'Ik wilde eindelijk wat vriendelijker en intelligenter klinken'

Al sinds 2005 is Bloc Party een van de grootste indiebands, niet in de laatste plaats dankzij de charme van Kele Okereke, zoon van Nigeriaanse immigranten, gay, uitgesproken en naar blijkt liefhebber van Queen en Jägermeister.

Kele Okereke. Beeld Els Zweerink

'Sorry, volgens mij ben ik weer wat aan het bazelen.' Kele Okereke (34) verontschuldigt zich voor een tweede keer, terwijl het interview nog maar net is begonnen. De zanger van Bloc Party rekt zich na vijf minutenuit in zijn stoel, een tikkie theatraal, met twee armen in de lucht: 'Aaaaah. Ik heb echt een paar heftige dagen achter de rug.'

Na het concert in Tokio, twee dagen terug, waar 'een hele hoop mis was met het geluid', moest hij direct het vliegtuig naar Londen in. Met een ernstige blik: 'Mijn vriend werd behoorlijk gek. Onze bulldog heeft vier puppy's gekregen die constante zorg nodig hebben.'

Dan tovert hij een grote glimlach tevoorschijn. 'Kind of a weird experience.'

Hij is dus een dag later in Amsterdam aangekomen ('de puppy's maken het weer goed'), waar hij met de band aan een Europese tour begint.

Met het enorme succes van debuutplaat Silent Alarm, alweer elf jaar geleden, nestelde Bloc Party zich in een klap tussen andere grote Britse (indie)rockbands als Franz Ferdinand, Editors en Arctic Monkeys.

Wat Bloc Party onderscheidde: een eclectische mix van punkrock, elektro en house. Met het natuurlijke charisma van Okereke groeide de band door de jaren heen uit tot een geliefde liveact.

In het Amsterdamse American Hotel is Okereke een schim van de man die op het podium die orkaanachtige energie uitstraalt. Ondanks een jetlag en opgebouwd slaaptekort, maakt hij zich over het aanstaande concert in Paradiso weinig zorgen. 'Nee, ik ben een professional. Het is ook niet moeilijk: je hoeft je maar op te laden voor anderhalf tot twee uur. Het is een mooi vak, hè.'

CV

1981- Geboren in Liverpool

1999 - Start met gitarist Russell Lissack een band (later Bloc Party)

2003 - Eerste single She’s Hearing Little Voices

2005 - Debuutalbum Silent Alarm

2005 - Winnaar NME-award beste album

2007 - Album A Weekend in the City

2008 - Album Intimacy2010 Eerste solo-album The Boxer

2012 - Album Four2014 Tweede solo-album Trick

29 januari 2016 - Album Hymns

Na Silent Alarm volgden nog twee redelijk succesvolle albums. Vervolgens nam de band een lange pauze en begon Okereke in de tussentijd soloprojecten, onder meer als dj.

Binnen Bloc Party rommelde het al geruime tijd ('We zijn eigenlijk nooit goede vrienden geweest'). Na de geflopte plaat Four (2012) leek het einde in zicht: eerst verliet drummer Matt Tong de band. Begin vorig jaar volgde bassist Gordon Moakes, na een ruzie met Okereke op het podium tijdens het Reading Festival.

Met twee nieuwe bandleden - gitarist en jeugdvriend Russell Lissack bleef - verschijnt dan toch een vijfde album, Hymns. Wie de plaat beluistert, zal tot de conclusie komen dat Bloc Party niet meer klinkt als Bloc Party. Serener. Een stuk minder explosief. 'Ik denk dat het komt doordat ik volwassener ben geworden', zegt Okereke. 'Ik wilde dat we eindelijk eens wat vriendelijker, misschien wel intelligenter zouden klinken. Wat hardcore fans ervan gaan vinden? Daar houd ik me eigenlijk niet zo mee bezig.'

Door zijn fascinatie voor religieuze muziek koos hij de titel Hymns. 'Mijn eerste muzikale ervaringen waren in de kerk. Ik ben niet streng christelijk, zoals mijn ouders. Integendeel, ik geloof niet in een God. Maar ik zoek wel naar mijn spirituele zelf.'

Beeld Els Zweerink

Nog verrassender dan zijn wat lethargische houding van vandaag: Okereke is in niets die gereserveerde man met het korte lontje, zoals hij vaak in Engelse media wordt omschreven. De zanger, gestoken in een zwarte joggingbroek en rood vest, geeft zorgvuldig antwoord, vraagt meerdere keren of hij duidelijk genoeg is en loopt soms vast op zijn eigen gestotter, wat hem eerder kwetsbaar maakt.

Of Okereke toch niet een beetje een hekel heeft aan persoonlijke vragen? Voor het eerst in het gesprek wordt hij fel: 'Ik denk dat je niet moet geloven wat je over me leest. Het punt is dat ik een groot probleem heb met veel Engelse journalisten, die bijna zonder uitzondering op zoek zijn naar gossip news. Dat vind ik frustrerend.'

'Neem bijvoorbeeld een kwaliteitskrant als The Guardian. Heb je toevallig hun laatste grote stuk over me gelezen? Alinea's lang ging het over de ruzie die ik ooit had met Liam Gallagher van Oasis. Dat is ácht jaar geleden. Wat maakt het uit? Wat heeft dat ook met ons nieuwe album te maken?

'In landen als Duitsland, Frankrijk, België of Nederland lijken journalisten veel geïnteresseerder. Ze zoeken meer naar diepgang.' Okereke neemt een slok van zijn muntthee en lacht. 'Dus kom maar op met die persoonlijke vragen.'

1. Muzikant: Björk

'Mijn liefde voor Björk begon toen ik een jaar of 12 was. Ik weet nog goed dat ze haar album Debut uitbracht in 1993. Ik zag op televisie de zwart-witclip van Big Time Sensuality, waarin ze op een truck staat en door New York rijdt. Ik dacht: wie is deze vrouw?

'In eerste instantie raakte ik verliefd op haar stem, terwijl ik de arrangementen en harmonieën nog niet begreep. Later ging ik meer de diepte in en besefte ik dat ze vooral ook een begaafd muzikante is.

'Ze heeft echt een ongeëvenaarde spirituele sound. Dat komt misschien nog wel het best tot uiting op haar nieuwe album Vulnicura.

'Ik heb haar twee keer ontmoet. Hoewel ik een enorme fan ben, wilde ik het er niet te dik bovenop leggen. I played it cool. Ze hoort het vast te vaak. We stonden ooit allebei op het Sziget Festival in Boedapest toen ik haar backstage met de band hoorde repeteren. Ik herkende die hoorn uit de intro van Anchorsong en werd behoorlijk emotioneel. Dat doet haar muziek dus met me.'

(Tekst gaat verder onder foto).

Beeld Youtube

2. Album: Mogwai - Young Team

'Op school luisterden weinig kinderen naar alternatieve muziek. Het was in de wijk waar ik woonde, Essex, zelfs gevaarlijk om ervoor uit te komen. Je werd erom in elkaar geslagen. Maar toen ik een jaar of 15 was, belandde ik op een huisfeestje, waar een vriend Young Team van Mogwai zo hard aanzette dat je elkaar niet meer kon verstaan. De muziek nam de ruimte over en iedereen luisterde. Bijna een religieuze ervaring.

'Hoewel ik elke week een ander favoriet album heb, blijft Young Team voor altijd mijn echte favoriet.

'Het was een keerpunt in mijn muzikale ontwikkeling. Ik luisterde destijds veel naar Britpop, maar toen ik Mogwai hoorde, vond ik Blur en Oasis ineens vrij eendimensionaal en lineair.

'Op Young Team staan instrumentale pareltjes. Mood pieces. Je kunt erin verdrinken. Sfeer en context zijn voor mij minstens zo belangrijk als tekst of zang.'

3. Band: Queen

'Iedereen kent Queen en iedereen houdt op een bepaalde manier van ze, hoewel het in mijn jonge jaren not done was om naar Queen te luisteren. Eigenlijk zijn ze nog steeds unfashionable, op hun eigen manier.

'Bij mij sloeg het echt in toen we ons album Weekend in the City opnamen en we veel naar de elpee A Night at the Opera luisterden.

'Onwaarschijnlijk hoe technisch begaafd die muzikanten zijn. Het viel me toen pas op hoe ze alle vier hun eigen signature sound hebben. Die uitgewerkte arrangementen, waar Queen om bekendstaat, worden nooit meer door een andere rockband geëvenaard.

'Ik ben altijd gefascineerd door de dynamiek van een band en het grappige is: bij Queen zou het eigenlijk ook weer níét moeten werken. Ze zijn veel te verschillend. Leg gitarist Brian May, vooral een technische muzikant, naast de meer zakelijke John Deacon, de bassist, en bedenk daar dan de grappige, flamboyante Freddie Mercury bij. Hoe kan dat goed samengaan? Het heeft op een magische manier gewerkt. En ik zou je niet kunnen uitleggen waarom.

Beeld George Wilkes Archive / Getty

4. Boek: Half a Yellow Sun van Chimamanda Ngozi Adichie

'Nadat ik Half a Yellow Sun uit had, barstte ik in tranen uit. Dat was me nooit eerder overkomen na het lezen van een boek. Zó goed en realistisch beschreven. Het gaat over een Nigeriaanse familie die verstrikt raakt in de burgeroorlog in de jaren zestig en zeventig. Voor mij, als Nigeriaanse immigrant van de tweede generatie, was dat enorm confronterend. Het werd me toen duidelijk wat mijn ouders, die eind jaren zeventig naar Europa zijn gekomen, hebben meegemaakt.

'Sindsdien ben ik ook Adichies andere boeken gaan lezen, zoals Purple Hibiscus, en heb ik me meer verdiept in het kolonialisme en post-kolonialisme. Het hoort bij mijn identiteit als Afrikaan, vind ik nu.'

5. Restaurant: Clapham Tandoori

'Als ik thuis kom van een tournee ga ik altijd naar hetzelfde Indiase restaurant, vlak bij mijn woning in Clapham, Zuid-Londen. Ik bestel dan de Lamb Rogan, stukjes lam met gemarineerde saus.

'Het is een vrij klein en simpel restaurant, zeker niet fancy, maar het is bijzonder sfeervol. Op de achtergrond staan non-stop Bollywood-films aan. Sindsdien ben ik steeds meer geïnteresseerd geraakt in de choreografie en soundtracks van Bollywood-films.

'Vroeger at ik thuis bijna elke dag spicy, maar ik heb me daar op een bepaald moment tegen afgezet en ging zelfs traditionele Britse gerechten eten. Nu eet ik toch vooral weer curry's, hoewel ze niet al te pittig mogen zijn.

'Toen ik nog in New York woonde, kookte ik een paar jaar helemaal niet. Terug in Londen maakt mijn partner vaak het eten. Maar ik heb nog steeds mijn eigen specialiteiten: spaghetti bolognese en Thai rib curry.'

6. Stad: Sydney

'Ik ben een kind van de zon. Het liefst loop ik buiten in mijn korte broek en slippers. Van het winterweer in Londen word ik toch weer vrij treurig. Sydney is perfect: het is een metropool, heeft prachtige baaien en een zee, het weer is goed en de mensen zijn open. Voor mij is het altijd een hoogtepunt om naar Australië te vliegen en een reeks concerten te doen.

'We touren veel door Europa en dan bekruipt me altijd het gevoel dat ik maar een paar uurtjes van Londen af zit. Sydney is wat dat betreft mijn fijnste bestemming.

'In Europa zou ik kiezen voor Berlijn. Of misschien wel Amsterdam. Wat een heerlijke stad is dit. Die gevaarlijke balans tussen fietsers, trams en mensen die stoned op straat rondlopen. Het heeft iets surrealistisch.'

Beeld Marco Pighin / HH

7. Film: Presque Rien van Sébastien Lifshitz

'Over homoliefde heb je natuurlijk fijne films als Brokeback Mountain en The Weekend, maar toen ik Presque Rien voor het eerst zag, werd ik volkomen weggeblazen. Ik vond het een hartverscheurend liefdesverhaal tussen twee jonge twintigers en kon me er door mijn eigen ervaringen in die tijd iets bij voorstellen.

'De film stemt me melancholiek, ook vanwege de bijzondere seaside feel. Dat geeft voor mij een extra dimensie aan deze film.

'Ik had in de tijd dat Presque Rien uitkwam een bijbaantje in een arthouse-bioscoop in Londen. In die periode, 15 jaar geleden, zag je nog maar weinig films over homoseksualiteit in de bioscopen. Ik kocht meteen de dvd en heb de film meer dan twintig keer gezien.'

(Tekst gaat verder onder trailer).

Film: Presque Rien.

8. Drank: Jägermeister

'Heel veel drinken, zoals vroeger, doe ik niet meer. Maar als ik moet optreden als dj heb ik altijd hetzelfde ritueel: dan pak ik een paar shots Jägermeister. Het is de enige alcoholische drank die nog een positieve werking op me heeft.

'De eerste keer dat ik Jägermeister dronk, trad ik bijna buiten mijn lichaam. Een totaal andere ervaring dan gewoon dronken worden. Misschien zit er iets in mijn lijf waardoor ik deze drank anders ervaar dan anderen.

'Iemand vertelde me eens hoe ze bij het logo van Jägermeister zijn gekomen: het is gebaseerd op een legende over de beschermheilige van jagers. Hij wilde een hert schieten toen vanuit het niets een visioen van Jezus opdook, dwars door het gewei heen. Vanwege de schrik durfde hij niet te schieten. Vandaar het logo met het kruis door het gewei.'

Jägermeister
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden