'Ik was een Fiatje tussen de Ferrari's'

Hij kon goed meekomen in zware koersen, totdat epo steeds populairder werd. Toch twijfelde De Louw niet toen de ploegarts hem liet kiezen tussen twee koffertjes met hulpmiddelen.

Luciën de Louw was professioneel wielrenner in een periode waarin hij dat beter niet had kunnen zijn. 'Ik was een Fiatje die het tegen Ferrari's moest opnemen.'


Met een lachend gezicht zegt de 43-jarige De Louw regelmatig zijn banksaldo te inspecteren. Misschien is er wat achterstallig prijzengeld overgemaakt. 'Ik ben een keer als tweede geeindigd in de Ronde van Tsjechië achter Jan Ullrich. Achteraf gezien mag ik mij de winnaar noemen.'


Aan de muur van de eengezinswoning in Harderwijk hangt een grote foto van zijn dochters, een tweeling van 7 jaar. Zonder het te beseffen, stonden zij destijds de noodzakelijke pk's in de weg. De Louw zegt dat hij een kinderwens had toen hem in 1996 een contract werd voorgelegd bij de nieuwbakken formatie Foreldorado-Golff. Die wens kwam ook ter sprake toen de ploegarts hem voor een beslissende keuze stelde. In diens ene koffertje zaten de toegestane middelen, in het andere koffertje de middelen die hem bij een dopingcontrole in de problemen zouden brengen.


De Louw koos voor het ene koffertje, waarvan hij de inhoud, opnieuw lachend, samenvat als kramptabletten, cafeïne en Gravitamon. 'Dat is net zoiets als Davitamon, maar dan sterker. Het is een voedingssupplement voor zwangere vrouwen.'


In alle nuchterheid kijkt hij terug op zijn kortstondige loopbaan als wielerprof. Het was zoals het was en hij heeft die keuze destijds in volle overtuiging gemaakt. Wat heeft het voor zin om te zien in wrok? Het resultaat van zijn keuze hangt nu in blonde krulletjes aan de muur.


Epo

De bewuste ploegarts was Peter Janssen, een naam die geregeld opduikt in de dopingdossiers. Aan het eind van de jaren tachtig was Janssen al werkzaam bij PDM, de ploeg die onlangs in het nieuws kwam door een oud opschrijfboekje van soigneur Bertus Fok. Vijftien jaar later was Peter Janssen de ploegarts die Rudi Kemna van epo zou hebben voorzien.


De Louw had niets te klagen over Janssen. 'Hij heeft me nooit onder druk gezet om iets te doen dat ik niet wilde. Ik heb hem weleens gevraagd wat epo voor kwaad kon. Hij trok de vergelijking met een appelboom. Epo was volgens hem zoiets als heel hard schudden, zodat de appels er sneller uit vallen.' Die appels staan in die vergelijking dus voor rode bloedcellen. Epo versnelt dus het proces van veroudering en vernieuwing. 'Voor een gezond mens is dat niet goed.'


De Louw was al 27 toen hij in 1996 zijn entree maakte bij de profs. Bij de amateurs had hij zich laten kennen als een coureur die het middelgebergte goed aankon en daarna nog een beste sprint in de benen had. In zijn debuutjaar maakte hij indruk op collega's met een ritzege in de Grote Prijs Wilhelm Tell.


Zo verdiende De Louw een vrije rol in de nationale selectie voor het WK dat jaar, ook in Zwitserland. Het zware parcours leek hem welgezind, maar hij kwam er niet aan te pas. Johan Museeuw werd wereldkampioen. Zijn klomp brak. Johan Museeuw? Wereldkampioen? Op dat parcours?


Het was een duidelijk signaal dat er iets serieus mis was. De Louw kon aardig mee in een koers met weinig aanzien. Maar in de wedstrijden die er echt toe deden, was hij opeens volstrekt kansloos.


De Louw roept de Waalse Pijl van 1997 in herinnering. Hij voelde zich goed genoeg om in de finale een rol te spelen op de Muur van Huy. Dat was een illusie, merkte hij al in de aanloop naar de beklimming. 'Op de beelden zie je drie renners in geel-oranje shirts er zomaar af vliegen. Wij reden op de 12. De mannen die het verschil maakten, trapten de 11.' De cijfers vormen het verschil in verzet waarmee de pedalen worden rondgedraaid.


Het was een verwarrende tijd. 'Hoogtestages raakten steeds meer in zwang, daarvan merkte ik zelf ook dat het effect had. Je wist dus nooit zeker of een prestatie abnormaal was.' Maar soms gebeurde er iets dat zijn bevattingsvermogen te boven ging. Het machtsvertoon waarmee de gehele Raboploeg de Amstel Gold Race opeens naar zijn hand kon zetten, dat gaf ze bij Foreldorado te denken.


Frustratie

Het samenwerkingsverband van een vakantiepark en een supermarkt, hield drie seizoenen stand in het professionele peloton. Foreldorado was een vangnet voor Nederlandse coureurs, ook voor talent dat bij Rabo niet aan de bak kwam. 'Voor dergelijke jongens, zoals Michel Cerneus, moet het behoorlijk frustrerend zijn geweest. Dat was het voor mij ook geweest als ik een paar jaar eerder de overstap had gemaakt.'


De Louw zal voor niemand zijn hand in het vuur steken, maar hij kan niet geloven dat een ploegmaat voor het andere koffertje heeft gekozen. 'John Talen vond pasta al onzin.' Vaak trainden ze als ploeggenoten samen. Een Limburgs vakantiehuisje van de firma was hun uitvalsbasis. 'Als er eentje heel hard omhoog reed, riepen we voor de grap: hé, wat heb jij gebruikt?'


Toch ging het talent van Luciën de Louw niet ongemerkt voorbij. Mario Cipollini legde in 1997 een bemoedigende hand op zijn schouder na een sprintduel in de Trofeo Luis Puig. Het leidde tot een sollicitatiegesprek met Saeco, de werkgever van de wereldberoemde Italiaan. Voorwaarde was wel dat hij zich moest conformeren aan de aanpak van de ploegarts. De Louw diende dus alles te slikken dan wel te spuiten. 'Daar had ik geen zin in.'


Het is kwart voor twaalf, De Louw moet het gesprek beëindigen. Hij gaat zijn dochters van school halen en rijdt in zijn rolstoel naar de auto.


Vier jaar geleden liep hij een dwarslaesie op bij een fietsongeval. In de afdaling van de Posbank bij Arnhem klapte zijn voorband. De Louw stuurde rustig naar de kant om zijn fietstochtje te kunnen eindigen in het hoge gras. Onder dat gras hielden zich afzettingspaaltjes schuil. Hij hield er een klaplong, verbrijzelde ribben en een dwarslaesie aan over.


De afgelopen jaren heeft hij als een leeuw gevochten om te komen waar hij nu fysiek toe in staat is. 'Dat is toch de topsportmentaliteit, denk ik.'


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden