Ik zou dolgraag weer op het fietspad rijden met mijn speedpedelec

De ingezonden brieven van dinsdag 25 juli.

Een fietser op een e-bike. Beeld ANP

Brief van de dag: Ik zou dolgraag weer op het fietspad rijden

Met verbazing las ik de ingezonden brief van Paul Mentink, waarin hij meldt blij te zijn dat hij met zijn speedpedelec verplicht wordt op de rijweg te rijden. Zijn woonplaats Koekange doet vermoeden dat de verkeersintensiteit daar een stuk lager is dan in randstedelijke gebieden. Ik doorkruis de hele stad Den Haag.

Dagelijks word ik minimaal enkele keren (heb een keer geturfd en kwam tot acht keer op enkele reis woon-werk van 27km) geconfronteerd met automobilisten die menen mij er op te moeten wijzen dat ik op het fietspad thuishoor. Dit gebeurt meestal door luid te toeteren als ze mij passeren (waardoor ik me een hartverzakking schrik), gevolgd door wijzen naar het ernaast gelegen fietspad. Dit is de minst erge vorm. Af en toe word ik na het toeteren gesneden en gaat de automobilist langzaam voor me rijden, zodat ik hard moet afremmen en een enkele keer stopt-ie helemaal (het zijn vrijwel altijd mannen) en word ik gedwongen ook te stoppen. Dan word ik uitgescholden voor van alles en nog wat.

Dit laatste gebeurt elke week wel een keer. Ik ervaar dit gedrag als zeer intimiderend, voel me onveilig en kwetsbaar. Het ontneemt me mijn fietsplezier. Ik zou dolgraag weer op het fietspad rijden.

Yolande Bos, Naaldwijk

Lijden is lijden

In The Wall Street Journal suggereert Kees van der Staaij dat in ons land het fundamentele recht op leven wordt bedreigd (Ten eerste, 22 juli). Waarom wil Van der Staaij niet begrijpen dat het gaat om het recht om zelf aan te geven wanneer het genoeg is? Op een waardige en hopelijk pijnloze manier te sterven in plaats van langzaam weg te teren in een bed of voor een trein te stappen?

Waarom wil hij niet zien hoe zorgvuldig wordt geoordeeld over 'iedereen die dood wil'? Waarom ziet hij niet dat het bijvoorbeeld voor treinmachinisten prettiger werken zou zijn als ook geestelijk lijden onder de euthanasiewetgeving zou vallen?

Lijden louterend? Nee, lijden is lijden en Van der Staaij speelt voor God door op diens stoel te gaan zitten en te zeggen dat het op zijn manier moet. Fijn dat hij denkt dat God bestaat; laat hij er dan ook op vertrouwen dat zijn god de zondaars na hun dood wel aanpakt.

M. van Beukering, Groningen

Over de ruggen van artsen
Met zijn ingezonden brief in de Wall Street Journal wil de heer van der Staaij een discussie op gang brengen. Dat doet hij echter over de ruggen van mij en mijn vele collega-artsen, die worden weggezet als moordenaars. De kop boven het artikel is dan wel niet door de schrijver bedacht, het vat goed samen hoe het over zal komen in de oerconservatieve Verenigde Staten.

Als huisarts die regelmatig geconfronteerd wordt met de aangrijpende problematiek die euthanasie met zich meebrengt, voel ik mij aangesproken en beledigd. De beslissing om een euthanasie uit te voeren, wordt nooit over één nacht ijs genomen, er gaan vele gesprekken met de patiënt aan vooraf en soms een slapeloze nacht voor de dokter. Het is niet zomaar het afstrepen van het lijstje met criteria waar de patiënt zoal aan moet voldoen; als dokter moet je er 100 procent achter staan, ervan overtuigd zijn dat dit is wat de patiënt wil en dat zijn lijden niet op een andere manier verlicht kan worden.

Ik ervaar euthanasie als één van de zwaarste taken als arts, iemand doodmaken is niet waar ik al die jaren voor gestudeerd heb. Maar wat ik wel geleerd heb, is ernaar te streven het lijden van mijn patiënt te verlichten. Soms is euthanasie daarvoor de beste weg. Om de discussie rondom euthanasie en de wet 'voltooid leven' in verband te brengen met mensenrechtenschendingen, slaat mijns insziens volledig de plank mis en is beledigend voor de Nederlandse artsen. Zoals Pia Dijkstra ook zei, een fractievoorzitter van de Tweede Kamer onwaardig.

Esther Croiset, huisarts
Hazerswoude-Dorp


Scherp formuleren

Over 'De Uitpraters' waarin Jan Terlouw en Annabel Nanninga van gedachten wisselen, het volgende. Een paar keer worden de ongenuanceerde en grove uitspraken van Annabel betiteld als scherp geformuleerd.

Scherp formuleren is in mijn ogen iets heel anders. Namelijk met uitgebalanceerde woorden, genuanceerd doch trefzeker je gedachten verwoorden. Dat vraagt om inzicht en een grote taalvaardigheid. Een respectabele oude man uitmaken voor een gemakzuchtige en seniele bejaarde noem ik iemand uitschelden.

Scherp formuleren is een gave, schelden is domme gemakzucht.

Annelies van Dijk, Amsterdam

Feestend ten onder

Het artikel over de festivalisering van Nederland was me uit het hart gegrepen. Het zijn voornamelijk die zware bassen waar buurtbewoners grote hinder van ondervinden.

Zelf ben ik daarvoor uit de stad getrokken en aan de rand van een buitenwijk gaan wonen. Schuin tegenover mij bevond zich toen een tennishal. Eindelijk rust. Maar je bent nergens meer veilig. Er is nu een evenementencentrum van gemaakt met ja, weer die bassen. En dan inderdaad uitgenodigd worden als buur voor een dancefestijn.

Ik ga nog liever gewoon dood.

Het is als de sociale media. Zolang je daar niet voor rotte vis wordt uitgemaakt, zie je daar de godganse dag leuke, lachende, gezellige, feestvierende mensen. Nederland lijkt feestend ten onder te moeten gaan. 'Ik ben op een festival, dus ik besta', valt er verder te lezen in het artikel. Wat een geestelijke armoede.

M. van der Kroef, Leiden

Nederland is af

Het is volbracht. De jongste jongeren hebben de avonturen- en pretparken, de middelbare en oudere jongeren hebben de festivals in de stad en op het platteland en de oudste jongeren hebben de evenementen die de musea bieden. Nederland is af.

Jan Heemstra, Enschede

Schrijffout bestaat niet

De hond zou zijn sociale gedrag te danken hebben aan drie 'schrijffouten' in zijn dna?

In mijn optiek bestaat er niet zoiets als een schrijffout. Het is juist essentieel voor het leven dat er willekeurige mutaties plaatsvinden, die meestal niet levensvatbaar zijn, maar soms op een gunstige tijd en plaats wel.

Waarschijnlijk zijn er miljoenen jaren talloze volstrekt kansloze lieve wolven geboren. En dan ontstaan er toevallig de omstandigheden die gunstig zijn voor deze schatjes. Het gevolg is een bevolkingsexplosie van dieren die de mens gebruiken om kost en inwoning te verzorgen.

Fascinerend, toch?

Piet de Vries, Ede

Pils is pils

Pils is pils en de smaakverschillen zijn nihil. Goedkoop pils, duur pils het maakt niet uit, de smaak is hetzelfde.

Probeer zelf eens zes pilsen blind te proeven. Of laat pilsdeskundigen (studenten?) de proef op de som nemen. Blindproeven, dus geen leuke flesjes op tafel. U zult zien, men komt er niet uit en zelfs de favoriete bieren worden niet herkend. Pils is pils.

Wel leuk vertier voor de vrijdagmiddagborrel.

Luuk Weteling, Amstelveen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden