'Ik word je bruid of ik ben getuige op je bruiloft'

Een man en een minnaar, dacht Eline (46), dat moet toch samen kunnen gaan?

'Wauw, dit is geweldig, zei mijn geheime geliefde, wat wij hebben, maakte ik nog nooit eerder mee. En ik dacht, jaha, dat klopt, maar hoe geef ik deze liefde vorm zonder mijn hele leven overhoop te gooien en mijn gezin op te breken? Het begon niet als liefde, maar als een nieuwe vriendschap. Hij was een soort mentor voor me, iemand die hetzelfde vak uitoefende en mij adviseerde tijdens een moeilijke periode op mijn werk. Een geweldige man, vond ik toen ik hem voor het eerst ontmoette, maar gelukkig was hij met zijn dikkige buik en zijn geaffecteerde stem absoluut niet aantrekkelijk. Ik was totaal niet op mijn hoede voor verliefdheid, maar tegen de tijd dat we elkaar de hele dag berichten stuurden over van alles - politiek, verkiezingen, kinderen, maar ook dingen als: ik heb vandaag de kerstboom weggegooid - was het te laat en konden die buik en die stem me al niks meer schelen.

Binnen een maand werd hij de man die ik als eerste goedemorgen wenste en als laatste goedenacht. Als ik 's ochtends met de trein aankwam in de stad waar ik werkte, stond hij al te wachten. Hij liep met me mee en onderweg dronken we een kop koffie en bespraken de kwesties die ik die dag op mijn werk kon verwachten. Als ik hem gesproken had, kon ik alles aan. Het zoenen kwam pas later, en niet in de eerste plaats. Op de een of andere manier paste hij zoals het toen ging heel makkelijk in mijn dagelijkse routine. Ik wilde hem niet ontmoeten in een hotelkamer, dat vond ik ordinair, en stel je voor dat mijn man erachter zou komen. Dat verdiende hij niet, ons huwelijk was zo slecht nog niet, alleen een beetje sleets.

Nog steeds vraag ik me af waar het fout is gegaan, hoe en wanneer ik mezelf voor de gek heb gehouden. Ik werd steeds verliefder en hij ook, maar daarnaast werd hij ook steeds ongeduldiger, en voelde ik hoe ik langzaam werd uitgehold. Mijn leven thuis was een schaduw vergeleken bij het leven dat zich afspeelde in mijn mobiel. Alles wat ooit leuk was, werd grauw. Mijn kinderen zeiden: mam, je luistert nooit, en mijn man vond ik nog minder interessant dan daarvoor.

Ik zonk langzaam weg in uitersten: groot verdriet en enorm geluk, en de momenten ertussen verdoofde ik met verlangen. Nee, mijn verliefdheid bracht me uiteindelijk niet de ultieme zelfverwezenlijking die ik ervan verwachtte. Ik weet nog dat ik groothartig tegen hem zei: 'Geen idee wat de toekomst ons brengt, of ik word je bruid of ik ben de getuige op je bruiloft.' Geen moment heb ik gedacht echt weg te gaan bij mijn man. Tegen mijn vriend zei ik dat hij eerst maar eens op zichzelf moest gaan wonen, dan konden we van daaruit wel verder zien, en zou ik de balans van mijn eigen huwelijk opmaken. We hadden geen haast, dacht ik. Nog steeds hoopte ik dat beide relaties naast elkaar konden bestaan.

Grote woorden als eeuwige liefde hield ik mezelf voor, betekenen niks als je er kleinzielige interpretaties aan geeft. Waarom zouden we niet allebei getrouwd kunnen blijven en intussen samen zoenen, lopen, appen. Maar na anderhalf jaar begon hij afstand te nemen. Het duurde hem allemaal te lang voor ik een besluit nam. Even daarvoor waren we nog samen naar een congres geweest: een coming out, voor het eerst voelde het of we een echt stel waren. Maar ineens stond hij er niet meer als 's ochtends mijn trein aankwam.

Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Eline gefingeerd. Ook geïnterviewd worden over liefde en lust? Mail een korte toelichting naar

Toen merkte ik hoezeer ik me afhankelijk had gemaakt en me had vergist. Naarmate hij afstandelijker werd, werd ik ongelukkiger en zo verdrietig dat ik alleen nog maar kon huilen. En op een dag, toen ik hem wanhopig belde, kwam hij naar me toe, liefdevol, maar met een bepaalde reserve. Hij zei: ik ga weg bij mijn vrouw. Dan raak ik je kwijt, zei ik. Ja, zei hij, ik heb een verhouding met een oude vriendin. Dit was absurd, ik kon hem niet geloven. Hij die mij altijd wilde overtuigen van het unieke van onze verhouding, had nu ineens een ander? Later die avond ging ik los op de app. Ik schold, beledigde hem. Hij schrok, maakte het uit met haar, zei dat hij met mij wilde zijn voor altijd, maar het gif had zijn werk al gedaan. Alle schoonheid en zuiverheid werden verdreven door wantrouwen en verdriet. Hij vertrok naar een eigen huis, kreeg opnieuw iets met haar, ook al was het intensieve appen tussen ons ook weer begonnen, en God, wat was ik jaloers. Ik bleek uiteindelijk niet in staat tot de generositeit waar echt grote liefde mijns inziens om vraagt.

Inmiddels is het een jaar verder. Het leven met hem naast mijn gezin bestaat niet meer. Twee jaar lang zat hij dag en nacht in mijn hoofd, maar nu het contact is verbroken, word ik wakker uit een zware bedwelming. Ik kijk naar mijn man en denk: zo slecht hebben we het niet. Ik heb weer aandacht voor mijn kinderen. Niet dat mijn huwelijk nu ineens perfect is, maar het krijgt weer een kans. Rust na twee zwarte jaren.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden