'Ik wilde mijn been er het liefst afschroeven'

Met zijn dikke luchtbanden is het de terreinwagen onder de steps. Martine Zeijlstra stapt op de kickbike. En zoeft, bij gebrek aan Alpen, van een oude vuilstortplaats af....

Vanuit de verte lijken de heuvels van de voormalige vuilstortplaats in Spaarnwoude flauwe hellinkjes, met een keurig bladerpad dat naar boven voert. Totdat je dichterbij komt: blubber tussen de bladeren. En wat zijn die flauwe heuvels steil. Je neemt een lange aanloop en stapt op de kickbike, de terreinwagen onder de steps. De banden snellen de berg op. Nog een extra trap naar achteren en de kickbike schiet vooruit. Na vijf meter slipt de achterband weg. 'Je kunt maar beter afstappen', waarschuwt Lonneke Craemers. 'Dat haal je nooit op die step. Veel te steil.' Je knijpt in de remmen om niet naar beneden te glibberdeglibberen: 21 kilo grof geel gekleurd staal met dikke luchtbanden en twee knijpremmen laat zich niet zomaar naar boven duwen.

'Je ziet van die mooie promotiefilmpjes uit Zwitserland en Oostenrijk waar de sport vandaan komt, en ze keihard de berg afsteppen met die dingen', zegt Joeri Rooij. 'Hartstikke mooi natuurlijk. Maar daar gaan ze met het liftje naar boven, en die hebben wij hier in Nederland niet.' Dus sleur, duw en trek je de step naar boven. 'Dat valt tegen h zegt Lonneke als ze uiteindelijk boven op de berg is aangekomen. Haar broek zit onder de modderspetters. 'De eerste keer denk je dat het heel gemakkelijk is. Niet dus.'

Zij en Joeri hebben een paar maanden geleden de step uit de Alpen ontdekt. Maar aangezien er in dit polderland niet al te veel heuvels te vinden zijn, rijden ze voornamelijk tochten door ruig grasland en modder, met een enkele steile heuvel. Waar we na veel geblubber eindelijk op staan.

'Kunnen we weer?', vraagt Joeri. Hij snort de veters van zijn bergschoenen nog eens extra goed vast. Geen vraag, want hij scheert alweer weg. Naar beneden.

En dan begrijp je dat Alpenvolkje, en Lonneke en Joeri. Met een noodvaart zoeven de kickbikes naar beneden, door bladeren, rakelings langs takken. Sneller en sneller. De opspattende modder tikt tegen onze benen. 'Remmen, heel hard remmen!' roept Joeri voor ons. 'Deze bocht is heel scherp, anders ga je rechtdoor de berg af.' Knijpen in de remmen, eerst rechts, dan ook links, zo hard mogelijk. Bomen komen dichterbij, de afgrond ook. De step slipt weg in de modder, maar stopt keurig op het pad, nog in de scherpe bocht. Nu danken we de 21 kilo voor alle stabiliteit, op opa's step was dit nooit goed gegaan.

Lonneke en Joeri steppen verder door het gras. Been buiten boord, trap, weer een stoot vooruit, daarin verschilt dit bakbeest niet van andere steps. 'Als je naar achteren hangt, sta je stabieler als je afdaalt', zegt Lonneke. 'Als je te ver vooraan op de step staat, kieper je naar voren als je remt.'

De tocht gaat verder langs een sloot. Joeri stopt. Hij wil naar de overkant via een gammele loopplank. Voorzichtig rijd je de kickbike naar de slootkant. Kroos, kikkerdril. Vast heel koud als je erin ploempt. 'Gewoon rustig blijven, het gaat goed', sust Lonneke. En inderdaad, met zulke brede banden en genoeg vaart ga je strak de plank over, zonder wiebelen. Joeri scheert alweer weg door het gras. Twee keer zo hard. Hoe kan dat toch? Hij schiet voorbij, terwijl hij veel minder vaak naar achteren trapt. De kickbike kruipt voort. 'Als je naar achteren hangt en je trapt dan naar achteren kun je de step veel meer vaart meegeven.Dan schop je de kickbike als het ware naar voren', legt Lonneke uit. 'Voel je het ritme?'

De gouden tip: 'Zorg ervoor dat je afwisselt met welk been je stept. Dat deed ik de eerste keer niet', zegt Joeri met verkrampt gezicht. 'De volgende dag had ik zo'n spierpijn, ik heb er de hele week last van gehad. Ik wilde mijn been er het liefst afschroeven.'

Een groot verschil met vroeger; je kunt kickbiken in het pikkedonker. 'Je kunt er lichten op zetten,' zegt Lonneke. En: je schoenzolen worden gespaard. Op de kickbike zitten knijpremmen. Links en rechts, voor het voor-en achterwiel. Reuzehandig als je naar beneden dendert, rechts een kneepje, links een beetje bijknijpen, en je staat stil. Alleen met je voeten lukt het nooit de vaart van de kickbike af te remmen bij de afdaling.

'Als je het een beetje door begint te krijgen, kun je steeds harder gaan. Je blijft toch wel stabiel op de weg,' zegt Joeri. 'Hoe gekker hoe beter. Die afdalingen, daar doe ik het voor.'

En ach, met die heuvels opklauteren heeft hij ook niet zoveel moeite. 'Soms komen hier stoere, jonge jongens die denken dat dit heel gemakkelijk is. Na twee uur zijn ze zo moe dat ze bijna huilend naar huis gaan.'

Hij zit rustig in het gras bij zijn busje. Over een kwartier gaat hij weer twee uur op pad met een aantal kickbikers. Zijn uitdaging: 'Over een paar weken ga ik met de kickbike een aantal weken een tocht maken op IJsland. Dan wordt het eindelijk bikkelen.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden