'Ik weet van mezelf dat ik een trots mannetje ben'

Hoe zien we onszelf, en wat denken anderen? Deze week Jos Thie (52), regisseur van musical Doe Maar en artistiek leider van theaterfestival Oerol op Terschelling, dat gisteren begon....

TEKST WIM DE JONG

Waarom heeft u zichzelf zo getekend?

Ik ben gewoon voor de spiegel gaan zitten en heb zitten kijken wat het meest kenmerkende is aan mijn gezicht, en hoe ik dat voel. Na veertig, vijftig schetsjes kwam er dit uit: mijn ogen, wenkbrauwen en die grote, strenge mond.

Je kunt er een kat in ontdekken.

Ik ben een Boogschutter, ik kijk de kat uit de boom. O nee, dat is andersom. Maar om die redenering af te maken: ik ben nogal afwachtend dus. Kijken, kijken, kijken, en dan toeslaan.

Met de nodige felheid.

Jawel. Hoewel ik hier op het Oerol-kantoor veel commentaar krijg op dit tekeningetje. Men zegt: 'Ja maar, jij lacht altijd! Jij bent helemaal zo streng en fel niet.'

Klopt ook wel.

Vriendelijk zijn, dat wil ik. Erbij horen. Ik ben niet de man van de confrontatie.

Waar bevindt u zich op dit moment in ons artistieke landschap?

Tja, geen idee. Ik ervaar eigenlijk dat ik steeds minder zicht heb op waar ik als kunstenaar sta. De twijfel wordt alleen maar groter. Je wordt steeds onzekerder over wat je nu precies te vertellen hebt, en wat je moet. Het blijft nog erg behelpen met wat ik maak. Maar ik koester tegelijkertijd de gedachte dat ik nog van alles kan en ook moet doen.

Wat is een terugkerende reactie van collega's over u?

De veelzijdigheid van het werk dat ik doe, roept op een leuke manier verwarring bij ze op. Musical, Oerol, heel kleine theatervoorstellingen: voor mij is het allemaal vanzelfsprekend, voor vakgenoten niet. En daar verbazen ze zich op een positieve manier over.

Wat blijft een groot misverstand over u?

Dat ik over een recept beschik om een groot publiek te bereiken. Maar ik ben daar helemaal niet mee bezig. Dat publiek weet mij gewoon altijd weer te vinden. Soms lijkt dat misverstand op een vooroordeel.

Het vooroordeel u dat u een pleaser bent.

Ja. Terwijl ik dat naar mijn idee ab-so-luut niet ben. Nou ja, misschien ben ik het ook weer wel en is het een terechte kwalifi catie.

Met welk verwijt van uw partner wordt u regelmatig geconfronteerd?

Het verwijt dat veel mannen treft in relaties: dat hun gevoelsleven wat meer ontwikkeld zou kunnen zijn. En: dóé er eens wat meer mee.

Wat vinden vrouwen aantrekkelijk aan u?

Mijn passie en mijn enthousiasme.

Wat is het grootste compliment dat men u kan maken?

Dat een voorstelling van mij het leven van iemand heeft beïnvloed. Ja, ik merk wel dat ik daardoor het meest geraakt word.

Hoe kan men u beledigen?

Door te beweren dat voorstellingen die voor een groot publiek zijn bedoeld het makkelijkst zijn om te maken. Dat is absoluut niet waar, het tegendeel is eerder het geval.

Ik denk ook dat die veronderstelling de kern raakt van het probleem van het Nederlandse toneel: er wordt te weinig vanuit het publiek gedacht.

Hoe zou u het liefst herinnerd willen blijven?

Oprecht, en dus zonder valse bescheidenheid: níét. Ik weet van mezelf best dat ik een trots mannetje ben, dat voor zichzelf allerlei monumenten en documentaires in het verschiet ziet liggen. Maar ik realiseer me anderzijds ook dat ik vluchtige kunst heb gemaakt, en dat dat mijn redding is. Ik moet er niet aan denken dat al mijn voorstellingen straks in de boekenkast staan. Ik hoop op een punt te komen in mijn leven dat ik kan zeggen: asjeblieft, herinner mij niet.

Dat heeft in deze rubriek niemand ooit gezegd. Deze uitspraak van Jos Thie zal ons altijd bijblijven.

Ik weet het: juist door naar zoiets te streven, sorteer je precies het omgekeerde effect.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden