Column

Ik word overal zo moe van

'Ik moet een zwart overhemd hebben. En een frituurmandje', zei mijn zoontje. 'Oké', antwoordde ik van achter mijn toetsenbord, want dat helpt meestal wel even. Twee dagen later kwam hij opnieuw met dat overhemd en dat frituurmandje. 'Het is ontzettend belangrijk!'

Sylvia Witteman
null Beeld thinkstock
Beeld thinkstock

'Wat moet je met een zwart overhemd?', vroeg ik. Ik vind zwarte overhemden lelijk. 'Voor de musical!', riep hij. Ach ja, de groep 8-afscheidsmusical. Mijn kind speelt daarin een pedofiele kapelaan, wat weer eens wat anders is dan Kapitein Zandbank die aanspoelt op een eiland vol vals zingende kinderen.

Ik vroeg maar niet waar het frituurmandje voor was, want ik had een vermoeden: de musical handelt weliswaar zijdelings over pedofiele kapelaans, maar voornamelijk over de snode verleidingen van fastfood. Het is weer eens wat anders dan Huize Horendol, waar een troep vals zingende kinderen het spook komt wegjagen.

Een frituurmandje hád ik, zo goed als nieuw, want mijn frituurzucht bevredig ik buitenshuis. 'Hier, kijk eens!', zei ik. 'En ga maar een zwart overhemd kopen.' Zelf vind ik dingen kopen al jaren niet meer leuk, maar hij is er dol op. Dat heeft hij van mijn moeder.

Opgetogen ging hij de stad in, om uren later terug te komen met van alles, behalve een zwart overhemd. 'Ze hadden ze nergens', zei hij. 'Maar ik móét er een hebben. Uiterlijk morgen.'

Wat te doen? Voor online bestellen was het te laat. Het kakkineuze kinderwinkeltje om de hoek verkocht zwarte overhemdjes voor 120 euro, maar niet in zijn maat. Ik belde mijn zus. Zelfs díé wist geen raad.

Na enig tandenknarsen kreeg ik een ingeving. 'Ik verf er wel een zwart', zei ik. Als puber deed ik zowat niets anders dan mijn kleren zwart verven, dus dat was mij wel toevertrouwd. De drogist had textielverf in alle kleuren, behalve zwart. De volgende drogist ook. 'Wordt niet meer geleverd, mevrouw.' Mijn zoontje zette het op een jammeren. 'Maar ik móét morgen een zwart overhemd hebben!'

'Ga slapen', zei ik. 'Het komt goed.'

Maar dat was niet zo. 'Nu moet ik zonder zwart overhemd naar de generale repetitie!', krijste hij vanochtend bij de voordeur. 'Ik kom het je zo brengen', suste ik. Op mijn scherm stonden drie half afgeschreven stukken, met roodgloeiende deadlines.

Terwijl ik mijn sleutels pakte voor een lange, ongetwijfeld vruchteloze speurtocht door de stad naar een zwart overhemdje, maat 158, zag ik op tafel het 'ontzettend belangrijke' frituurmandje liggen. Hij had het vergeten.

Ik word overal zo moe van. Zo. Verschrikkelijk. Moe.

s.witteman@volkskrant.nl

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden