Column

Ik zou geen poëzie over mijn kindertijd kunnen schrijven

null Beeld Thinkstock
Beeld Thinkstock

Ik vrees dat 2017 niet erg poëtisch zal zijn, maar in deze column liggen er in elk geval weer 52 weken van poëzie voor ons. Terwijl ik dit schrijf, kijk ik naar buiten. De zon schijnt aanmoedigend. Een paar huizen verder gaat een deur open en komen uit een kleuterschooltje de kindjes van expats naar buiten, door hun moeders en soms een enkele vader opgehaald.

Nu grijp ik terug, voor het verdrinkt in een zee van tijd, naar het gedicht 'Achter de deur', geschreven door de Deense dichter Yahya Hassan. Het stond op 31 december in Van Oorschots poëziekalender 2016.

Ik zat tussen de jassen met een oliebol in mijn hand
en leerde in stilte mijn veters strikken
sinaasappels met kruidnagels en rood lint
hingen aan het plafond als doorboorde voodoopoppen
zo herinner ik me de kleuterschool
de anderen verheugden zich op de komst van de kerstman
maar ik was net zo bang voor hem
als ik was voor mijn vader

Ik heb mijn vader te kort gekend om ooit bang voor hem geweest te zijn. Ik heb wel een herinnering aan de kleuterschool. Die stond in de Weissenbruchstraat in Den Haag. We deden er aan handenarbeid. Buiten was het somber weer. Ik knipte en plakte van dik grijs papier een blik (van stoffer en blik). Heb ik er ook iets mee opgeveegd? Het zal wel.

Van mijn kindertijd herinner ik me niet veel, en wat ik me herinner zal wel niet meer kloppen. Ik zou er geen poëzie over kunnen schrijven.

Bij ons woont een 2-jarig achterkleinkind. Als ik ongeschoren ben, kust ze me liever niet, want ik prik. En dat brengt me op een gedicht van Judith Herzberg in haar bundel Bijvangst (De Harmonie, 1990).

Was een woest kind
had geen zin in
zoenen van tantes
met prikkende kinnen
zie nu pas in
dat tantes met
prikkende kinnen
ook woeste kinderen
zijn geweest met
tantes met prikkende
kinnen bij wie ze
geen zin in zoenen -
maar dat wel moesten

Tot slot een fragment uit de bundel Zes van Mathijs Gomperts (Van Oorschot, 2016).

Met mama kun je tenminste spelen
en leuke dingen doen
zij staat op haar hoofd, ze doet als een paard
en springt door de kamer-
ja, ja, mam, ik ben ook een paard-
we galopperen om de tafel,
langs de ramen, tussen stoelen door
ik steiger trots voor pappa's stoel-
kijk, pappa, ik ben een paard, een paard -
achter de krant vandaan deinen wolken rook -
die Lewinsky die Lewinsky die
maakt heel Amerika kapot-
pappa, kijk dan, ik ben een paard-

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden