Column

'Ik zou deze jetlag voorgoed in mij gevangen willen houden'

Columnist Daniël Samkalden heeft de verkiezingen in de Verenigde Staten op de voet gevolgd. De jetlag is precies de correctie die zijn systeem nodig heeft en hij ziet alles opeens helder.

OPINIE - Daniël Samkalden
Obama op bezoek in Cambodja. Beeld afp
Obama op bezoek in Cambodja.Beeld afp

6 november. In de donkere, deftige bar van het Shorehamhotel had het ook 1970 kunnen zijn. We liepen ongedurig cirkeltjes rond Maarten van Rossem die met een glas wijn in zijn hand geduldig onze obligate vragen beantwoordde, terwijl we ons dol lieten draaien door de tv-schermen die aan iedere wand een andere zender toonden.

Toen tussen kwart over twaalf en half één in de verschillende hoeken op de verschillende zenders Barack Obama werd uitgeroepen tot winnaar van de verkiezingen, bleven de aanwezige Amerikanen vrij onaangedaan, maar vierden wij dat euforisch, als een Nederlandse zege. Ik had onze ingedutte seniorengroep steeds graag belachelijk gemaakt, maar toen men jassen aantrok om in taxi's naar het Witte Huis te gaan waar een feest was losgebarsten, was ik degene die zich te moe voelde om aan te haken.

'Dan missen we de toespraak,' zei mijn vader. Ik knikte dankbaar. Op onze kamer in onze kingsize bedden wachtten wij op het spreken van Obama. De afstandsbediening in mijn hand. CNN herhaalde de uitslagen. Ik herinner me dat ik wakker werd. Dat Obama aan het praten was. Dat mijn vader sliep. Dat dit toch het grote moment van onze reis was. Dat ik moeite had me te concentreren. Dat ik me afvroeg of ik mijn vader wakker moest maken. En vervolgens dat er een felle zonnestraal de kamer in viel.

Jetlag
Ik zou deze jetlag voorgoed in mij gevangen willen houden. Het is precies de correctie die mijn systeem nodig heeft. De overweldigende moeheid die zich rond negen uur 's avonds al aankondigt, als de wereld langzamer lijkt te gaan draaien en de willekeur zich trechtert tot een punt van onwrikbare rust. En dan de wakkerheid waarmee ik de ochtend in word gekatapulteerd. Mijn ogen die openspringen nog voor de wekker gaat. Zonder dat ik ze weer dicht laat vallen. Kraakhelder uitgeslapen, zoals ik dat al jaren vergeefs najaag. De avond, een punt. De ochtend, een hoofdletter. Ik zou mij in westelijke richting over de wereld moeten blijven bewegen. Het zou me een eenduidig, betrouwbaar en tevreden mens maken.

We zijn nog niet op de helft van onze NRC-verkiezingsreis als Obama is herkozen en het momentum zich oplost met het schoonvegen van de straten. Terwijl een Volkskrant-groep onder aanvoering van Femke Halsema meteen weer is vertrokken, blijven wij. We bezoeken nog musea. Landgoederen van oud-presidenten. We gaan nog varen met een boot. We gaan nog naar theater en het graf van Kennedy.

Obama is dan allang weer aan het werk. De Fiscal Cliff domineert nu het nieuws. Er is hier helemaal niets veranderd. Er is misschien een rechts onheil afgewend, maar de partijen houden het land nog altijd in dezelfde wurggreep. Een verscheurdheid die ons vreemd is. In onze groep hield slechts één man gegeneerd zijn hand in de lucht, op de vraag wie er Mitt Romney zou stemmen. Bijna het hele Nederlandse electoraat is onder te brengen bij de Democraten. Enkel een duister partijtje als de SGP nijgt programmatisch naar de Republikeinen.

Streeknieuws
Later, als we in Nederland zijn geland en het streeknieuws langzaam doorsijpelt, zal blijken dat ons nieuwe kabinet al bijna is afgeschreven; links en rechts zouden veel te ver uit elkaar liggen om samen te kunnen regeren. Het is een misverstand waar veel Kamerzetels mee gemoeid zijn, maar in werkelijkheid zijn de marges bij ons zo klein dat Rutte prima samen kan met Samsom. Weet ik dan. Zoals bij thuiskomst zoveel dingen mij vaak glashelder zijn. Hoe ik mijn huis moet inrichten.

Waarom ik gelukkig ben. Op welke manier ik het beste mijn administratie kan bijhouden. Maar al snel vertroebelt het overzicht. De achterwaartse jetlag zal de nachten weer rusteloos laten uitwaaieren en in de ochtenden zal een zware deken me in bed houden, terwijl de wekker blijft gaan. Ik zal me afvragen of zulke kansen met mijn vader zich nog voor zullen doen. Of ik het genoeg benut heb. Obama is dan alweer bezig met zijn reis door Azië waar het nog weer zes uur later is dan bij ons. Ik zou er mijn bed niet meer uitkomen.

Maar voorlopig lijkt de tijd nog eindeloos, in het ruime, statige Washington. Al ligt het hoogtepunt al achter ons, het kan me niet lang genoeg duren. En op de laatste dagen verandert de vroege Amerikaanse winter zomaar in een zwoele nazomer.

Daniël Samkalden is schrijver en columnist voor Volkskrant.nl

undefined

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden