Ik zou het liefst elke dag een olifant zien

Sylvia Witteman

En nu worden de circusolifanten ook al afgeschaft, stond er in de krant. Al dat reizen is niet leuk voor de dieren, heet het, en die krappe behuizing, het is niet meer van deze tijd. De circussen moeten maar eens gaan vernieuwen, aldus de directeur van gelegenheidsorganisatie (lullige-woordspeling-alert) Wilde Dieren De Tent Uit: 'Altijd maar weer die olifant op een krukje, dat heb je op een gegeven moment wel gezien.'

Nou, dat laatste is natuurlijk gelul. Een normaal mens kan eindeloos en vol diepe verering naar een olifant kijken, of die nou op een krukje zit, speelt met een autoband, met de slurf gebladerte in de bek propt, rondsjokt, trompettert of een olifantenkindje zoogt. Ik zou liefst elke dag een olifant willen zien en er zijn tijden geweest dat ik het dééd ook, in de dierentuin van Berlijn, want daar woonde ik toen. Ik was psychisch niet bepaald stabiel en dan wilde de aanblik van een bonafide olifant nogal eens helpen.

Ook het circus wil zijn olifanten niet kwijt. De pr-mevrouw van Circus Renz spreekt van 'huisvrienden' die een 'beter leven hebben dan de circusmensen zelf; ze hebben 's winters een kacheltje, ze gaan naar de manicure, de pedicure...' Haarscherp zag ik voor me hoe die brave olifanten, op dat gewraakte krukje gezeten, gezellig hun nageltjes lieten lakken. Zouden olifantenmanicure en -pedicure twee verschillende beroepen zijn? Zouden de achterpoten van olifanten daadwerkelijk door iemand anders behandeld worden dan de voorpoten? Met een eeltschaaf ter grootte van een dranghek?

De vraag blijft vooral wat de olifanten er zelf van vinden. Een verstandig mens heeft een hekel aan circussen, de doorsnee-olifant dus waarschijnlijk ook. Aan de andere kant: zo'n olifant is enorm groot en sterk. Niets weerhoudt hem ervan zijn eventuele ongenoegen kenbaar te maken, bijvoorbeeld door eens flink wat kleuters in het publiek te vertrappen of, in lichte gevallen, gewoon te weigeren op dat krukje plaats te nemen.

Ik denk eigenlijk dat die circusolifanten net zo denken over hun werk als wij: je doet het omdat het nu eenmaal moet en in ruil daarvoor krijg je eten, een kacheltje en een manicure. Kom daar in de vrije natuur maar eens om, waar honger, ziekte en een ontijdige dood op de loer liggen. Dat begríjpt zo'n olifant. Het zijn wijze dieren.

Nee, dan die gedresseerde ganzen, lama's en papegaaien, waarmee we het voortaan moeten doen. Stuk voor stuk zo stom als hun eigen achtereind, maar die mogen nog wél optreden. Tsssk.

Zo. En nu ben ik even naar Artis, voor dat óók verboden wordt.

Een olifant in het Kerstcircus van 2008. Beeld anp
Een olifant in het Kerstcircus van 2008.Beeld anp
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden