'Ik wil gewoon fun'

In een roze rokje signeert ze haar boek op het strand van Bloemendaal. Er worden er vier van verkocht. Het circus van de Amerikaanse schrijfster Candace Bushnell, auteur van Sex and the City en Hogerop - haar nieuwste - , trekt door Nederland....

Daar is ze dan. Op eng dunne naaldhakjes van Prada zeilt ze de trap van hotel Ambassade af en ploft in een stoel. Met een doordringende, nasale stem begint het verslag van de huidige toestand. Wat is ze moe. Wat zijn haar voeten dik. Waar zijn haar sigaretten?

Heeft er iemand sigaretten? En oh my god, ze weet eigenlijk niet of ze nog wel energie heeft voor een interview.

De fotograaf wordt nog even genegeerd. Maar na enig dralen rond haar stoel mag hij een foto maken. 'Have a nice life', mompelt hij bij het weggaan. Geschokt kijkt ze om zich heen. Heeft de rest dat ook gehoord?

'Wat is ze lief hè?', fluistert het pr-meisje van Vassallucci.

'Witte wijn, maar alléén als er ijs in zit!', roept de schrijfster door het hotel.

En dat is nog maar het begin van het pr-circus rondom Candace Bushnell dat afgelopen week door Nederland trok, dankzij uitgeverij Vassallucci en het John Adams Instituut in Amsterdam. Bushnell, auteur van Sex and the City en 4 Blondes, heeft een nieuw boek geschreven, Hogerop (Trading Up), en is in Amsterdam voor een promotietour.

Haar boek, waarvan de televisierechten nu al aan ABC zijn verkocht, gaat over een narcistisch, opportunistisch, manipulatief lingeriemodel dat door middel van seks de maatschappelijke ladder bestijgt. Zonder aarzelen ritst ze broeken van mannen open en gaat ze voor hen op de knieën, mocht dat nodig zijn. Wie niet meer voldoet, wordt ingeruild voor de volgende.

Het lingeriemodel zal niet bij alle lezers evenveel sympathie opwekken. Maar Bushnell praat over haar als over een vriendin. 'Het is een meisje dat heel graag ergens bij wil horen.' De duistere eigenschappen die ze daarbij tentoonspreidt, dienen volgens de schrijfster een duidelijk doel. 'Ik wil dat lezers zich er een beetje ongemakkelijk bij voelen. Dat zet hen aan het denken. Ik hou van controversiële karakters.

Daar zitten mijn verhalen. Een vrouw hoort niet via rijke mannen hogerop te willen komen, maar het gebeurt wél. Ik ken genoeg vrouwen die het doen.'

Candace Bushnell (44) is de grondlegster van Sex and the City, de televisieserie over vier vriendinnen in New York die - samen met Bridget Jones en Ally McBeal - de afgelopen jaren een ware hype ontketende: die van de hippe single. Sex and the City doet op luchtige, ironische wijze verslag van het seksleven van de single in New York. Alles komt aan bod: de smaak van sperma, het faken van orgasmes, blow jobs, slechte adem, anale seks, vibrators, nymfomanes, seks met getrouwde mannen, seks met mannen die hun moeder willen. En soms de echte liefde.

In de serie jagen zelfbewuste, intelligente vrouwen schaamteloos op mannen. Al even schaamteloos zijn ze in hun liefde voor designkleren. Ze geven hun laatste geld uit aan schoenen van Manolo Blahnik of een tasje van Prada.

In de hand een Cosmopolitan-cocktail. Boodschap: de single heeft glamour. 'Het is niet langer een stigma om boven de dertig single te zijn.' Toch lijkt de grootste hype nu voorbij; de serie verkeert in zijn laatste seizoen.

De criciti weten zich niet altijd raad met Bushnell. De een verwijt haar oppervlakkigheid, de ander omschrijft haar als 'Jane Austen met een Martini'. Haar kenmerk: schrijven over het wereldje waarin ze zich begeeft. Sex and the City modelleerde ze naar haar leven in New York. Hoofdrolspeelster Carrie Bradshaw is haar alter ego. Het wilde New-Yorkse leventje begon ergens eind jaren zeventig, toen ze 'wegvluchtte' van het brave stadje waar ze als dochter van een raketgeleerde opgroeide, en van een studie aan een universiteit in Texas die ze nooit afmaakte. Zonder geld - maar mét haar eerste paar design-schoenen - kwam ze aan. Tijdenlang zwierf ze van het ene appartement naar het andere, soms slechts slapend onder een bontjas.

'Ik was arm. Ik wilde schrijfster worden, maar ik had op de een of andere manier bedacht dat ik mijn geld moest verdienen met acteren. Maar ik bleek een waardeloze actrice. Verder deed ik modellenwerk, vooral in punkshows. Die wilden me wel inhuren. Mijn haar was blauw en roze in die tijd. Maar ik geloof niet dat ik een goed model was. Ik voelde me nooit aantrekkelijk genoeg. Bovendien is het heel erg saai.'

Als negentienjarige knoopte ze destijds een relatie aan met de 58-jarige Gordon Parks, regisseur van de film Shaft. Maar seks met als enige doel hogerop te komen, zoals ze het zelf in haar nieuwe boek beschrijft? Dat nooit. 'Oh no. Dat zou ik nooit doen. Nou ja, ik heb het geprobeerd, maar ik ben nooit echt ver gegaan. Ik bewonderde vrouwen die dat deden, maar ik kon het niet.

'Bovendien ben ik niet geschikt voor zulke mannen. Ik zeg altijd de verkeerde dingen. Ik ben veel te uitgesproken. Kwam ik om vier uur ' s nachts thuis, wilden ze weten waar ik was geweest. In een club, en ik ben dronken, zei ik dan. Dat werkte niet. Maar voor sommige vrouwen is het de beste optie. Wie wil er nou geen zekerheid?'

Ergens in haar 'early thirties' vond ze zichzelf terug als slecht betaalde freelance journalist, schrijvend voor bladen als Ladies Home Journal en Good Housekeeping. 'Ik leefde in een smerig appartement met uitzicht op de luchtschacht. Mensen zeiden me dat ik beter kon ophouden met schrijven. Werd elke ochtend om vier uur zwetend wakker met de gedachte: ik moet wat doen, ik moet wat doen.'

Dat veranderde toen de New York Observer haar vroeg of ze een eigen column wilde, en zo ja, waarover ze dan wilde schrijven. 'Ik heb een paar seconden nagedacht en zei toen dat het over mezelf en mijn vriendinnen moest gaan. Dat werd Sex and the City.' Haar eerste stukje ging over een stelletje New-Yorkers die veel te veel cocaïne naar binnen hadden gewerkt. De columns vormden de basis voor de tv-serie, waaraan ze de eerste twee jaar meeschreef.

Bushnell ziet eruit als een levende Barbie. Ze is blond, glad, dun en heeft blauwe ogen. Ze rookt non-stop en tapt woest met een been op de grond. Ze praat hard en veel. Gilt met schorre stem om meer sigaretten. Trekt gezichten. Woorden worden uitgesproken alsof ze in hoofdletters geschreven moeten worden. 'Ik heb niet veel last van schaamte', zegt ze. 'Dat maakt mij heel benaderbaar.'

Ze propageert luchthartigheid. Ze wil 'fun' in haar leven. 'Mijn man, met wie ik nu een jaar getrouwd ben, en ik geven veel feestjes. We willen gewoon dat iedereen plezier heeft.' Dat haar een gebrek aan diepgang wordt verweten, kan haar niet schelen. Ze beschouwt het als een pre. 'Oppervlakkigheid kan je ver brengen', riep ze ooit tegen een menigte - juichende - fans.

Maar de rokende, drinkende en feestende Bushnell - 'Dit is de eerste keer in Amsterdam dat ik niet naar een coffeeshop ben geweest' - is niet altijd zoals ze zich het liefst presenteert. Rond haar 25ste belandde ze in een zware depressie. 'Constant zelfmoordgedachten. Elke dag. Ik kon niet uit bed komen. Kon nog niet naar de hoek van de straat lopen om een chocoladereep te kopen. Heel angstaanjagend. Er was toen nog geen Prozac, dus ik heb mezelf eruit moeten vechten.'

Ze heeft zojuist een tour door 24 Amerikaanse steden achter de rug om Trading Up te promoten. Ook in Nederland slaat ze zich onvermoeibaar door alle promotie-activiteiten heen - met een wodka-tonic, dat wel. Ze houdt een lezing in een uitverkocht Paradiso, en belandt in een strandtent in Bloemendaal, waar ze samen met schrijfster Heleen van Royen haar boeken zal signeren.

Gekleed in roze rokje - 'Ooooh, this is so beachy' - trippelt ze hand in hand met Van Royen richting zee, professioneel poserend voor een legertje fotografen. Het loungende publiek kijkt verbaasd maar ook wat verveeld toe. Ze hebben geen idee wie Candace Bushnell is. Achter hun rug snorren twee vliegtuigjes langs met de boodschap 'Sexy Candace & godin Heleen signeren nu bij Bloomingdale'.

Slechts één fan komt er die dag opdagen om haar boek te kopen. De overige drie kopers zijn journalisten. De enige andere man uit het publiek die - in zwembroek - aan haar tafeltje komt staan, kent haar niet. Ach, zegt Bushnell, 'it's fun.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden