In aanleg is Engels goed, maar uitvoering deugt niet

Recensent Mac van Dinther eet in Bar Brasserie Engels in Rotterdam. Hij hoopte op een feestje.

Beeld Els Zweerink

Wie wou er naar Rotterdam?

'Waar wil jij een feestje bouwen?', vroeg ik Yvette van Boven. Want dit magazine is háár feestje. Het moest in een grote stad zijn, zei ze, maar niet Amsterdam. Een Parijzig restaurant - 'Zonder dat we Parijs nadoen, want dat vind ik verschrikkelijk'. Liefst een grote brasserie met veel reuring. Dan lag de keuze voor Engels voor de hand.

Hoezo?

Wie weleens met de trein in Rotterdam is aangekomen, kent Engels: de iconische brasserie op de hoek van het Groothandelsgebouw, als je het station uitloopt rechts. Ooit een zaak van grande allure, maar de laatste jaren in de versukkeling geraakt. Begin dit jaar heropende Engels na een facelift van 2,5 miljoen.

De cijfers

Kosten: viergangenmenu euro 39,50 p.p.

Eten 5
Bediening 6
Entourage 9
Prijs-kwaliteit 5

Mooi geworden?

Yvette zit al aan de bar als ik Engels binnenkom door de ouderwetse draaideur. Ze wijst enthousiast om zich heen naar de houten lambrisering, de witte honingraattegels, de ballonlampen en het jarenzestigzithoekje. Parijse allure. 'Maar onmiskenbaar Rotterdams.' Obers en serveersters lopen in zwarte giletjes met stropdas. 'Heb je toch het gevoel dat je een beetje uit bent.'

Dat begint goed.

Maar de eerste domper komt als we aan tafel gaan. Het is tien voor acht. Als we iets willen eten, moeten we snel zijn, zegt de serveerster. De keuken gaat om acht uur dicht. Van Boven valt van haar stoel. 'Bizar! Dit is zo'n zaak waar je nog om half twee 's nachts zou moeten kunnen eten.' Niet in Engels. Dat heeft de allure van een kosmopoliet, maar de openingstijden van een stationsrestauratie op het platteland. Toevallig is er een partijtje waardoor de keuken vanavond langer openblijft.

Gelukkig maar. Wat eten we?

Engels prijst zichzelf aan als 'nieuwe nostalgie': klassiekers in een hedendaags jasje. Het viergangenmenu met bloedworst, knolseldersoep met gerookte zalm, eendenborst en chocoladetaart toe is daar een proeve van. Het klinkt als veel, twijfelt Van Boven. Maar vooruit: we doen het.

Zo is dat. Smaakt het?

'We zijn in een bistro', zegt Van Boven blij als de bloedworst wordt geserveerd op een plankje met gebakken appeltjes en sla. De bloedworst is rul en donker, de sla lekker vers. Helaas hebben we daarmee meteen het beste gehad, want hierna donderen de keukenprestaties als een plumpudding in elkaar.

Het knolseldersoepje is zoet en plakkerig, de zalmsnippers zijn taai en zout. 'Zoiets hadden we in de jaren tachtig. Heel tuttig.' De eendenborst is grijs gebakken en het vel dat knapperig goudbruin kan zijn, is slap en grauw. Het deeg van de tarte tatin van witlof lijkt op een natte vaatdoek. 'Moet je kijken!', zegt Van Boven, terwijl ze een lap ongaar deeg omkeert. 'Dit hoef ik toch niet op te eten?' Over het chocoladetaartje beginnen we niet eens: mierzoet en stijf van de gelatine.

Het menu

Bloedworst met appeltjes
Soepje van knolselderij met gerookte zalm
Eendenborst met tarte tatin van witlof
Chocoladetaartje met ijs.

Getver. Hoe kan dat nou?

We snappen het ook niet. In aanleg is alles aan Engels goed: de plek, de inrichting, het idee. Wat niet deugt, is de uitvoering. Slap eten, brave bediening, de atmosfeer van een grafkelder. Als we om tien uur weggaan, wordt de deur achter ons op slot gedraaid. Van Boven schudt haar hoofd. 'Ze laten hier heel veel liggen.' Gelukkig hadden wij het gezellig.

Het menu:

Bar Brasserie Engels

Stationsplein 45
3013 AK Rotterdam

010-4119550
engels.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden