Ik wil nieuw publiek

Melle Daamen zet de week in met een zoektocht naar een directeur voor het Filmfestival Rotterdam. Vijf dagen later ziet hij die poging mislukken....

Ik ben op zoek naar een directeur. Voor het Filmfestival Rotterdam. Ik ben voorzitter van dat Festival en de huidige directeur, Sandra den Hamer, heeft aangekondigd ons per 1 september te gaan verlaten. De zoektocht naar een opvolger bracht mij, met medebestuurslid Peter Delpeut, dit weekend in twee Midden-Europese hoofdsteden. Beetje de wereld van Peter Stuyvesant: zaterdagochtend om 05.55 uur naar Schiphol, vlucht, tweeënhalf uur gesprek met mogelijke kandidaat nummer één, volgende vlucht naar andere Midden-Europese hoofdstad, diner met mogelijke kandidaat nummer twee, eenpersoonskamer in anoniem Carlton Hotel, volgende ochtend terug naar Amsterdam, van de steden niets gezien.

In het vliegtuig bedenk ik met reisgenoot Peter Delpeut een list om een van de kandidaten over te halen naar Rotterdam te komen. De vorige avond hadden we tijdens het diner al een charmeoffensief ingezet, nu bespreken we externe druk op de door ons gewenste kandidaat. Ik geef ons 30 procent kans dat ie ja zegt.

Ik lees in het vliegtuig de nieuwe Cultuurnota van minister Plasterk. Aardig stuk, de kunst wordt serieus genomen, goede uitgangspunten, financiële kaders zijn goed (lees: er komt flink extra geld bij), profijtbeginsel van de baan. Reden tot tevredenheid. Maar in NRC lees ik dat mijn collega’s in de kunstwereld toch weer ontevreden zijn. Soms begrijp ik dat gemekker van mijn collega’s niet, altijd dat afgeven op de overheid, altijd dat wantrouwen, het is nooit goed. Ik ben eerlijk gezegd blij met de ruimhartige steun die de overheid aan de kunsten geeft en dit kabinet geeft geen reden tot wantrouwen.

Zondagmiddag ga ik naar de verjaardag van Louis, de zoon van een vriendin op wie ik zo nu en dan pas. Hij wordt 4 en ik heb een grote wereldbol met lampje voor ’m gekocht. Hij maakt het grote pakket enthousiast open, doch roept vervolgens: ‘Maar dat heb ik al!’ Iedereen moet lachen, hij moet huilen en ik vind mezelf stom. Later op de middag komt het weer goed tussen ons. Ik eet bij m’n lieve meisje, die me op het moment zo gelukkig maakt.

Vandaag overleg met de Amsterdamse wethouder van cultuur. De Stadsschouwburg krijgt een tweede zaal erbij. Achter de huidige klassieke ‘Italiaanse’ zaal komt een Vlakke Vloerzaal, waar we ons huisgezelschap Toneelgroep Amsterdam (TA) meer ruimte kunnen geven en waar ook de Melkweg gaat programmeren. Die uitbreiding van de Stadsschouwburg – en de samenwerking met Melkweg en TA – is essentieel bij mijn poging de Stadsschouwburg te ‘openen’ en te vernieuwen. Ik wil een open gebouw aan het Leidseplein, waar je ook overdag naar binnen kunt en wat kunt eten en drinken, ik wil meer actuele maatschappelijke thema’s in de Schouwburg, ik wil nieuw publiek, ik wil internationaal kunnen programmeren, ik wil dat de Stadsschouwburg het Nederlandse ‘Huis van het Theater’ is, zoals het Rijksmuseum dat is voor de Nederlandse kunstgeschiedenis en het Concertgebouw dat is voor de klassieke muziek. We gaan al aardig de goede kant op. Onze programmering is actueler en minder volgend, de consequente keuze voor artistiek, kwalitatief en internationaal programmeren begint vruchten af te werpen. Als een van de weinige theaters slagen we erin veel en jong publiek te krijgen voor ‘moeilijk’ toneel en dans. Maar daarvoor is ook een nieuwe zaal nodig en daarvoor was ik vandaag dus bij de wethouder. De bouw van de nieuwe zaal is een project van de gemeente en ik ben namens de gemeente opdrachtgever. Met de bouw gaat het moeizaam. Er waren problemen met de staal- en betonconstructies, die problemen leiden tot vertraging en vertraging kost extra geld. De wethouder overziet de problemen en maakt zich zorgen. Ik slaag er niet in haar geheel gerust te stellen. Donderdag vervolgafspraak. Op weg van het stadhuis naar het Leidseplein koop ik een paar oranje schoenen. Verder de dag gevuld met diverse afspraken, mail, overleg over ons dansfestival Julidans en over de mogelijkheid om thuis je online bestelde kaartjes te printen, zodat je niet meer langs de kassa hoeft (een e-ticket dus). Dat gaat er vanaf juli komen. ’s Avonds eet ik met twee van mijn beste vrienden.

Dinsdagochtend ga ik altijd eerst zwemmen, behalve traplopen en fietsen de enige serieuze lichaamsbeweging. In het nieuwe Marnixbad, zonder chloor in het water. Ik zwem niet zo snel, maar met zo’n brilletje van Speedo lijkt het toch heel wat. Er zwemmen altijd veel meer vrouwen dan mannen, zou dat in alle zwembaden zo zijn?

Vervolgens een onrustige dag. In de eerste plaats door de verhuizing van mijn kantoor. Sinds mensenheugenis is het kantoor van de directeur van de Stadsschouwburg in een statige directievleugel, pal aan het Leidseplein. De directievleugel is van het publiek afgeschermd door een glazen deur met daarop de tekst: ‘Directie Geen Toegang’. Door het ontbreken van een komma staat er eigenlijk dat ik geen toegang had. Ik moet verhuizen, omdat op de gehele benedenverdieping de Stadsfoyer komt. Een plek waar je wat kunt eten, drinken, lezen, kaartjes voor de hele stad kunt kopen, maar waar bijvoorbeeld ook een gespecialiseerde bookshop gevestigd is. Ook het beroemde Ajax-terras gaat voor het publiek open, de hele dag en avond. Ik hoop dat we het gebouw van de Stadsschouwburg ermee toegankelijker maken en een bijdrage leveren aan de opwaardering van het Leidseplein. Met enige weemoed verlaat ik mijn kantoor, ik zit nu tijdelijk in een of ander hok in de nok van het gebouw. Met alleen een dakraam. Maar ik moet niet zeuren, mijn verhuizing dient een goed doel.

Met het hoofd Publiciteit en Marketing praat ik over haar afdeling, ik lunch met een talentvolle jongen en praat over zijn nieuwe baan, met dansgezelschap Emio Greco / PC praat ik over samenwerking en heb een moeilijk gesprek met de projectleider bouw. Eind van de dag een gezellige borrel voor de medewerkers van alle theaters die meedoen aan Julidans. Ik eet laat thuis en schrijf nog een notitie voor de wethouder. J. belt of ze bij mij in bad mag komen zitten. Na een tijdje verruil ik de wethouder voor haar. Ik lees haar in bad voor uit Tommy Wieringa (nee, niet Joe Speedboot!). Ze heeft kritiek op m’n voorleescapaciteiten, maar gelukkig vond ze m’n oranje schoenen leuk.

Onze programmeur Annet Lekkerkerker heeft een heel dikke buik en gaat binnenkort dan ook op zwangerschapsverlof. Met haar neem ik nog wat artistieke zaken door in verband met de overdracht. Met onvolprezen Wiepke praat ik over de voorbereidingen voor het ‘Amsterdamse Sinterklaasgala voor Volwassenen’. Raoul Heertje doet mee, Rick van der Ploeg versaagt helaas. ’s Avonds ‘Eetclub VKB’, een initiatief van Hans van Beers, beter bekend als de verkoper van de ‘Natte lange slappe Duitse zure worst’ van Radio Bergeijk. Eens in de twee maanden eten met zes kunst- en mediatypes. Veel humor.

Overleg over de gevolgen van reorganisatie bij Amsterdams Uitburo voor de Last Minute Ticketshop. Nog veel onduidelijk. Daarna snel naar stadshuis voor overleg met wethouder. Gaat goed, ik ben blij met haar. Terug naar Stadsschouwburg waar het wegens een stroomstoring verlaten en donker is. Functioneringsgesprekken met koude thee van gisteren. Eind van de middag de uitreiking van de Charlotte Kohlerprijzen, waarvan ik juryvoorzitter ben. Mijn publieke bekentenis aan presentator Margreet Dolman dat ik van de winnende theatermakers slechts werk op dvd heb gezien, leidt na afloop tot veel reacties. Meestal negatief, ‘Maar je was in ieder geval eerlijk’. ’s Avonds hoor ik op m’n voicemail dat ons charmeoffensief richting de kandidaat Filmfestival is mislukt. Niet getreurd, we hebben nog goede andere kandidaten. De wethoudersassistent belt met voorzichtig goed nieuws.

Vanochtend naar Den Haag voor een kennismaking met de Raad voor Cultuur. Ik word lid van dit adviesorgaan van de regering. Gaat officieel bij Koninklijk Besluit. Vorige week heeft de Koningin voor mijn benoeming getekend. Ik kreeg een kopie van dat besluit (‘Wij Beatrix, bij de gratie Gods, Koningin der Nederlanden, Prinses van*, enz, enz, enz,’), waarop ik zag dat de inkt van haar handtekening een beetje is gevlekt. Dat vlekje vind ik héél chique.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden