'Ik zou liever aardbeien plukken dan uit de staatsruif eten'

De ingezonden brieven van zaterdag 27 juni 2015.

Hans de Boer, de voorzitter van VNO-NCW. Beeld anp
Hans de Boer, de voorzitter van VNO-NCW.Beeld anp

Spijker op zijn kop

Niet vreemd dat Hans de Boer voor zoveel commotie zorgt. Er zijn kennelijk nogal veel 'labbekakken' die zich toch wel aangesproken voelen. Als je dat niet was, zou je toch ook niet reageren? De Boer lijkt de spijker dus op de kop te slaan. En ja, ik ben hogeropgeleid. En ik zou toch liever gaan aardbeien plukken dan uit de staatsruif te eten.

M.Bos, Heemskerk

Brief van de dag: Laat conservatoria muziekdocenten opleiden

Er zijn positieve signalen voor muzikale vorming in het basisonderwijs: minister Bussemaker en Joop van den Ende maken samen 50miljoen euro vrij. Daarmee in schrijnend contrast staan de mogelijkheden die de conservatoria bieden als het gaat om het afleveren van leerkrachten die geschikt zijn om op de basisscholen les te gaan geven. De huidige negen conservatoria zijn nog steeds op de eerste plaats gericht op uitvoerend kunstenaarschap.

Daartoe zijn niet alleen in de praktijk van het muziekleven absoluut te weinig vooruitzichten, ook muzikaal talent is onvoldoende aanwezig om een dergelijk aantal beroepsopleidingen te vullen. Het gevolg is dat de conservatoria voor ongeveer de helft (Maastricht zelfs voor driekwart) worden bevolkt door buitenlanders, die na hun studie meestal terugkeren naar hun eigen land.

Dit soort conservatoria zou in aantal moeten worden teruggebracht tot twee (Engelstalig). De overige (circa vier, Nederlandstalig) zouden zich vooral moeten specialiseren in het opleiden van breed geïnformeerde muziekleraren, die naast hun hoofdinstrument een geïntegreerd pakket hebben met pedagogiek, en (naast klassieke muziek) ook vooral veel lichte muziek. Daarmee kunnen ze op allerlei gebieden, en dus ook op de basisschool, een belangrijke sociale functie gaan vervullen.

Het idee is niet nieuw: in het verleden zijn veel pogingen gedaan zoiets te realiseren, maar steeds stuitte dit af op de behoefte van de conservatoria om hun lokale autonomie te handhaven. De tijd is echter voorbij dat we ons een dergelijke luxe konden veroorloven. De muziekamateur schreeuwt om oplossingen met visie nu ook de muziekscholen (en centra voor de kunsten) stuk voor stuk dreigen te verdwijnen. Het zogenaamde gebrek aan motivatie van die amateurs moet grotendeels worden geweten aan de weinig aantrekkelijke, want veelal eenzijdige wijze waarop muziek hun wordt aangeboden.

De cultuurcentra (waaronder muziekscholen) zouden (weer) kunnen gaan zorgen voor een maatschappelijke plek waar alles samenkomt: musical, ballet, (pop)muziek, theater, met een zaal, restaurant, bibliotheek en zelfs kapel. De wijziging van structuur in de top zou een verplaatsing van geldstromen naar de basis (onderwijs en cultuurcentra) kunnen betekenen. Er ligt een plan klaar; u bent uitgenodigd te reageren.

Wim Witteman, Haarlem, oud- docent Utrechts Conservatorium

Registratie, dé oplossing

Hoe kunnen er binnen de overheidsinstellingen zovelen hebben gefaald rond Bart van U.? Binnen de overheidsinstellingen heeft men toch een afdeling 'documentatie informatie voorziening' (div)? Daar registreert men alle inkomende en uitgaande post. Neemt dan niemand de verantwoordelijkheid de stukken/documenten te laten registreren? Daarnaast kan ook dossiervorming plaatsvinden. Dit kon al vóór de digitale wereld waarin we nu leven. Er kan dan binnen de overheidsinstellingen worden gekeken naar de werkprocessen. Dan hoeft er nog niet eens meteen de ict-afdeling bij worden betrokken. Dus meneer Bolhaar, 'super- PG van het Openbaar Ministerie', het hoeft helemaal geen jaren te duren om herhaling rond Bart van U. te voorkomen.

Stephan Melkert, div'er bij een overheidsinstelling in Brabant, Den Bosch

Zitten slapen

De geschiedenis herhaalt zich. Dat geldt nu met name ook voor de dramatische gebeurtenissen rond Bart van U., verdacht van de moord op zijn zus en oud-minister Borst.

Onderzoekscommissie-Hoekstra heeft inmiddels geen twijfel laten bestaan over het grandioze falen van politie en justitie in deze zaak. Gevolgen: excuses op hoog justitieel niveau, evenals beloften tot het ondernemen van de nodige stappen om een dergelijk falen in de toekomst te voorkomen. Uiteraard ontbreekt het intussen ook niet aan de nodige 'geschokte' Tweede Kamerleden.

Dit doet denken aan de Puttense moordzaak (1994). Nadat in 2002 de twee ten onrechte veroordeelde Puttenaren alsnog waren vrijgesproken, heb ik in mei van dat jaar in mijn boek over deze zaak onder meer de aanbeveling gedaan een wetenschappelijk onderzoek te laten uitvoeren naar de vraag hoe het had kunnen gebeuren dat politie en justitie zo massaal en via de overbekende 'tunnelvisie' de mist in waren gegaan.

Toen in 2008 de werkelijke dader van de Puttense moordzaak was aangehouden deed de toenmalige minister van Justitie mr. Hirsch Ballin aan de Tweede Kamer de toezegging deze zaak 'op een grondige wijze te (laten) evalueren'.

De uitkomst van een dergelijke evaluatie, zo die al ooit is uitgevoerd, ben ik nog nooit ergens tegengekomen. Evenmin vragen uit de Tweede Kamer in de trant van 'waar blijft die evaluatie nou'. Dat een dergelijke evaluatie voor zowel justitie als politie en rechterlijke macht een groot aantal gedegen leerpunten zou hebben opgeleverd, staat voor mij wel als een paal boven water.

Na verschijning van het rapport Hoekstra, heb ik mij overigens afgevraagd of men (ook) in de politiek al die jaren gewoon heeft zitten slapen.

J. A. Blaauw, oud-hoofdcommisaris van politie te Rotterdam

Boze burgers

Op de voorpagina staat het: EU-leiders zwichten voor boze burgers. Maar wie is die boze burger? Bij mensen als ik borrelt er inmiddels ook aardig wat boosheid als het gaat om het immigratievraagstuk. Over het feit dat politiek gewin blijkbaar belangrijker wordt gevonden dan leiderschap en visie tonen.

Over het feit dat de onderbuik van 'het Europese volk' regeert boven het overeenkomen van een rechtvaardige langetermijnoplossing voor een uitermate complex probleem. Hoog tijd dat de 'boze burger' een spiegel voorgehouden krijgt, de simpelste levensles die er is: wat je geeft, krijg je terug.

Als jij niet verder komt dan boos en afwijzend praten over mensen die het vele malen slechter hebben dan jij, wees dan vooral niet verbaasd als jij op een dag de boemerang in je gezicht terugkrijgt. Ik ben boos omdat ons continent hierdoor steeds onveiliger wordt. Maar aan mijn soort boosheid heeft de politiek voorlopig blijkbaar geen boodschap.

Eva van der Meer, Utrecht

Toon lef

EU-leiders zwichten voor boze burger kopt de Volkskrant. Ja inderdaad, deze EU-burger is boos omdat de EU-leiders, in casu de leiders en de politici van de lidstaten, niet de moed kunnen opbrengen om solidair te zijn met Italië en Griekenland en het niet aandurven de asielzoekers eerlijk over de lidstaten te verdelen.

Na de val van de Muur in 1989 was ik groot voorstander van een snelle aansluiting van Oost-Europese landen bij de EU. Hiermee toonden we dat onze verbale solidariteit van voor die datum geen holle frase was. Ik onderschrijf de aansluiting nog steeds. Maar waar is nu de solidariteit uit Oost-Europa ten aanzien van de landen die worden geconfronteerd met de influx.

Overigens geldt mijn boosheid ook de leiders van andere EU-landen die de vorming van een echte eenwording blijven traineren. Waar zijn de leiders en leidsters met lef?

Henk van Kampen, Echt

Geen sambaballen

In de eerste jaren van het Concertgebouw vocht de eerste dirigent Willem Kes tegen de horeca in de grote zaal: tafels, stoeltjes, rondlopende obers, vrolijk gekwek, het gerinkel van glaswerk en het terloops knallen der kurken.

De schrijver Lodewijk van Deyssel vroeg cateraar Dikkers, Thijs & Alexander om in de eerste pauze van een avond in het Concertgebouw in de loge twee croquetten en een half flesje Elzasser te serveren.

Maar dat is meer dan honderd jaar geleden. Ik beleef veel plezier aan de Vrijthofs, de André Rieus, de Helmut Lotti's en de Mantovani's. Alles op zijn tijd. En ook wijlen James Last heeft miljoenen muzikaal plezier geschonken.

Prima! Maar mag ik, als licht grij(n)zende, gewoon eens geconcentreerd naar Stravinsky luisteren zonder popi-jopi-inleiders, sambaballen, overheadprojectie en zitzakken? Voor wie deze regels brakend heeft gelezen, meld ik met plezier dat ik voor een feestelijke avond graag spijkerbroek, Nikes en sweatshirt verruil voor jasje/dasje.

Ben ik de enige?

Tjako Fennema, Hilversum

Nicotinekleuters waren we

Wij, vier vriendjes, wonend aan de Amsteloevers, waren ook nicotinekleuters en trokken bijna wekelijks naar Artis. Onderweg bij de bushalten werden alle peuken van de straat geraapt. In de kinderboerderij onder het afdak van de geiten werden de peuken ontveld en in een meegebrachte vaderpijp gestopt. Oom Mies de opzichter kneep een oogje toe onder het uiten van zeemansscheldwoorden, die wij niet kenden. Even later rookten wij vieren onze 'vredespijp' tussen de geitenkeutels.

Daarna volgde later de shag, de hasj en de dagelijkse sigaretten. Maar geschrokken van de sigarettenverslaving in de koffiepauzes bij anderen, stelde ik de eerste sigaret uit tot bij de borrel. Op mijn 45ste begon ik in een beroep vol stof aan risicoberekening te doen en op mijn 50ste stopte ik definitief met roken. Inmiddels ben ik 17 jaar rookvrij.

Dus ook rookkleuters zien het licht aan het eind van de smoky tunnels.

John de Bont, Amsterdam

Menswaardiger einde

Wie zijn die critici die vrezen dat ouders het lijden van hun kind niet langer kunnen aanzien en dan te veel invloed zullen krijgen bij euthanasieverzoeken? Twee jaar geleden verloren wij onze kleinzoon (11) aan een hersentumor. Negen maanden werd hij behandeld. Zo lang hij nog kwaliteit van leven had, genoot hij samen met de dierbaren om hem heen.

De laatste twee maanden kon hij zich niet meer bewegen, niet meer praten, niet meer eten en nauwelijks meer drinken. Hij is zeer liefdevol thuis verzorgd door zijn ouders.

Wij vroegen ons vaak af waarom het toch zo lang moest duren. Wij zagen het lijden van onze geweldige kleinzoon, van zijn broertje en niet in de laatste plaats van zijn ouders.

In het beginstadium van zijn ziekte besloot hij niet mee te doen aan een experimentele behandeling, waarmee hij 'mogelijk andere kinderen in de toekomst zou kunnen helpen'. Omdat dat een erg zware behandeling was. Hij kon dit zelf beslissen en koos voor kwaliteit! Als hij over de laatste fase van zijn leven ook zelf had mogen beslissen/meedenken, had hij zeer waarschijnlijk een menswaardiger einde gehad.

Ineke van den Bosch, Alphen aan den Rijn

Tikje simplistisch

In de bijdrage van Versteegh Brouwer en Van Baal ('Los problemen rond duurste geneesmiddelen structureel op') wordt gesuggereerd dat het National Institute for Health and Clinical Excellence (NICE) een duidelijke grens hanteert voor de kosten van medisch handelen. Zo duidelijk is die grens echter niet.

In de praktijk werkt NICE ongeveer zoals de Nederlandse Gezondheidsraad en worden er bij een toelatingsbeslissing ook allerlei niet-economische factoren meegewogen, zoals de ernst van de ziekte, of de behandeling het leven verlengt, of patiënten zeggen baat te hebben bij een behandeling, of een behandeling innovatief is, of er minderbedeelden of minderheden worden behandeld en of er kinderen worden behandeld.

NICE benadrukt juist dat kosteneffectiviteit niet als regel moet worden gehanteerd maar als een van de hulpmiddelen bij het nemen van beslissingen.

Het lijkt mij niet in het belang van een goede discussie wanneer economen een onjuiste en simplistische voorstelling geven van de manier waarop in een buitenland beslissingen worden genomen.

Ben Ale, Delft

Binnenkijken

Voorstel: in de periode dat de koninklijke familie afwezig is wordt Huis ten Bosch opengesteld voor het publiek, dat dankzij hun medefinanciering via de belastingen toch een beetje eigenaar is.

Gerlien Bredero, Brussel

Politici zijn de baas

In zijn bijdrage beweert Jan Willem van Kleef dat in de praktijk een topambtenaar meestal wordt ontslagen omdat hij het slachtoffer is van politieke willekeur. Ik vind dit een ietwat simplistische voorstelling van zaken. De hier geschetste situatie zal ongetwijfeld voorkomen. Echter, de situatie die vaker voorkomt, is dat (top)ambtenaren niet het primaat van de politiek willen erkennen. De redenatie die hierbij vaak wordt gehanteerd is: wij zijn de deskundigen. Waarom luistert de politiek niet naar ons. Wat wordt vergeten is dat politiek meer is dan de afweging van voor- en nadelen van een bestuurlijk besluit.

In mijn 31-jarige ambtelijke loopbaan heb ik altijd tegen collega's gezegd die met deze redenatie aankwamen, dat ze niet bij de overheid zouden moeten werken.

Als je de publieke zaak wilt dienen dan zal je het primaat van de politiek moeten erkennen.

Bert Blanken, Leidschendam

Jammer, geen stedenband

De stedenband tussen Amsterdam en Tel Aviv en Amsterdam en Ramallah is van de baan. Om twee schijnbaar onverzoenlijke kampen in de stad tegemoet te komen en 'herrie' te voorkomen is gekozen voor een 'samenwerkingsverband'. De linkse politieke partijen in de Amsterdamse gemeenteraad koesterden angst voor een stedenband.

Tel Aviv is net als Amsterdam een progressieve stad. De stad is gelijk Amsterdam 'aangenaam dwars'. In weerwil van de rest van het land stemde de stad bij de laatste Israëlische parlementsverkiezingen progressief. Tel Aviv is, meer nog dan Amsterdam, een lichtend voorbeeld wanneer het gaat om homo-emancipatie. Daarnaast de thuisbasis van de Israëlische 'Vrede Nu'-beweging, die zich met hand en tand tegen de nederzettingenpolitiek van de regering Netanyahu verzet.

Een stedenband met Tel Aviv zou een goed signaal zijn geweest voor 'het andere Israël'. Het Israël waarmee ik mij verbonden voel. Het is maar zeer de vraag of het samenwerkingsverband een dergelijke rol ook kan vervullen, zeker na het gekrakeel van de afgelopen week.

Op basis van dreigende onrust in de stad - onrust die er voor wat betreft het conflict in het Midden-Oosten al lang is - wordt nu gekozen voor een slappe polderoplossing.

Job van Amerongen, Amsterdam

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden