INTERVIEW

'Ik wil geen geld, ik wil gewoon werken'

Loes Singeling
Mohammed Tandji. Beeld Cigdem Yuksel
Mohammed Tandji.Beeld Cigdem Yuksel

Op een zonnige dag lijkt het asielzoekerscentrum in Almere op een klein dorp tijdens de zomervakantie. Kinderen spelen op straat, uit de open deuren klinkt vrolijke muziek. Iedereen loopt bij elkaar naar binnen.

De 21-jarige Mohammed Tandji zit op de stoep voor een van de rijen minihuizen. Voor hem staan een stuk of tien omgekeerde fietsen, om hem heen zitten jongens van dezelfde leeftijd te spelen met hun telefoons.

Tandji haalt een opgepompte binnenband door een emmer water. 'Ik zoek een lek, dat doe je zo. Wist je dat?' zegt hij trots. 'Ik studeerde eigenlijk voor architect, maar mijn huisgenoot hier heeft me geleerd hoe ik fietsen moet repareren. Ik help graag mensen.'

In 2012 vluchtte Mohammed uit het West-Afrikaanse Ivoorkust, volgens hem om religieuze redenen. Na de vraag welke religie hij dan aanhangt, zucht hij. 'Ik was christen, maar ik weet niet meer wat ik geloof. Religie geeft te veel stress.' Zijn familie was moslim, wat het leven voor Mohammed onmogelijk maakte.

null Beeld de Volkskrant
Beeld de Volkskrant

De Volkskrant buigt zich de komende weken over de ongekende vluchtelingencrisis die Fort Europa doet kraken. Wie zijn de migranten, wat zijn de gevolgen en kan het ook anders? Het probleem is zo ingewikkeld dat we zouden willen wegkijken, maar dat gaat niet lukken, schrijft hoofdredacteur Philippe Remarque in zijn introductie. Lees hier alle Fort Europa artikelen terug.

Amerika

Vanuit Ivoorkust ging Mohammed naar Kenia, waarvandaan hij na een paar jaar naar Libië vertrok om de boot naar Italië te nemen. De tocht duurde vier dagen. 'Ik dacht: als ik sterf, dan sterf ik, en als ik overleef, overleef ik. Het maakte me niets uit.'

In Italië betaalde Mohammed iemand 200 euro om hem in een grote vrachtwagen mee te nemen. 'Ik dacht dat we naar Amerika gingen, maar toen we uit de vrachtwagen stapten, waren we in een Nederlandse stad.' Hij buldert van het lachen. 'Ik had van tevoren geen idee waar ik heen wilde.'

Piekeren

In Nederland kreeg hij te horen dat hij zich in Ter Apel moest melden. Hij vertelde zijn verhaal en moest een half jaar in het azielzoekerscentrum Gilze wachten op de beslissing van de Immigratie- en Naturalisatiedienst. Die oordeelde dat hij niet mocht blijven. Mohammed ging in beroep en nu wacht hij in Almere op een beslissing van de rechtbank.

Als die weer negatief is, moet Mohammed de straat op. Op zo'n leven is hij niet voorbereid. Mohammed maakt zich veel zorgen. Hij valt elke dag pas 's ochtends in slaap, en wordt na een uur of vier weer wakker. Hij ligt te piekeren en denkt aan zijn familie.

Nederlands is moeilijk voor hem, maar hij wil hier blijven en studeren. 'Ik wil een normaal leven. In het AZC eet ik en slaap ik. Dat is alles. Elke dag is hetzelfde. We krijgen iedere week geld om rond te komen, maar ik wil geen geld. Ik wil gewoon werken.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden