'Ik wil niet alleen maar moeder zijn'

Stefanie Bos (39) is gefascineerd door zwangerschap. Ze heeft zeven kinderen. Maar alleen moederen schenkt haar geen voldoening meer. Ze wil verloskundige worden....

'Of ik me dat niet eerder had kunnen bedenken? Als ik van tevoren had geweten dat ik nog zou willen gaan studeren, had ik nooit zoveel kinderen genomen. Dat zijn van die dingen... Als. Had. Ik had ook nooit een groot gezin voor ogen, maar toen ik merkte hoe het was om zwanger te zijn, kwamen de kinderen in groten getale. Zwangerschapsverslaafd zou ik het niet willen noemen, want ik zou niet zwanger willen zijn om vervolgens het kind af te staan. Zwanger zijn en een kind krijgen is een pakket. Maar die 63 maanden waren de gelukkigste ooit.

Je bent letterlijk in verwachting van. Je belevingswereld verandert. Je sluit je gedeeltelijk af van hetgeen er om je heen gebeurt. Je bent naar binnen gericht. Je leeft intenser. Door de hormonen worden je emoties versterkt. Voel je je goed dan voel je je dubbel zo goed. Natuurlijk ervaart iedere vrouw haar zwangerschap anders. Sommigen voelen zich verschrikkelijk, vinden die buik een handicap. Ik vond het fantastisch om met zijn tweeën te zijn. Het gevoel dat er een mens in je groeit, is wonderlijk en aards tegelijk.

Biologisch gezien is het ook wonderlijk hoe de ene cel zich ontwikkelt tot hersencel, de andere tot zenuwcel en een klompje cellen uitgroeit tot een gezond kind. En zo'n bevalling, ook geweldig. Iets heel intiems, zeker de thuisbevallingen in Nederland. Het is als een sinterklaasfeest voor een klein kind. Je bent gespannen, bang voor wat er komen gaat, maar je weet tevens dat wat je te wachten staat heel leuk is, en bevallen is een zware klus - na de eerste keer dacht ik dat het de laatste keer zou zijn - maar zodra het kind is geboren is het meteen Kerstmis.

Ik hoop in januari ingeloot te worden voor de opleiding tot verloskundige. Vorig jaar had ik de pech dat de examens biologie en scheikunde plaatsvonden na sluiting van de inschrijving. Die twee vakken zaten niet in mijn havo-eindexamenpakket en zijn een vereiste om toegelaten te worden tot deze studie. Al ben ik geslaagd met een acht en een negen, ik volg nu scheikunde en biologie op het VWO, een avond en een dag in de week. Voor mijn lol, maar tot ongenoegen van mijn man. Afgezien van zijn commentaar op mijn plan om te gaan studeren, vindt hij dat ik die tijd die ik nu op school doorbreng beter aan mijn kinderen kan besteden.

Ik wil niet alleen maar moeder zijn. Dat klinkt belachelijk als je zeven kinderen hebt en dat is het volgens mijn man ook. Begrijpelijk. Ik was degene die al die kinderen wilde. Hij heeft ermee ingestemd omdat hij aanvoelde dat kinderen voor mij belangrijk waren en het financieel mogelijk was vanwege zijn goedlopende bedrijf. Hij heeft wel keer op keer gezegd dat hij geen tijd had om zich met het huishouden te bemoeien. Ik moest de kinderen verzorgen. Dat heb ik de afgelopen twaalf jaar ook gedaan, maar ik haal geen voldoening meer uit het opvoeden van kinderen.

Dat had ik dan maar eerder moeten bedenken. Ik geef hem niet helemaal ongelijk dat hij dat steeds zegt, maar ieder mens maakt ontwikkelingen door. Ik realiseer me achteraf dat er aan de keuze voor een zo'n groot gezin iets ten grondslag ligt. Het doorgeven van je genen is een oerinstinct, maar waarom iemand vandaag de dag nog zeven kinderen neemt?

Ik heb de warmte gezocht die ik in mijn jeugd heb gemist, denk ik, en een familie willen creëren omdat ik de mijne was kwijtgeraakt. Ik was 6 toen ik door de kinderbescherming uit huis ben geplaatst en toen ik op mijn 21ste net weer contact had opgebouwd met mijn ouders stierven ze beiden binnen hetzelfde jaar. Ik vond die zwangerschappen fantastisch omdat ik me met een baby in mijn buik voor het eerst in mijn leven niet alleen voelde. En de kinderen waren geen aanvulling op een relatie tussen twee gelukkige mensen, maar de invulling van een leegte in mezelf. Een kind is hoe je het wendt of keert toch helemaal van jezelf. Je ziet een hoop van jezelf terug en je ontvangt van je eigen kind volwaardige liefde.

Ik kan ze niet meer terugstoppen. En ik zou ze ook niet willen missen. Het zijn stuk voor stuk leuke karakters, zeer sociaal en open, en kinderen, ze drukken je met de neus op de feiten. Heel verfrissend. Ik denk dat ik hen nodig heb gehad om te komen waar ik nu ben. Ik weet nu wat ik wil. Mezelf ontwikkelen. Kennelijk ben ik een laatbloeier. Normaal gesproken ga je na de middelbare school studeren, vervolgens werken en dan neem je kinderen. Ik heb tot mijn 25ste gewerkt, ben daarna aan het VWO begonnen, gestopt toen ik mijn eerste kind kreeg en nu ik er zeven heb, wil ik gaan studeren. Maar de huidige situatie brengt me wel voortdurend in tweestrijd.

Ik wil er graag zijn voor mijn kinderen en de tijd dat ik niet thuis ben, besteed ik niet aan hen. Dat knaagt soms en dan denk ik, wat zeur ik toch over studeren. Ik heb het financieel goed, ik heb gezonde en vrolijke kinderen. Ik mag blij zijn. Anderzijds wordt er uitstekend voor de kinderen gezorgd als ik er niet ben en merk ik dat de oudsten het stoer vinden dat ik naar school ga. Als ik hoor dat zij ook naar het VWO willen, denk ik: zie je wel. Maar dan is het mijn man die me er weer op wijst dat een kind recht heeft op zijn moeder, niet alleen als het valt en een knie bezeert.

Mijn man werkt heel hard, maar beseft niet hoeveel vrijheid hij heeft. Hij vertrekt 's ochtends en komt pas 's avonds laat weer thuis. Ik kan niet zomaar de deur achter me dichttrekken. Ik moet twee weken van tevoren bedenken wanneer ik een oppas nodig heb, en die heb ik nodig voor de simpelste dingen als boodschappen doen. Ik ben voortdurend aan het regelen en steeds wordt er aanspraak op me gemaakt. Mam, mag ik wat drinken? Mam, welke broek zal ik aandoen? Mam, de juf is jarig. Mam, waar zijn mijn sportkleren? En ik rij van club naar club. Van de manege naar het zwembad, naar het voetbalveld. Natuurlijk. Ik kan moeilijk zeggen dat ze niet bij een sportclub mogen omdat ze met zijn zevenen zijn. Ze hebben recht op een hobby. Zo vind ik dat ik recht heb op twee dagen school en de twee uurtjes zangles in de week ter ontspanning. Alleen deelt niet iedereen mijn mening.

Mijn omgeving kon me al niet meer volgen toen ik koos voor een vierde kind. Ik werd voor gek versleten, bij de vijfde gek verklaard. Met de zesde ging ik over een maatschappelijke barrière en sloegen de meningen om, vond men het ineens erg leuk, maar nu... Studeren, zangles, met zeven kinderen?! Uit den boze. Ach. Ik ben alleen aan mijn gezin verantwoording schuldig.

Laat iedereen in zijn waarde. De ene vrouw kan meer tijd besteden aan haar kinderen dan de andere. Ieder heeft zijn kwaliteiten. Als ouders hun kind vijf dagen naar de crèche brengen, doen ze dat omdat ze tijd voor zichzelf nodig hebben om leuke ouders te kunnen zijn, denk ik dan. En misschien is het niet optimaal voor de ontwikkeling van een kind als het opgroeit zonder broers of zussen, maar er is wel iets voor te zeggen dat Nederlanders gemiddeld slechts 1,3 kind krijgen. Als ouders weten dat ze naast het ouderschap nog meer willen in het leven is het verstandig om maar een kind te nemen, gemakkelijker. Sinterklaas. Je bent er in vijf jaar vanaf. Ik vier al voor de twaalfde keer Sinterklaas en ik heb nog een jaar of zes voor de boeg. Ik kan die man nu al niet meer zien.

Er valt iedere dag ook veel te lachen, hoor. Ik hoef geen wereldreis te maken om gelukkig te zijn. Ik geniet van mijn grote gezin en die kleine 'kinderdingen'. Ik voel me een moeder en een moeder blijf ik voor de rest van mijn leven, maar ik wil niet langer alleen moederen. En begin ik nu niet aan die opleiding dan is mijn kans verkeken want ik ben bijna 40. Dat is al oud, maar te jong om mezelf te verliezen.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden