstand houden, dat begrijpen ze wel. ‘Er wonen hier 3.400 studenten. Als agenten een groep zien voetballen, of samen eten, kunnen ze natuurlijk niet zien dat het huisgenoten zijn.’

Wijkagent Fred Kuiper stapt uit het politiebusje, een vrolijke man met een licht vergeelde snor. Bij sommigen op de campus is hij wel bekend, hij maakt altijd een praatje. Hij vindt sommigen van zijn collega’s te streng tegen de studenten. ‘We moeten niet meteen boetes uitdelen, maar in gesprek gaan. Ik vind het vooral belangrijk dat het buiten een beetje op orde is, en dat is het nu.’ Sowieso, zegt hij, ‘zijn er in elke wijk gekken die zich niet aan de regels houden. Daarin is Uilenstede geen uitzondering.’

Denise en Maroeska vertellen over de discussies die in hun studentenhuis worden gevoerd over de regels. ‘Iedereen interpreteert ze anders.’ Een paar dingen hebben ze nu wel vastgelegd. ‘Er mogen geen vrienden meer langskomen, alleen vriendjes en vriendinnetjes. Toen een meisje van onze eenheid verkouden werd, moest ze in haar kamer in quarantaine. Wij deden boodschappen en zetten eten voor haar deur neer.’

Matrasje

Hoe later het wordt, hoe meer kleedjes er voorzichtig worden neergevlijd op het grasveld van Uilenstede. Steeds met hooguit twee personen eromheen; de studenten zoeken tegenovergestelde hoeken van het veld op. Twee oudere vrouwen lopen langs – de enige buitenstaanders die zich op zondagmiddag op de campus wagen – en werpen een afkeurende blik op drie meisjes die elk op een eigen kleedje zitten.

Rozemarijn Beemster (23) loopt haar flatgebouw in. Ze woont in flat ‘geel’ op een gang met dertien andere studenten. Drie dagen per week werkt ze in een verzorgingstehuis. ‘Als ik het coronavirus meeneem naar binnen, gaat iedereen daar dood’, zegt ze. Die druk maakt haar leven op Uilenstede niet makkelijk. ‘Het is moeilijk om op een drukke eenheid anderhalve meter afstand te houden. Ik kook bij mijn vriend, waar bijna iedereen naar zijn ouders is teruggegaan. Bij mij staat de keuken te vol.’ Dat bewoners die in grote groepen buiten zitten een boete krijgen, vindt ze terecht. ‘Het is niet verstandig. Met z’n zeventienen buiten eten, dat mag gewoon niet.’

Als wijkagent Fred Kuiper weer in zijn busje stapt en doorrijdt, komt er meteen een jongen uit een van de gebouwen aan het grasveld naar Denise en Maroeska toegelopen. ‘Wat is hier net precies gebeurd?’, vraagt hij. Een paar weken geleden was hij een van de bewoners die als eerste een boete kregen. ‘Ik kan er niks over zeggen, we hebben een advocaat gevonden die ons wil helpen bezwaar te maken. Je krijgt gewoon een aantekening op je strafblad, hè. Als het lekker weer is, ga ik buiten in mijn eentje op een matrasje liggen, maar als er een agent aankomt, vlucht ik meteen naar binnen.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden