'Ik wilde hem, maar niet zijn wereld'

Na drie jaar kon Therèse (21) eindelijk bij de militair zijn op wie ze op haar 15de verliefd was geworden.

Corine Koole
null Beeld Getty Images
Beeld Getty Images

'Ik leerde hem kennen op mijn 15de, ik was gymnasiaste en hij een militair die uitgezonden werd naar Afghanistan. Hij was anders dan de jongens in mijn klas. Hij was een man, ook al was hij maar een paar jaar ouder dan ik. Hij wist wat het nemen van risico's inhield, hij had keuzes gemaakt in zijn leven en daarom bewonderde ik hem. We bewogen ons in andere werelden, maar dat nam niet weg dat ik ontzettend verliefd op hem werd. In zijn ogen glommen alle kleuren van de wereld. Hij speelde hard to get, er waren wel meer meiden die hem leuk vonden. Ook hadden we een paar keer gezoend, stuurde hij mails uit Afghanistan en vertelde hij me dat-ie daar een foto van mij had opgehangen, het zou nog tot mijn 18de duren voor we echt iets kregen. In de tussenliggende jaren deed ik erg mijn best om noch aan hem, noch aan mijzelf toe te geven hoe ernstig ik van hem hield. Ik probeerde mezelf wijs te maken dat het nooit iets zou kunnen worden tussen ons, maar het gevoel werd alleen maar sterker. Nooit eerder had ik zo naar iemand verlangd, niet alleen fysiek maar ook met mijn geest, mijn wil, alles. Soms kon ik ineens huilen wanneer mij iets te binnen schoot dat aan hem deed denken. Met hysterie had dat niets te maken, eerder met de verbazing dat er kennelijk iemand op de wereld, en zelfs in mijn dorp rondliep die in staat was mij zo'n onbekend vredig gevoel van buitengewone rust te bezorgen.

Toen hij terug was uit Afghanistan en ik eindexamen had gedaan, stuurde ik hem een berichtje. We waren elkaar in dat jaar uit het oog verloren en allebei hadden we contact met anderen. Hij reageerde enthousiast en nodigde me uit in zijn appartement. Op dat moment gebeurde er iets wat ik wel en niet verwacht had. Drie jaar lang was ik, zonder het te benoemen, ervan overtuigd dat hij mijn man was. Een onbestemd maar kraakhelder besef dat wij voor elkaar bestemd waren. En toen ik dat appartement binnenkwam en opnieuw werd overspoeld door dat sterke en verwarrende gevoel, werd ik er bijna bang van. Natuurlijk was ik me ervan bewust dat onze werelden in geen enkel opzicht overlapten. Om niet te hoeven nadenken omringde hij zich met mannen en vrouwen die laag waren opgeleid en geen vragen stelden. Ik was de gymnasiaste die zich daardoor uitgedaagd voelde, ik waande mij de enige die wist wat hem echt bewoog: de vader die op zijn 18de zomaar uit zijn leven was vertrokken. Zijn keuze naar Afghanistan te gaan was moedig, maar ook een vlucht, net als de keuze voor het soort vrienden een vlucht was. De verdwenen vader had een wissel getrokken op zijn zelfvertrouwen. Ik wilde hem helpen. Ik was nieuwsgierig naar hem, hij vertegenwoordigde iets wat mijn diepe liefde opwekte. Ik raakte in de war, die keer dat ik hem opzocht in die flat, want ik zag ook spullen liggen van zijn vriendinnetje en dat maakte me huiverig.

Eigen wereldje

Drie jaar lang had ik mijn verlangen onderdrukt, maar nu liet hij voor het eerst blijken dat hij ook echt naar mij verlangde en daar niet langer een spel van maakte. Ik wilde hem wel, maar niet zijn wereld. Hij paste daar zelf ook niet, vond ik. Het werd tijd dat-ie zijn leven naar zijn hand zette. Ik zag diepten die anderen niet zagen. Ik zag zijn gevoeligheid. Ik wilde graag dat meisje zijn waarop hij verliefd werd en met wie hij een liefdevolle relatie zou hebben. Dat is gelukt, want die dag in die flat koos hij voor mij en maakte hij het uit met zijn meisje. Al na een paar maanden woonden we samen. Ik ging studeren, hij werkte en dat eerste jaar was een droom. We maakten tripjes naar Parijs, naar Antwerpen, en aten ijsjes op het strand. Toen begon er iets te wringen. Ik durfde bijna niet met andere mannen te praten omdat ik bang was dat hij zich bedreigd zou voelen. Aansluiting met mijn vrienden had hij niet, het was altijd wij samen in die flat. We leefden in ons eigen wereldje. Maar ik was 18, 19 jaar oud, tijd voor mij om de ramen open te zetten in plaats van dicht te doen. Ik wilde studeren in Rome en ik hoefde niet per se dronken te worden met mijn medestudenten, maar zo'n serieus getrouwd leven als wij leidden, werd me, hoeveel ik ook van hem hield, te verstikkend. Hij voelde dat en zei wel eens dat hij bang was dat-ie op een dag een briefje zou vinden dat ik weg was. En ik snapte wat hij bedoelde, want ik was bezig mijn eigen leven op een zijspoor te zetten.

Na een oudejaarsavond die ik met vriendinnen had doorgebracht en waar ik de onbezorgdheid voelde van doen waar ik zin in had, wist ik dat ik me dan misschien niet vergist had in mijn liefde maar wel in mijn keuze voor dit leven. Mijn nieuwsgierigheid naar het onbekende die mij op mijn 15de naar hem toe had gedreven, maakte dat ik me nu meer en meer van hem afkeerde. Kort geleden hebben we na zes jaar afscheid genomen. Afgelopen weekend heb ik mijn laatste spullen opgehaald. Deze zomer vertrek ik voor een paar maanden naar Rome. Ik word in beslag genomen door opluchting, verwarring en bovenal door het voornemen vanaf nu zelf mijn geluk te sturen.'

Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Therèse gefingeerd. Ook geïnterviewd worden over liefde en lust? Mail een korte toelichting naar lust@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden