'Ik zal nooit de ultieme tennisprof worden'

Het is een kwakkeljaar voor de beste tennisser van Nederland. Thiemo de Bakker over het afscheid van coach Huib Troost, de breuk met zijn vader en de valkuilen van een toptalent. 'Mijn vader? Ik loop zo langs hem heen.'

Een dag na de breuk met zijn coach Huib Troost vertelt Thiemo de Bakker met welk dilemma hij heeft geworsteld. De beste tennisser van Nederland won zelden sinds hij met zijn vroegere jeugdtrainer werd herenigd, kampte al maanden met fysiek ongemak en miste een harde hand. 'Ik dacht ook dat ik verder was, dat ik minder gepusht hoefde te worden. Maar ik merkte dat ik nog steeds iemand nodig heb die me stuurt.


'In dat opzicht vormen Huib en ik niet het ideale duo. Misschien was dit niet de beste periode om weer met hem te gaan werken, is Huib meer geschikt tegen het einde van mijn carrière. Ik wil nu verder. Ik moet groeien, mezelf ontwikkelen en daar heb ik hulp bij nodig. Op dit moment is Huib daar niet de beste persoon voor. Ik merk dat ik nu minder van hem aanneem.'


Troost was als een tweede vader voor je.

De Bakker, met een vleugje ironie: 'Mijn eerste toch? Huib heeft me na de scheiding van mijn ouders goed opgevangen. We hebben samen veel meegemaakt. Hij heeft me vanaf mijn tiende tot mijn achttiende begeleid. Dat maakte het ook zo moeilijk om afscheid van hem te nemen als coach, want vrienden zullen we altijd blijven. Ik had het hem gegund om samen toernooien te winnen. Huib had er ook vertrouwen in. Maar dat zag ik niet gebeuren.'


Heb je je echte vader niet gemist?

'Nee, ik heb er andere vaders voor teruggekregen. Huib, Rohan Goetzke, Raemon Sluiter. Mensen die me bleven steunen toen anderen riepen dat ik het nooit zou redden. Ook met hen heb ik het zelden gehad over de breuk met mijn vader. Ik heb het ergens diep weggestopt. Ik heb geen contact meer met hem. Mijn vader komt af en toe naar toernooien, maar ik heb hem nooit meer gesproken.'


Is het niet confronterend om hem dan te zien zitten?

'Het is wel apart. Ik loop zo langs hem heen, het raakt me niet meer. Als hij me wil zien spelen, is het zijn zaak. Ik kan het niet verbieden. Ik ben er neutraal onder, emotieloos. Ook mijn twee broers zien hem niet meer, al staan ze hier iets anders in dan ik. Er zijn meer dingen gebeurd tussen mijn vader en mij die ik voor me houd. Voorlopig zie ik geen enkele reden het contact te herstellen.'


Je moeder bleef achter met drie zonen.

'Het is zwaar voor haar geweest. Ik ben na de scheiding snel naar mijn coach Huib Troost gegaan. Daarna ging ik op mezelf wonen. Ik ben al vanaf mijn zestiende van huis. Het is geen keuze die ik iedereen kan aanbevelen. Ons leven stond op z'n kop. Vooral mijn jongste broer Kayo heeft geleden onder de scheiding. Gelukkig heeft mijn moeder later een nieuwe vriend gekregen. Hij heeft mijn broertje enorm geholpen.'


Je hebt zelfs op je moeder gestemd. Carlieke van Staalduinen wilde namens de VVD het Westland naar de provincie Zuid-Holland brengen.

'Ik heb totaal geen verstand van politiek. Ze heeft iets van 4500 voorkeursstemmen gekregen, 1000 te weinig om te worden gekozen. Maar ik vond het vet dat ze het heeft geprobeerd. Mooi dat mijn moeder die passie heeft.'


De diagnose van de tandarts in Miami paste feilloos in het kwakkeljaar van De Bakker. Hij moest met spoed zijn ontstoken verstandskiezen laten verwijderen. Was de beste tennisser van Nederland na de Davis Cup in Oekraïne dus voor één 'klotenpartij' in Indian Wells tegen Benjamin Becker en een gedwongen afmelding in Miami naar Amerika gereisd.


'Ik ben teruggegaan naar Nederland en heb die verstandskiezen onder narcose laten verwijderen. Injecties vind ik niks, al besefte ik dat ik door die narcose nog meer troep in mijn lichaam kreeg. Nu moet ik weer opnieuw beginnen en mezelf op de rit krijgen.'


De Bakker verklaart zijn fysieke problemen uit de roofbouw die hij eind vorig seizoen op zichzelf pleegde. 'Ik was moe, ik heb te lang doorgespeeld. Ik had last van mijn enkel en kreeg een blaar onder mijn voet. Daardoor ben ik niet fit aan het nieuwe seizoen begonnen. Ik merk dat ik nu alleen aan het inhalen ben. Het is een leerschool geweest.'


Noodgedwongen heeft De Bakker afgezegd voor het Masters-toernooi in Monte Carlo. De nummer 54 van de wereld hoopt zijn rentree te maken op het graveltoernooi van Barcelona, waar hij vorig jaar zijn internationale doorbraak beleefde door voor het eerst een speler uit de toptien (Tsonga) te verslaan.


In het jaar van de bevestiging wil het nog niet lukken. De Bakker won sinds de US Open in september 2010 pas drie partijen in de ATP Tour en een in de Davis Cup. 'Ik ga de komende maanden punten verliezen, dat heb ik al geaccepteerd. Ik zal dus zakken op de wereldranglijst. Maar ik kom zeker terug. Als ik fit ben en happy met mezelf kan ik de jongens onder de topvijf aan.'


Je denkt groot.

'Als je me nu zegt dat ik de komende acht jaar in de topvijftig sta, stop ik meteen. Daar doe ik het niet voor. Ik vind het lastig om mijn potentie aan te geven. De een zegt: hij wordt vijfde. De ander beweert dat plaats 10 of 20 het hoogst haalbare is voor mij. Maar die kant wil ik wel op.'


Tot Wimbledon laat De Bakker zich bijstaan door Raemon Sluiter, die voor zijn comeback in 2009 al tijdelijk werkte met de naar Haarlem verhuisde Hagenaar. De Bakker verbrak eerder de samenwerking met oud-prof John van Lottum en werd geregeld begeleid door Rohan Goetzke, technisch directeur van de KNLTB, captain Jan Siemerink en Mats Merkel van het talententeam van Adidas.


Ben je eigenlijk wel te coachen?

'Het is een zoektocht. Ik ben met twee coaches gestopt. Met de andere trainers heb ik parttime gewerkt, omdat ze niet fulltime beschikbaar waren. Ik weet nu wat ik van een coach verwacht. Ik moet worden aangepakt, maar dan wel op een manier die bij me past.


'Ik ben ook niet de gemakkelijkste. Ik moet respect hebben voor een coach, ik neem niet zomaar iets van iemand aan. En ik heb mijn fun nodig. Dat vind ik allemaal bij Goetzke, Merkel en Sluiter. Ik heb een band met ze en kijk tegen ze op.'


Een coach moet ook tegen je zeggen hoe laat en wat je moet eten, omdat je het nog steeds moeilijk vindt jezelf te verzorgen.

'Ik heb dat inderdaad af en toe nodig, zeker als het zoals nu minder met me gaat. In dat opzicht zal ik nooit de ultieme prof worden. Ik denk niet elk uur van de dag aan mijn lichaam. Op dat gebied kan ik wat steun gebruiken, want ik ben niet de meest gedisciplineerde tennisser. Ik dacht stappen te hebben gemaakt, maar het was niet genoeg.


'Toch verkijken mensen zich op me. Het is ook een beetje mijn persoonlijkheid. Vergeet niet dat ik als jochie van 18, 19 jaar alleen in Amsterdam woonde. Op de tennisbaan ging het me gemakkelijk af, ik kon vertrouwen op mijn talent. Het ging allemaal te simpel, daar lag mijn valkuil. Ik ging met vrienden op stap en sloeg erin door.


'Ik was een half jaar de weg kwijt. Mijn prioriteit lag niet bij het tennis. Misschien had ik een jaar eerder nummer 40 van de wereld kunnen zijn. Maar ik had die ervaringen ook nodig om te beseffen wat belangrijk voor me is. Talent vergooi je niet in een half jaar. En ik heb daarna keihard gewerkt om het beste uit mezelf te halen. Toen heb ik bewezen dat ik mentaal wel sterk kan zijn.'


Maar je leeft niet elke dag als een prof. Je zei eerder dat het koken van een maaltijd voelde als een berg beklimmen.

'Ik vind koken niet eens zo erg, het gaat vooral om gezond eten. Ik eet nog steeds bijna geen groente. Het is voor mij een mega struikelblok. Ik weet dat het beter is voor mijn lichaam, maar ik heb er zoveel moeite mee om die knop in mijn hoofd om te zetten. Je kunt me nu een bord spinazie voorzetten, maar ik krijg het niet naar binnen.


'Een coach kan me er ook niet toe dwingen. Er zit een blokkade van binnen die ik moet opruimen. Misschien moet ik beginnen met een theelepeltje groenten en het zo opbouwen. Ik weet namelijk dat ik daar mijn winst kan boeken.'


Je moet dagelijks een vaste structuur hebben.

'Ik heb een schema nodig. Ik moet weten waar ik aan toe ben. Kleine dingen als meteen douchen na een training zaten niet in mijn systeem. Het is geen luiheid, je moet me soms een duwtje geven.'


CV Thiemo de Bakker

1988


geboren op 19 september in Den Haag.


2006


wint juniorentoernooi van Wimbledon.


2007


krijgt wildcard voor Wimbledon.


2009


wint eerste Challengertitel in Tampere. Hij zegeviert vervolgens ook in de Challengers van Vigo, San Sebastian en Brasov.


2010


bereikte derde ronde van Roland Garros, Wimbledon en US Open. Wordt op 19 juli de nummer 40 op de wereldranglijst, zijn hoogste klassering tot nu toe.


2011


is nummer 54 van de wereld.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden