Imbrailo

Zonder aarzelen rolden Mozarts hoge f's uit het kinderkeeltje. Maar ook als volwassen bariton maakt Imbrailo indruk.

Wie op YouTube de naam van de bariton Jacques Imbrailo intikt, komt terecht bij een jongetje dat in een bloes met ruches de aria Der Hölle Rache zingt, 'De wraak van de hel, een berucht huzarenstuk uit Mozarts opera Die Zauberflöte. Het filmpje is gemaakt in 1993 tijdens een tournee met het Zuid-Afrikaanse jongenskoor Drakensberg. Kwiek en zonder aarzelen rollen Mozarts hoge f's uit het kinderkeeltje.


Ook als volwassen bariton gaat het Imbrailo voor de wind. Hij klom snel op van pruikenmaker (in Ariadne auf Naxos) en Vlaamse gezant (in Don Carlos) naar de titelrol van Benjamin Brittens opera Billy Budd. Zo leerden we hem een jaar geleden kennen bij de Nederlandse Opera: indringend acterend, groots van stem, maar vooral ontwapenend door de eenvoud waarmee hij de naïeve Billy Budd op de planken zette.


Uitgerekend de intimiteit waarmee hij in het reusachtige Muziektheater zo veel indruk maakte, bleef tijdens zijn debuutoptreden in de Kleine Zaal van het Concertgebouw verborgen achter een robuuste muur van klank. Mooie, boventoonrijke klank, dat wel, maar juist deze kamermuziekzaal is niet berekend op de overtreffende trap van groots.


In Songs of travel van de Brit Ralph Vaughan Williams (1872-1958) was zijn stoere aanpak nog wel te verdedigen. Het past bij The vagabond uit de cyclus, die zijn brood doopt in het water van de rivier en zijn bed spreidt onder de sterrenhemel. Maar de veel poëtischere Six songs from a Shropshire lad van Vaughan Williams' vriend George Butterworth (1885-1916) misten een vertrouwelijke, vertellende sfeer en in liederen als Morgen! en Traum durch die Dämmerung van Richard Strauss kwam een technisch manco aan het licht: de stem van Imbrailo stokte zodra hij in volume wilde terugnemen.


Imbrailo en zijn pianist Alisdair Hogarth zorgden voor een verrassing met Herbstlieder, een compositie van Stephen Hough (1961) op teksten van Rilke. Hough, wereldberoemd als pianist maar als componist nog nauwelijks ontdekt, blijkt te schrijven in een expressieve, tonale taal met veel aandacht voor tekst en pianopartij. Imbrailo stuitte opnieuw op expressieve problemen, maar met dank aan het subtiele, sfeervolle spel van Alisdair Hogarth zag hij desondanks kans zijn publiek te overtuigen van de schoonheid van Houghs liederen.


Richard Strauss, Butterworth, Vaughan Williams, Hough. Jacques Imbrailo, Alisdair Hogarth. Amsterdam, Concertgebouw, 3 april.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.