Ik weet het zeker: mijn kind is ongelukkig met zijn/haar partner

Lezersrubriek over hoogte-, diepte- en knelpunten in het familieleven...

Logisch dat sommige bijdragen aan deze rubriek anoniem zijn, en zeker begrijpelijk bij de stelling die nu wordt besproken. Want het is natuurlijk nogal wat, als je moeite hebt met je schoonkind. Als je niet uitkijkt krijg je daarover gedoe met je zoon of dochter. Voor het omgekeerde geldt trouwens hetzelfde: het onbeminde schoonkind wil ook liever niet te wild om zich heen slaan.

Een anonieme schoondochter belicht het probleem van de andere kant. Wat als je niet wordt geaccepteerd door je schoonfamilie? Zij heeft ervaren dat je als 'vrouw met kind' in het nadeel bent. 'Toen ik begin dertig was, had ik een baan, een eigen huis, een auto en jawel: een kind. Toch werd ik met wantrouwen bekeken door de familie van mijn toenmalige vriend. 'Dat gescheiden vrouwtje' was natuurlijk uit op het geld van hun zoon en de familie. Dat ik een huis vol antiek en mooie meubelen heb, werd met verbazing bekeken. Want 'zo'n gescheiden vrouwtje' heeft natuurlijk alleen het absolute minimum van Ikea in huis staan.'

Het is duidelijk: 'Ik was geen goede partij voor hun (lees: haar) zoon.' De relatie hield geen stand. Het breekpunt werd bereikt toen de geliefden een huis wilden kopen en zijn moeder mee moest om huizen te bekijken.

'Hij wilde dat ik dezelfde auto kocht als zijn moeder (Sudoku Alto was goed genoeg voor mij, terwijl ik altijd Citroën reed). Hij kocht daarna een huis aan een pleintje 'net als zijn ouders'. Als hij zei: bij ons voor de deur, dan bedoelde hij bij zijn ouders voor de deur. Later, toen ik een keer bij hem op bezoek was, zag ik dat hij zelfs dezelfde kopjes in de kast had staan als zijn moeder. Aaaaarch!!!' Haar bittere conclusie: 'Hij had beter met zijn moeder kunnen trouwen.'

Terug naar de ouders. Een anonieme moeder mailt: 'Ze zat in de laatste klas van het atheneum toen ze verliefd raakte op haar trainer-coach bij het hockey-elftal. Wij zeiden: kijk om je heen, je gaat studeren, je bent nog zo jong, verken de wereld.' Maar ze trouwden en kregen kinderen. 'Wij hebben ons grote zorgen gemaakt, terwijl zij niet ongelukkig was.' Twijfels had zij kennelijk wel: 'Ze probeerde hem te corrigeren als hij in zijn werk mensen die hem niet aanstonden buiten wilde gooien, ongeacht dienstjaren en leeftijd. Sprak met hem over dollartekens in zijn ogen, waar ze moeite mee had. Weekenden op studieverlof, avonden naar cursus, bandrepetities. Van ons kreeg hij nog steeds het voordeel van de twijfel.'

En toen biechtte schoonzoon op dat hij drie jaar lang een relatie had gehad. 'Zij veerde op als een tijgerin, verdedigde haar kinderen en hun bestaan. Vrienden en vriendinnen vingen haar op, lieten hem vallen door zijn zwijgen en het altijd veroordelen van mensen met buitenechtelijke relaties. Wij proberen met haar overeind te blijven, ook in het belang van onze kleinkinderen, door niet weg te zakken in het moeras van verdriet en woede.'

Toch knap om dat niet te zeggen: zie je nou wel!

Reacties op dit onderwerp blijven welkom, maar u kunt ook reageren op de nieuwe stelling:

De nieuwe partner van mijn vader/moeder moet zijn/haar plaats kennen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden