In 2Doc ziet Maria zich gezien en dat is mooi om te zien

Door de intieme beelden voel je je soms een voyeur, maar de betekenisvolle relatie beklijft

Maria, I need your lovin'

Een groen vel papier, beschreven met dikke zwarte letters. 'Ik wil graag thuis opgebaard liggen a.u.b.' Ernaast ligt een oranje A4'tje. 'Er wordt altijd gehoopt dat mensen die zelfmoord plegen een briefje achterlaten met uitleg. Ik heb denk ik geen uitleg nodig. Dat wat ik wil, zal ik nooit krijgen: onvoorwaardelijke liefde. Ik had zo graag een familie gehad die van mij hield en waar ik altijd bij terecht zou kunnen. Ik had zo graag een man gehad die van mij houdt met al mijn problemen. Ik voel me zo eenzaam. Ik hou van jullie. Knuffel.'

Het is de afscheidsbrief van iemand die er nog is. Maria leest hem zelf voor aan fotograaf Martijn van de Griendt, halverwege de film die hij over haar maakte. Hij volgt Maria al tien jaar, sinds hij haar op straat in zijn geboortestad Eindhoven ontmoette.

De 2Doc Maria, I need your lovin' (EO) gaat over een kwetsbare, innemende jonge vrouw, als peuter geadopteerd uit Brazilië. Op haar elfde werd ze uit huis geplaatst. Er volgde een onstuimige tijd met drugs, prostitutie en een verblijf in de jeugdgevangenis. Maria hopte van verkeerd vriendje naar verkeerd vriendje. Op haar 16de kreeg ze een dochtertje, dat door haar adoptieouders wordt opgevoed. Later beviel ze van haar tweede, Phoenix, voor wie ze zelf zorgt, dan weer in een kraakpand, dan weer in een chalet.

Huisje-boompje-beestje en acceptatie, daar is Maria naar op zoek. Van de Griendt zit haar dicht op de huid, filmt haar klaterende lach, jointjes, zelfreflectie en verdriet. Op zijn heftigst is de documentaire al aan het begin, als Maria de garagebox bezoekt waar een grote liefde zichzelf doodde. Uit de auto beukt hardcore, Maria rookt een sigaret en huilt. In de ogen van haar ex zag ze zichzelf, legt ze uit, een melancholische blik, moe van het leven.

Maar Maria wil dóór, toont het verdere verloop. 'Ik denk dat mijn ouders uiteraard wel oprecht hebben geprobeerd om mij net zo veel liefde te geven als hun eigen kinderen', zegt ze tegen Van de Griendt. 'Maar nu ik zelf kinderen heb, kan ik wel zeggen dat ik nooit zoveel van een kind kan houden als van mijn eigen kinderen.'

Dat hun band gelijkwaardiger is dan je aanvankelijk zou vermoeden, benadrukt het slot van de film. Zij informeert plagend hoe het met zijn 'ex nummer 381 duizend' is. Dan blijkt dat er een gemene deler is. Ook hij weet het zo net nog niet met relaties, ook bij hem gaat het telkens mis. Maria constateert: 'Wij zitten altijd in hetzelfde schuitje.'

De intieme beelden maken dat je je soms een voyeur voelt, maar bij mij beklijfde de betekenisvolle relatie die Maria en haar trouwe volger hebben opgebouwd, misschien wel juist doordat hij een andere rol aannam dan de meeste mannen in haar leven: die van vriend. Maria weet zich gezien, en dat is mooi om te zien.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden