Ik word kaal

Deel 3 van een literaire real life soap.

Daniël Samkalden

Lees deel 1

Lees deel 2

In een restaurant in het centrum van Amsterdam staat Daniël aan het hoofd van een tafel. In zijn linkerhand een linnen servet, zijn rechterhand rust op het witte kleed. De borden zijn klaar om afgehaald te worden. ‘Schat, je hebt mooi gesproken. Laten we nu een toetje uitzoeken’, zegt een kleine kale man aan het andere eind van de tafel.

‘Nee pap. Nee, nee, nee. Ik ben nog niet klaar. Mijn feestje, weet je nog?’ Daniël neemt een grote slok rode wijn. ‘Waar was ik? Oh ja, dat ik een missie heb...’ De kleine kale man kijkt verontschuldigend om zich heen. De stem van Daniël klinkt door het hele restaurant. ‘Bijna 30. En het was toch leuk geweest als er een meisje naast me had gezeten nu. Toch? Hier, zo naast me op een stoel. Een meisje waar ik van hield. Het was ook leuk geweest als ik wist hoe ik moest leven. Dat was leuk geweest op mijn 29ste verjaardag. Maar dat is niet zo. We moeten realistisch blijven. Ook op verjaardagen.’ Een magere jongen in een zwart overhemd haalt de borden af. ‘Nog zo’n fles graag.’ Daniël geeft de jongen een lege fles mee.

‘Ik word kaal, mijn zaad verslapt en ik vier mijn verjaardag goddomme nog steeds met mijn ouders, mijn zussen en een trouwe vriend. Ik hou een speech en mijn vader geneert zich voor me. Zo staan de zaken. Nou, dat was vroeger wel anders. Vroeger vonden jullie alles prachtig wat ik deed. Alles was even bijzonder. Zo is het toch? Nu heb ik schulden bij jullie allemaal. Ik ben allang wonderkind af. Helemaal sinds hij in de familie is.’

Daniël wijst naar de lange gladkaalgeschoren man die de hand van zijn zus vasthoudt. ‘Daar zit de nieuwe trots van de familie. De schrijver die bijna alle prijzen gewonnen heeft. Oh nee, dat is een zinsconstructiefout, de schrijver die alle prijzen bijna gewonnen heeft, bedoel ik.’ Daniël slaat met zijn vuist op de tafel en lacht hard. Hij drinkt zijn glas leeg.

‘Ik ben niet dronken. Tenminste... ik zeg dit niet omdat ik dronken ben. Het is serieus. Ik heb een missie.’ In de hoek staat de magere jongen klaar om de desserts op te nemen. ‘Wij bestellen de toetjes als ik uitgesproken ben. Misschien kun je eerst de fles wijn brengen die ik besteld heb.’ De jongen knikt en verdwijnt in de keuken.

‘Schat, je kan op die manier de mensen hier niet aanspreken’, zegt de kleine kale man. ‘Jawel hoor, ik zweer je dat hij terugkomt met een fles wijn... Waar was ik?’ Aan tafel wordt het onrustig. ‘Oh ja, mijn missie. Hallo...? Luister naar het feestvarken, verdomme. Één jaar heb ik nog. Dat is gewoon zo. Na je 30ste is de rek eruit. Ben je niet meer talentvol, maar mislukt, niet meer onhandig, maar een lul. Na je 30ste ben je niet meer geloofwaardig als je zegt dat je gaat veranderen. Dus over een jaar moet het op orde zijn. Mijn vermogen om lief te hebben. Mijn hele visie op de maatschappij.’

Daniël klimt op zijn stoel. ‘Doe dat niet!’ roept de kleine kale man. ‘Het is sinds ie die literaire real life soap heeft. Hij heeft grootheidswaanzin’, fluistert zijn zus. Daniël heft zijn lege glas. ‘Bedankt! Vanaf nu ga ik zelf uitzoeken hoe ik moet leven. Dat is mijn missie! Mijn missie van wederopbouw. Ik neem van niets of niemand meer iets aan. Dus ook niet van jullie, horen jullie me? Mijn jeugd komt vanavond teneinde. We begraven ‘m. Vaarwel, mensen. Bedankt en vaarwel! Dat is alles wat ik wou zeggen.’ Daniël gaat weer zitten. ‘Ik wou graag een kaasplateau.’ Er valt een lange stilte. De magere jongen schenkt Daniël een slok wijn in een nieuw glas en toont hem het etiket. Daniël ziet bleek, hij pakt zijn servet en hangt deze over zijn hoofd. Een tijdje blijft hij roerloos zitten. Dan braakt hij over het witte tafelkleed.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden