Importbruidegom

Ik voel dat een wreedheid zich van mij meester maakt als mijn moeder mij vertelt dat mijn zusje zich gaat verloven met een man die ze alleen op foto's heeft gezien.

Nazmiye Oral

Oosterse vrouwen. Gek word je ervan. Nooit recht voor zijn raap. Nooit helder en duidelijk. Alles via omwegen en insinuaties. Misschien dat ik hierom zo een voorliefde heb voor directheid. Ik tel tot tien en herinner mezelf weer aan het feit dat mijn moeder er niets aan kan doen dat ze zo is. Ze is immers opgegroeid in andere tijden, toen het onmogelijk voor haar was om open en bloot haar stem te laten horen, haar macht op te eisen en haar kracht tentoon te spreiden en dus doet ze alles op een indirecte manier.

Zo ook nu. Er is familieberaad, zogenaamd. Mij zusje heeft een lief. Of laat ik het zo stellen, in mijn optiek is ze het slachtoffer van een golddigger uit Turkije. Een jochie, want negen jaar jonger dan zij, van twintig die ze nog nooit in levende lijve heeft ontmoet en waar ze smoorverliefd op is. Mijn moeder, merk ik aan al haar reacties, weet hier heel veel meer van dan ze doet voorkomen. Ook merk ik aan haar dat ze ons weliswaar bij elkaar heeft geroepen om ‘met zijn allen’ tot een beslissing te komen, maar zelf allang heeft besloten en het ook niet zal nalaten haar zin door te drukken.

Het probleem is het volgende: de jongen wil, voordat hij twee jaar in dienst gaat, de verhouding officieel maken met een ring. Een verloving. Deze zomer nog. In Turkije. Mijn moeder is voor. Ik en mijn broertje zijn tegen. Na twee dagen praten lijken we eruit te komen. Hij mag haar komen opzoeken, ze mogen elkaar blijven ‘spreken’ via de chat, en na twee jaar, als hij klaar is met dienen en als ze elkaar nog steeds leuk vinden zien we verder.

Mijn zusje barst in huilen uit. Mijn moeder zucht. Ik probeer mijn zusje te kalmeren. Ze houdt van hem, toch? Niemand zegt dat dat niet mag. Sterker, ze hoeft niks meer stiekem te doen. Het mag allemaal open en bloot. Maar een verloving? Nee. Hiermee lijkt de kous af, en ben ik blij dat we een grote catastrofe hebben afgewend.

Katjes

Want trouwen is voor mijn zusje nog een brug te ver. Om verschillende redenen, maar de belangrijkste is dat ze weerloos is. Ik zal nooit vergeten hoe ze stoïcijns voor zich uit bleef kijken, met de twee pasgeboren straatkatten tegen haar borst geklemd, terwijl mijn broertje en ik op haar in probeerden te praten om haar ervan te overtuigen dat de jonge katjes echt terug moesten naar waar ze ze had gevonden om zo te voorkomen dat de beesten zouden omkomen van de honger. Na een tijd mokken liep ze met de twee beesten naar buiten, om een paar minuten later weer terug te komen met een vreemde blik in haar ogen. Op onze vraag waar de katten waren haalde ze haar schouders op. ‘Ik heb ze laten vallen.’ We wisten dat haar woede het had gewonnen van haar liefde voor alles wat jong en pluizig was en dat ze de katjes waarschijnlijk op de grond had gegooid in plaats van ze per ongeluk te laten vallen.

Dit gebeurde nog maar twee jaar geleden. De katjes hebben de smak overleefd en zijn zelfs door hun moeder opgehaald. Ik schud dit voorval van me af. Nu niet zo overdreven gaan doen, mijn zusje zal geen weerloze baby’s krijgen. Zo ver is het nog lang niet en zover zal het misschien ook wel nooit komen. Hoop ik.

Geld, bezit en status hebben altijd al een hele grote rol gespeeld in het vinden van een liefdesmatch bij de Turken. Voor het aangaan van een huwelijk zijn economische en sociale belangen even belangrijk als, zo niet belangrijker dan, liefde. Al sinds jaar en dag zijn mannen en vrouwen uit Europa daarom zeer gewild en kunnen zij door hun begeerde positie – een leven in Europa – trouwen met mannen en vrouwen uit Turkije die normaliter buiten hun datingklasse zouden vallen. De plek waar men elkaar vindt, is internet. Zo heeft mijn zusje ook haar ‘vriend’ gevonden. Iemand die zegt haar te zullen accepteren zoals ze is.

Knap

Ik gun het haar echt. Liefhebben en voelen dat er ook van jou gehouden wordt. En als ik moet afgaan op zijn foto’s is hij ook nog eens heel erg knap, maar ik merk dat een wreedheid zich van mij meester maakt als mijn moeder mij belt om mee te delen dat er wel degelijk een verloving komt. Ik ben verbijsterd en vraag me af wat de doorslag heeft gegeven: haar wens te doen alsof haar dochter ‘normaal’ is of haar angst voor de dreigementen van mijn zusje dat ze anders wegloopt.

Ik, liberaal, tolerant en voorstander van zelfbeschikking, zou nu meteen instemmen als mijn broertje een voorstel zou doen tot het opsluiten van mijn zusje. Het liefst zou ik haar opsluiten, onder toezicht houden, me blind en doof houden voor haar, totdat de kust veilig is. Want dit kan niet goed gaan. Maar misschien heb ik het mis.

Misschien is mijn moeder wijzer dan ik vermoed. Want hoe macaber ook: straks zal mijn zusje, als alles doorgaat, getrouwd zijn met een hele knappe veel jongere, gezonde jongen, die in alles afhankelijk is van haar.

Een geslaagde transactie.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden